[ ΑΙΧΜΕΣ ] Μελαγχολική Δικαιοσύνη

Χωρίς αμφιβολία, η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Αλλά οι σημερινές συμπτώσεις είναι πραγματικά απίθανες: Ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία θα απορρίπτει (κατά παράβαση του Συντάγματος) τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο των ομολόγων και η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης θα περνά στα χέρια εφέτη ανακριτή, θα ξεκινά ταυτόχρονα η επανάληψη της δίκης του Δ.Σ. της ΔΕΚΑ για την αγορά μετοχών πριν από τις εκλογές του 2000. Δεν θα υπήρχε τίποτε το μεμπτό σε όλα αυτά αν οι διαβολικές συμπτώσεις δεν μας έφερναν μπροστά στην ανάγκη να σταθμίσουμε τα σταθμά της Δικαιοσύνης. Επειδή η ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, είναι προφανές ότι οι δικαστές δεν θα ενδώσουν σε οποιαδήποτε πολιτική πίεση για την καταδίκη των υπευθύνων της ΔΕΚΑ για ανυπόστατες, όπως έκριναν οι ίδιοι, κατηγορίες και μάλιστα σε χρόνο που εξυπηρετεί τις εκλογικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ότι δηλαδή η ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, οι κατηγορίες για το σκάνδαλο των ομολόγων θα απαγγελθούν σε συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως ακριβώς αναφέρεται στο σκεπτικό του αντεισαγγελέα Εφετών που προκάλεσε την ανάθεση της υπόθεσης σε εφέτες ανακριτές.

Αν συμβεί κάτι διαφορετικό στις δύο υποθέσεις, που τρέχουν ανεξάρτητα κατ΄ ουσία αλλά ταυτόχρονα κατά σύμπτωση, τότε κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη αναπτύσσει τελευταία την τάση να αναιρεί τον εαυτό της. Και όταν μιλάμε για τη Δικαιοσύνη, κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με τάση αυτοκτονίας. Η ελληνική Δικαιοσύνη έχει πολλούς εσωτερικούς λόγους να είναι μελαγχολική. Αλλά το καλύτερο αντίδοτο στη μελαγχολία είναι η αντίσταση σε κάθε χειραγώγηση.