Ο ανήσυχος είναι ωραίος

Η νέα γενιά των Ελλήνων πεζογράφων αφήνει κι αυτή το σημάδι της στην πρόσφατη παραγωγή με βιβλία αξιοπρόσεκτα και διαφορετικά μεταξύ τους.
Ας αρχίσουμε με τον Απόστολο Δοξιάδη, του οποίου το ογκώδες πόνημα Από την παράνοια στους αλγόριθμους (Εκδ. Ίκαρος)είναι homage στον Αυστριακό μαθηματικό Κουρτ Γκέντελ, πατέρα του περίφημου θεωρήματος της μη πληρότητας.

Το βιβλίο αποτελεί συνέχεια της εμμονής του συγγραφέα του στο ίδιο θέμα αφού έχουν ήδη προηγηθεί το σχετικό μυθιστόρημα Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ και το θεατρικό έργο Δέκατη έβδομη νύχτα, το οποίο ανεβάστηκε εξαιρετικά σκηνοθετημένο από τον Αντώνη Καφτετζόπουλο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία κυρίως στο νεανικό κοινό φέτος τον χειμώνα. Στο συγκεκριμένο πεζογράφημα περιέχεται ολόκληρο το θεατρικό έργο Δέκατη έβδομη νύχτα συν δοκιμιακού χαρακτήρα κεφάλαια στα οποία με διαλογικό τρόπο ο συγγραφέας μάς μυεί στην ψυχική και ιστορική περιπέτεια των μαθηματικών. Η λογοτεχνία των μαθηματικών με πρώτο διδάξαντα τον Απόστολο Δοξιάδη είναι αλήθεια πως έσωσε την ελληνική πεζογραφία από την αφασία και έδωσε διέξοδο στη στομωμένη προβληματική της. Αφορά πολύ μεγαλύτερη μερίδα κοινού απ΄ όσο δείχνει και είναι πραγματική απώλεια για όσους δεν έχουν εντρυφήσει ακόμη- με άλλα λόγια μην το στερηθείτε.

Με ένα λογοτεχνικά τολμηρό βιβλίο επεμβαίνει στα πράγματα ο Σάκης Σερέφας. Η νουβέλα Θα γίνω ντιζέζ (Εκδ. Μεταίχμιο)έχει ήδη βρει «κέντρο» στις καρδιές του υποψιασμένου αναγνωστικού κοινού αφού η πραγματική ιστορία που διηγείται ξεφεύγει από τις μονομανίες της ελληνικής πεζογραφίας. Βρισκόμαστε στα 1950. Μια κρύα νύχτα του χειμώνα ένα πολλαπλό έγκλημα πάθους αναστατώνει την ησυχία λαϊκού ξενοδοχείου της Θεσσαλονίκης. Ο συγγραφέας, πολλά χρόνια μετά το συμβάν, συνάντα τους επιζώντες και τους αυτουργούς της τραγωδίας και προσπαθεί να ενώσει τα κομματάκια της αλήθειας του καθενός εξ αυτών. Ατού του βιβλίου είναι η ατμοσφαιρική εικονογράφηση από τον Soloup.

Ο Χρήστος Αστερίου, που ντεμπουτάρισε ως διηγηματογράφος το 2003, εμφάνισε στις αρχές της χρονιάς το πρώτο του μυθιστόρημα. Το ταξίδι του Ιάσονα Ρέμβη (Εκδ. Πατάκης) έκανε αμέσως εντύπωση στους λογοτεχνικούς κύκλους για την πολύ καλή γλώσσα του και τον μεταμοντέρνο χειρισμό του θέματός του και εμφανίστηκε στις λίστες δύο λογοτεχνικών βραβείων. Ο ήρωας του βιβλίου, Ελληνοαυστραλός ζωγράφος που ζει στη Μελβούρνη με τον πατέρα του, έπειτα από σοβαρό τροχαίο ατύχημα αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αθήνα των παιδικών του χρόνων. Παρά τη διάθεσή του να φέρει τη ζωή του ανάποδα, φτάνει στο σημείο να ξανακατοικήσει στο οικογενειακό διαμέρισμα και να συμμεριστεί έτσι τα προβλήματα των παράξενων ενοίκων οι οποίοι μπλέκονται με θαυμαστό τρόπο στις καλλιτεχνικές και υπαρξιακές αναζητήσεις του. Ο Χρήστος Αστερίου χρησιμοποιεί ημερολόγια, φωτογραφίες και δημοσιεύματα για να ενισχύσει την εσωτερικότητα της αφήγησης.

