ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ ΚΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ

Η μεγάλη επιτυχία του Παρά Πέντε ήταν ότι κατάφερε να εκφράσει μια Ελλάδα σε αναζήτηση κοινών παρονομαστών και κοινά αποδεκτών λύσεων – ήταν τηλεοπτικά ευχάριστο ακριβώς γιατί παρουσίαζε τέτοιες λύσεις. Κι ήταν από μια άποψη κιόλας διδακτικό, ακριβώς όσο έδειχνε πως τέτοιες λύσεις θα είναι πάντα εφικτές μόνο στο επίπεδο του φαντασιακού. Η αναζήτηση κοινών παρονομαστών και κοινά αποδεκτών λύσεων δεν είναι, βεβαίως, έξω από την καθημερινή μας τηλεοπτική πραγματικότητα.

Τουναντίον, αυτή είναι η τηλεοπτική πραγματικότητα. Από τα πρωινάδικα μέχρι τα παράθυρα των ειδήσεων, κι από την Τατιάνα μέχρι τον Νίκο, το στοίχημα της τηλεόρασης είναι να εκβιάσει κοινό παρονομαστή και να δημιουργήσει την αίσθηση ότι προωθεί λύσεις. Εδώ ουσιαστικά έγκειται και η ευστοχία της σειράς, που φύλαξε την καλύτερη σάτιρά της για τον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση υποβάλλει ψευδοκοινότητα θεατών και επιβάλλει τη χαοτική κακοφωνία του τυπικού δείγματος.

Η ειρωνεία
Αν το μισό Παρά Πέντε βάσισε την επιτυχία του στην αβάσταχτη γοητεία της κοινής ουτοπίας- φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα κι ιστορία οι παρέες -, το άλλο μισό ξεκαρδιζόταν με τη μόνιμη ανάγκη μας να αναζητούμε τέτοιες ουτοπίες στο γυαλί, στο πανί και στις ιλουστρέ σελίδες.

Βαθύτατα ειρωνική, ήταν μια σειρά που ενώ χτίστηκε κυρίως πάνω σε τηλεοπτικές αναφορές και είχε θέμα της ακριβώς πώς κανείς δημιουργεί πραγματικότητα μέσα από τις εικονικές αφηγήσεις που ορθώνονται γύρω του, τελικά έκλεινε πονηρά το μάτι λέγοντας «κοιτάξτε κι αλλού». Η τελευταία φράση του τελευταίου επεισοδίου της σειράς, από το στόμα της Αμαλίας, δεν είναι παρά η υπενθύμιση της κεντρικής ειρωνείας της σειράς: «Πέρασες τόσα χρόνια μπροστά σε μια τηλεόραση. Νόμιζες ότι τα πιο περίεργα, τα πιο σπάνια και τα πιο σημαντικά είναι εκεί μέσα, στο γυαλί. Δεν είναι έτσι. Η ζωή, η αλήθεια, είναι έξω απ΄ αυτό. Κλείσ΄ τη».