Είμαστε μια τυχερή γενιά

Κάποια μέρα μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας της Δραματικής Σχολής όταν φτάσαμε μας είπαν πως έπρεπε να περιμένουμε γιατί ο Δάσκαλος είχε επισκέψεις.

Πράγματι σε λίγο άνοιξε η πόρτα και μείναμε έκπληκτοι: βγήκαν ο Μανόλης Καλομοίρης, ο Θάνος Κωτσόπουλος και ο μαέστρος Ανδρέας Παρίδης. Ο Ροντήρης μάς εξήγησε αργότερα. Ο Καλομοίρης είχε ήδη γράψει την «Παλαμική Συμφωνία» του (1955) και ο Παρίδης θα τη διηύθυνε με την Κρατική. Το έργο απαιτεί και την παρουσία ηθοποιού- απαγγέλτη γιατί ενσωματώνει στίχους από τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου» (ειδικά το «Πανηγύρι της Κακάβας»). Και βέβαια ο Καλομοίρης ζητούσε την αρωγή του Ροντήρη για τον τρόπο που η έξοχη φωνή του Κωτσόπουλου θα μετείχε ως «μουσικό όργανο» στην εκτέλεση. Ο Καλομοίρης εκτιμούσε απεριόριστα τον Ροντήρη και του είχε εμπιστευτεί την όπερά του «Πρωτομάστορας», σε κείμενο Καζαντζάκη και με μαέστρο τον Δημήτρη Μητρόπουλο, να τη σκηνοθετήσει (ήταν η πρώτη σκηνοθεσία του Δασκάλου που εκτίμησε ο Μητρόπουλος και υπέγραψε τη συστατική επιστολή προς την Ακαδημία Αθηνών που χορήγησε τις σπουδές του Ροντήρη στη Γερμανία και δίπλα στον μεγάλο σκηνοθέτη Ράινχαρτ).

Ως τριτοετής πλέον φοιτητής στο Αρχαιολογικό και Ιστορικό Τμήμα, εκείνη τη χρονιά, πριν από πενήντα έτη, άκουσα τους γίγαντες Ορλάνδο, Μαρινάτο, Κοντολέοντα στην Αρχαιολογία, τον Γεώργιο Μέγα στη Λαογραφία, τον Πέτρο Κολακλίδη στα Λατινικά, τον Ιωάννη Σταματάκο στα Αρχαία Ελληνικά, τον Διονύσιο Ζακυθηνό στη Βυζαντινή Ιστορία και τον Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο στη Φιλοσοφία. Είμαστε μια τυχερή γενιά. Εγώ όμως πέρα από τη συνεχή γοητεία που ασκεί πάνω μου ο Ροντήρης, κρατώ με τρυφερά αισθήματα μια ξεχωριστή γωνιά για τη μνήμη του Γιάννη Σιδέρη, τον άνθρωπο που με μύησε στη «θεατρική μνήμη» και που τώρα κάθε μέρα βρίσκω τρόπο να τον ευγνωμονώ προσπαθώντας να διασώσω ό,τι με μόχθο και αγάπη συγκέντρωσε και ταξινόμησε στο Θεατρικό Μουσείο.

Ο ταξιδιωτικός μου σάκος ξεχείλισε.