«Κλασικές» δολοφονίες

Είναι πάντα ωφέλιμο να επανέρχεται κανείς στους κλασικούς. Είτε πρόκειται για τους αρχαίους τραγικούς, τον Σαίξπηρ ή τον Ρακίνα, είτε πρόκειται για τους κλασικούς του νουάρ, τον Ζορζ Σιμενόν ή την Πατρίσια Χάισμιθ. Ας μείνω, λοιπόν, συνεπής στην πανελλήνια απαίτηση για αξιοκρατία και ας αρχίσω την παρουσίαση των ξένων συγγραφέων από τους κλασικούς του είδους.

Ζορζ Σιμενόν Ο ΜΑΙΓΚΡΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΕΦΑΛΟ ΠΤΩΜΑ
Μτφ Αργυρώ Μακάρωφ Άγρα, 2007
Ο Μαιγκρέ και το Ακέφαλο Πτώμα είναι το έβδομο μυθιστόρημα του Ζορζ Σιμενόν, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Άγρα», και ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μυθιστορήματά του. Ο Σηκουάνας, τα κανάλια, το Σεν Μαρτέν και το Και ντε Βαλμύ με τα μπαρ, τα καφέ και τα μπιστρό τους, συνθέτουν μια έκφυλη ατμόσφαιρα μυστηρίου, παρακμής, αλλά και σιωπής, που ο Μαιγκρέ προσπαθεί να διασπάσει. Σ΄ αυτό το μυθιστόρημα καταλαβαίνει κανείς ότι στον Σιμενόν το αίνιγμα προς επίλυση δεν είναι ποιος σκότωσε, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτό είναι που τον κάνει διαφορετικό.

Πατρίσια Χάισμιθ Ο ΡΙΠΛΕΫ ΚΑΤΩ ΑΠ΄ ΤΟ ΧΩΜΑ
Μτφ Ανδρέας Αποστολίδης Άγρα, 2006
Το δεύτερο μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ με ήρωα τον Ρίπλεϋ, που εκδίδει η Άγρα. Σε όσους γνωρίζουν τον Ρίπλεϋ από τις μεταγραφές, δηλαδή από το σινεμά, τους συνιστώ να διαβάσουν το πρωτότυπο. Ο ήρωας της Χάισμιθ, δεν είναι μόνο ένας μεγαλοφυής απατεώνας και δολοφόνος, αλλά ένας μυστηριώδης και περίπλοκος χαρακτήρας, όχι άγγελος του Κακού, αλλά τζογαδόρος της ψυχής του ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, ο Ρίπλεϊ είναι ίσως ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας της Χάισμιθ, αλλά και ο πιο συνεπής απέναντι στη δημιουργό του.