Το χάδι της ήταν μοιραίο

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙΣ; Ή ΝΑ ΣΕ ΑΓΓΙΞΕΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ;
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΟΣΗ ΑΙΔΗΜΟΣΥΝΗ; ΠΟΣΟ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ
ΚΑΠΟΙΟΝ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ; ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΓΑΜΟΥ, Ο ΙΑΝ
ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ!
Εξέχον μέλος μιας λαμπρής βρετανικής γενιάς με ταλαντούχους συγγραφείς όπως ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Μάρτιν Έιμις ή ο Τζούλιαν Μπαρνς, ο 59χρονος σήμερα Ίαν ΜακΓιούαν είχε ανέκαθεν αδυναμία στους Αμερικανούς μάστορες όπως ο Μπέλοου, ο Απντάικ ή ο Ροθ, για τους οποίους ο ανθρώπινος χαρακτήρας είναι δείκτης της κοινωνίας στην οποία αναφέρεται. Το καινούργιο του βιβλίο, είναι η δική του εκδοχή προς αυτήν την κατεύθυνση.

Οι δύο ήρωές του νέοι, καλλιεργημένοι και παρθένοι στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους, αλλά δεν ξέρουν πώς να το πουν ο ένας στον άλλο. Ένα μείγμα φόβου και αξιοπρέπειας μετατρέπει αυτό που θα μπορούσε να είναι μια απλή υποχώρηση του καθενός τους, σε κάτι πολύ πιο σοβαρό. Κι έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη, τα πράγματα στραβώνουν αμετάκλητα.

Ο Έντουαρντ και η Φλόρενς ζουν στο τέλος μιας εποχής, όπου το να είσαι νέος και ανύπαντρος βιώνεται περισσότερο σαν βάρος παρά σαν ελευθερία. Βρίσκονται σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο κοντά στο Ντόρσετ, έχουν τελειώσει το γαμήλιο γεύμα τους και περιμένουν με νευρικότητα την επόμενη πράξη. Εκεί παρεισφρέει ο παντεπόπτης συγγραφέας και τους βάζει στο μικροσκόπιο. Τι σκέφτονται; Πώς έφτασαν ώς εκεί; Τι τους συνέβη στο κρεβάτι; Τι συζήτησαν μετά, στην ακτή;

Εκείνη, επίδοξη βιολονίστρια, με μάνα διανοούμενη και πατέρα επιχειρηματία, βλέπει το σεξ σαν τίμημα της αγάπης, και βιώνει έναν μυστικό διχασμό ανάμεσα στην αποστροφή και στη χαρά. Εκείνος, νεόκοπος ιστορικός με αγροτικές καταβολές, πατέρα δάσκαλο και μάνα «με εγκεφαλική βλάβη», δεν μπορεί να φανταστεί την αντίφαση στην οποία είναι παγιδευμένη.

Ίαν ΜακΓιούαν

ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ

ΜΤΦ. Ε. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗΣ, 2007 ΣΕΛ. 219

Όμως, η επιφυλακτικότητά της εξυπηρετεί τη δική του έλλειψη αυτοπεποίθησης, μέχρι που η ανυπομονησία του για έκσταση τον παρασύρει.

Ο ΜακΓιούαν περιγράφει λεπτομερώς τις δειλές κινήσεις τους, το φερμουάρ που σκαλώνει, την πρωτόγνωρη σωματική αίσθηση από εκείνη την τρίχα που το χέρι του ερεθίζει στον μηρό της, τη δυσφορία που της προκαλεί η επιθετική γλώσσα του όταν τη φιλάει, την άβολη στάση του όταν την ξαπλώνει… Κι ανεβάζει ολοένα τους βαθμούς του σασπένς, παρεμβάλλοντας τις σκέψεις που τους περνάνε σαν φλασιές από το μυαλό αυτή την ώρα της αμηχανίας, την ανάμνηση ενός καβγά στον οποίο είχε μπλέξει για να υπερασπιστεί έναν φίλο του που δεν του το αναγνώρισε ποτέ, τα βήματα αγάπης που έκαναν για να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσά τους… Ώσπου εκείνη, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τα προσχήματα και να μην τον απογοητεύσει, προχωρά στο μοιραίο χάδι. Η επόμενη φάση είναι σπαρακτική: τα γεγονότα τον προλαβαίνουν, εκείνη αηδιάζει, ουρλιάζει, εκείνος αισθάνεται ταπεινωμένος, εκείνη ξέρει ότι έχει φερθεί απαίσια και το σκάει από το δωμάτιο, εκείνος νιώθει αδικημένος.

Η τελευταία πράξη θα παιχτεί στην ακτή, αλλά οι ρόλοι θα έχουν πια αντιστραφεί. Ο μάστορας Μακ Γιούαν κεντάει περιγράφοντας το αδιέξοδο στο οποίο άθελά τους γλιστρούν, τις μεταπτώσεις και τις παρεκκλίσεις των συναισθημάτων της, την εκτροπή της κουβέντας τους, τα λόγια που λένε χωρίς να τα εννοούν, τα λάθη τακτικής που κάνουν. Αυτοί οι πολιτισμένοι, αγαπημένοι, ανοιχτόμυαλοι, φερέλπιδες νέοι…