Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ο Πίκτορ που μεταμορφώθηκε σε δέντρο

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα νεαρό αγόρι που το έλεγαν Πίκτορ. Μια μέρα ο Πίκτορ βρέθηκε στον Παράδεισο. Μόλις έφθασε εκεί «σκόνταψε» πάνω σε ένα δέντρο που ήταν άνδρας και γυναίκα μαζί. «Εσύ είσαι το δέντρο της ζωής;» ρώτησε εκείνος. Αντί του δέντρου όμως απάντησε το φίδι και ο Πίκτορ απομακρύνθηκε γρήγορα. Περπατώντας συνάντησε άλλο ένα δέντρο που ήταν ήλιος και φεγγάρι μαζί. «Εσύ είσαι το δέντρο της ζωής;» ρώτησε ξανά ο Πίκτορ. Ο ήλιος έγνεψε και χαμογέλασε. Στον Πίκτορ άρεσε το καθετί εκεί στον Παράδεισο. Υπέροχα λουλούδια τον παρατηρούσαν. Ένα από αυτά είχε τη μυρωδιά του παιδικού του κήπου, του θύμιζε τη φωνή της μάνας του, κάποιο άλλο, λίγο πιο πέρα, εξέπεμπε μια άγρια μυρωδιά, ένα μείγμα από μέλι και ρετσίνι, κάτι σαν το φιλί μιας γυναίκας… Είχε χαθεί στο συναρπαστικό τοπίο όταν αντίκρυσε μπροστά του ένα πανέμορφο πουλί. «Πού βρίσκεται η ευτυχία;» το ρώτησε ο Πίκτορ. «Η ευτυχία, φίλε μου, βρίσκεται παντού» απάντησε το πουλί. Έπειτα το πουλί άνοιξε τα φτερά του και μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε λουλούδι. Ύστερα από λίγο μεταμορφώθηκε ξανά σε θαυμαστή πεταλούδα. Πέρασε κάποια ώρα και η θαυμαστή πεταλούδα έγινε χρωματιστό κρύσταλλο που μεγάλωνε και μεγάλωνε μέχρι που έγινε πολύτιμη πέτρα. Ο Πίκτορ, ο οποίος παρακολουθούσε όλη τη σκηνή με μάτια γουρλωμένα, σπρωγμένος από μια ασυγκράτητη ορμή, άρπαξε τότε την πολύτιμη πέτρα. Εκείνη τη στιγμή άκουσε το φίδι να του ψιθυρίσει στο αυτί: «Η πέτρα σε μεταμορφώνει σε ό,τι θες. Πες την επιθυμία σου πριν είναι αργά». Φοβήθηκε ο Πίκτορ μη χάσει τη μεγάλη ευκαιρία της ζωής του. Αυτοστιγμεί είπε τι επιθυμούσε και μεταμορφώθηκε σε δέντρο. Πολλές φορές είχε ευχηθεί κάτι τέτοιο. Τα δέντρα του φαινόντουσαν γεμάτα ειρήνη, αξιοπρέπεια και δύναμη. Ο Πίκτορ, λοιπόν, έγινε δέντρο. Όπως όλα τα δέντρα έχωσε βαθιά τις ρίζες του στο χώμα, έβγαλε κλαδιά και φύλλα… Πέρασαν πολλά χρόνια πριν αντιληφθεί πως η ευτυχία του δεν ήταν τέλεια. Είδε πως εκεί στον Παράδεισο, όλα τα όντα υπόκεινται σε μια αιώνια μεταμόρφωση. Είδε λουλούδια να μεταμορφώνονται σε κροκόδειλους, ελέφαντες να μεταμορφώνονται σε κοτρόνες, χαμαιλέοντες να μεταμορφώνονται σε έλατα. Εκείνος όμως δεν μπορούσε πια να μεταμορφωθεί σε τίποτε άλλο. Όταν το κατάλαβε αυτό η θλίψη τον πλημμύρισε. Γιατί όσοι δεν διαθέτουν την ικανότητα της μεταμόρφωσης, χάνουν κάθε ομορφιά και όρεξη για ζωή… Μια από τις βαρετές εκείνες ημέρες, ένα όμορφο κορίτσι πέρασε από εκεί. Μόλις το είδε μια άγρια και γλυκιά επιθυμία κατέλαβε την καρδιά του Πίκτορ. Θυμήθηκε τη καταγωγή του, τα χρόνια που είχε ζήσει ως άνθρωπος, τη στιγμή που κρατούσε στο χέρι την πολύτιμη πέτρα, τη μεταμόρφωση σε δέντρο. «Ίσως βιάστηκα» σκέφτηκε. Η όμορφη κοπέλα άκουσε το δέντρο-Πίκτορ να θροΐζει και σπρωγμένη από μια άγνωστη δύναμη, κάθισε από κάτω του. Αυτό το δέντρο εξέπεμπε μελαγχολία και ομορφιά μαζί. Ακούμπησε στον κορμό του. Ένιωσε το δέντρο πως ανατρίχιασε και ένιωσε το ίδιο ρίγος να διασχίσει τη καρδιά της. Τότε είδε να κυλά κοντά στα πόδια της ένα χρωματιστό κρύσταλλο που μεγάλωνε και μεγάλωνε μέχρι που έγινε πολύτιμη πέτρα. Έσκυψε με ορμή και το άρπαξε. Αυτοστιγμεί χάθηκε, έγινε ένα με το δέντρο. Και ο Πίκτορ ένιωσε τότε τη θλίψη να τον εγκαταλείπει…

ΥΓ: Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα αυτό το παραμύθι του Έρμαν Έσσε βλέποντας στην τηλεόραση τα καμένα δέντρα της Πάρνηθας. Και σκέφτηκα πως εάν ο Έσσε ζούσε στη σημερινή Αθήνα, τότε τον Πίκτορ δεν θα τον είχε μεταμορφώσει σε δέντρο αλλά σε στάχτη και τσιμέντο…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com