ΤΡΕΛΟΣ, ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ Ή ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΣ

Σε αυτή την φάση βρισκόμουν. Με βοηθούσε η Αμέρικα, μια πολύ καλή σαντέρα από το Μαριανάο όπου πήγαινα με το ποδήλατο. Ήθελε να κάνει εξαγνισμό στο κεφάλι μου κι εγώ της πήγαινα τα πράγματα για την ιεροτελεστία: Φρέσκες καρύδες, λευκά λουλούδια, ρούμι, κεριά και κάποια βότανα. Στην επιστροφή έπρεπε να διασχίσω τον ποταμό Αλμεντάρες-αποκεί έφευγαν οι απελπισμένοι για το Μαϊάμι.

Έφτιαχναν κάτι σχεδίες πολύ εύθραυστες, με ελαστικά, σανίδες και σκοινιά, και ρίχνονταν στη θάλασσα με τόση χαρά, θαρρείς και πήγαιναν για πικ νικ. Ήταν το καλοκαίρι του ΄94. Επί τέσσερα χρόνια υπήρχε μεγάλη πείνα και μεγάλη δόση τρέλας στη χώρα μου, αλλά η Αβάνα ήταν εκείνη που υπέφερε περισσότερο. ΄Ενας φίλος μού έλεγε διαρκώς: «Πέδρο Χουάν, ο μόνος τρόπος να ζήσεις εδώ είναι τρελός, μεθυσμένος ή κοιμισμένος.

(απόσπασμα από τη σελ 48)