Πεταλούδα του Αιγαίου

Δεν είναι τόσο το σχήμα που της προσδίδει τον χαρακτηρισμό, όσο η ομορφιά της που για να τη γνωρίσεις πρέπει να έχεις χρόνο και υπομονή. Η Αστυπάλαια σνομπάρει το δήθεν, αποστρέφεται την επίδειξη και προσφέρει απλόχερα τα θέλγητρά της μόνο σε όσους έχουν τη διάθεση να τα δεχθούν. Γι΄ αυτό άλλωστε είτε την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά είτε αγνοείς για πάντα τον
παράδεισο που κρύβουν τα ποτισμένα με τη μυρουδιά του θυμαριού και του φασκόμηλου βράχια της.
Με οικισμούς μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού, γεμάτη ψηλούς, άγριους βράχους, πανέμορφες ακρογιαλιές και κατοίκους που σε κάνουν να νιώθεις ότι έχεις ένα σπίτι μακριά από το σπίτι, η Αστυπάλαια (Αστυπαλιά ή Αστροπαλιά όπως τη λένε οι ντόπιοι) τείνει το χέρι για ένα μαγικό ταξίδι στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και στο λευκό των σπιτιών της. Ένα ταξίδι που αρχίζει από το πολυτραγουδισμένο κάστρο στην κορυφή της Χώρας και δεν λέει να τελειώσει ακόμα και όταν… αυταπατηθείς νομίζοντας ότι έχεις γνωρίσει αυτόν τον τόπο. Δεν είναι τυχαίο που οι αρχαίοι την αποκαλούσαν «τράπεζα των θεών», καθώς ήταν πλούσια και προκλητική. Έτσι πλούσια σε εικόνες και προκλητική στις αισθήσεις παραμένει σήμερα η Αστυπάλαια, που σαν φυσική γέφυρα συνδέει τις Κυκλάδες με τα Δωδεκάνησα, στα οποία και ανήκει διοικητικά. Συνδυάζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και των δύο νησιωτικών συμπλεγμάτων, διατηρείται ανόθευτη και αντιστέκεται στον μαζικό τουρισμό. Εδώ όλες τις εποχές του χρόνου άνθρωπος και φύση γίνονται ένα- και ειδικά τον χειμώνα όπου οι μόνιμοι κάτοικοι με βία ξεπερνούν τους 1.200.

Με κέντρο τη Χώρα που συγκεντρώνει το σύνολο της ζωής του νησιού, η Αστυπάλαια μπορεί να καυχιέται ότι θα αποζημιώσει πλουσιοπάροχα όσους περιηγηθούν είτε στο ανατολικό τμήμα της, το Μέσα Νησί, είτε στο δυτικό, το Έξω Νησί. Βλέπετε, στο κέντρο του νησιού η στεριά στενεύει σε μια λωρίδα γης μόλις 100 μέτρων, το Στενό, που ενώνει τα δύο κομμάτια της Αστυπάλαιας. Από τη λωρίδα αυτή περνά ο μοναδικός δρόμος με άσφαλτο που ενώνει τη Χώρα με την Ανάληψη (ή Μαλτεζάνα), τον δεύτερο μεγαλύτερο οικισμό του νησιού. Όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι χωματόδρομοι, που ευτυχώς κάθε χρόνο συντηρούνται για να υπάρχει πρόσβαση στις πιο γνωστές παραλίες του νησιού. Ωστόσο υπάρχουν και άλλες αμέτρητες γωνιές, που χρειάζεται σκάφος ή πολύ περπάτημα για να τις επισκεφτεί κανείς.

Η Αστυπάλαια δεν είναι για τουρίστες του Σαββατοκύριακου, αλλά για εκείνους που θα επιδιώξουν να ανακαλύψουν τους κρυμμένους θησαυρούς της. Εκείνους που περπατώντας τα σκαλοπάτια, από τους ξακουστούς μύλους της στην πλατεία της Χώρας μέχρι ψηλά στο κάστρο, θα νιώσουν τη ροή των αιώνων και της Ιστορίας πάνω στην Ιχθυόεσσα. Εκείνους που θα κλείσουν τα μάτια για να φανταστούν μάχες με πειρατές και Τούρκους ή νοητά θα γυρίσουν τις σελίδες της Ιστορίας από την προϊστορική εποχή και την αρχαιότητα μέχρι την έλευση των Ενετών, την Τουρκοκρατία και τελικά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα στο 1948. Εκείνους που θα ζευγαρώσουν την ηρεμία με την αναζήτηση του αγνώστου, θα εκτιμήσουν την ντομπροσύνη των κατοίκων της, θα ανακαλύψουν τα παλιά ήθη και έθιμα- όπως τα κουκάνια και ο αστυπαλίτικος γάμος- και τα σύγχρονα καλλιτεχνικά και μουσικά δρώμενα, όπως το Φεστιβάλ Αστυπάλαιας. Εκείνους που τελικά θα ανταμειφθούν…