Παρών με το τρίτο του βιβλίο και ο Πάνος Καρνέζης. Το Πάρτι γενεθλίων (Εκδ. Λιβάνης) εξέπληξε κυρίως για το θέμα του που δεν είναι άλλο από τη θαυμαστή ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση. Ο συγγραφέας, ως βρετανοθρεμμένος που είναι, βασίστηκε στην εξονυχιστική έρευνα, αυτό που λέμε good reporting, για να χειριστεί λογοτεχνικά το στόρι του, χωρίς να ονοματίζει τον πραγματικό ήρωά του. Η δράση αρχίζει το 1975, την ημέρα των γενεθλίων της θυγατέρας του μεγιστάνα, η οποία έχει μείνει έγκυος από έναν τύπο που ο πατέρας δεν εγκρίνει καθόλου. Οι συναισθηματικοί και οικονομικοί εκβιασμοί θα πέσουν στο τραπέζι προκειμένου η κόρη (λέγε με Χριστίνα) να πειστεί και να κάνει έκτρωση. Η συνέχεια στις σελίδες του βιβλίου.

Εντυπωσιακή και η τρίτη πεζογραφική κατάθεση του γνωστού ποιητή Νίκου Δαββέτα. Η Λευκή πετσέτα στο ρινγκ (Εκδ. Κέδρος)κατέκτησε ήδη κοινό και κριτική και έπαιξε δυνατά στη short list των περισσότερων φετινών λογοτεχνικών βραβείων.

Ένας δημοσιογράφος, παιδί του σήμερα, μπλέκεται σε ένα ρεπορτάζ ρουτίνας για τον Εμφύλιο. Ψάχνοντας ψύλλους στ΄ άχυρα θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους που έχουν συνυπάρξει με το «κακό» και οι οποίοι με τη σιωπή τους συντηρούν αλώβητη την αμφίσημη ιστορική αλήθεια. Ένα πολιτικά «ενοχλητικό» και λογοτεχνικά «σεβαστικό» πεζό αφού, όπως λένε αυτοί που γνωρίζουν, περπατάει στους δρόμους του Αλέξανδρου Κοτζιά και του Θανάση Βαλτινού ανανεώνοντας το είδος της πολιτικής νουβέλας με τόνους ανίερου εκτυφλωτικού χιούμορ. Επιτέλους!

Χιούμορ, αμεσότητα, εντυπωσιακό στυλ και από τον Βασίλη Πεσμαζόγλου, ο οποίος με το Τυφλό σύστημα (Εκδ. Πόλις ) δωρίζει στην ελληνική λογοτεχνία το πιο σπαρταριστό ίσως βιβλίο της χρονιάς αποδεικνύοντας ότι ακόμη και ένας ακαδημαϊκός είναι δυνατόν να γράψει καλή λογοτεχνία πάρα τα περί του αντιθέτου «θαψίματα». Ο ήρωάς του, ακαδημαϊκός και αυτός, πλην όμως γκαντέμης και χμ… ψιλομαλάκας, γυρίζει τούμπα τις εξιδανικεύσεις και δη τις πιο επίμονες, δηλαδή τις νεανικές και όσες έχουν να κάνουν με τον μαζικό ηρωισμό της εποχής της Μεταπολίτευσης. Ν΄ αγιάσει το χέρι του.