ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ

Για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μου, δεν μπόρεσα να δω την παράσταση του «Γλάρου» του ουγγρικού θιάσου.

Διάβασα σε ρεπορτάζ και σε κριτικές συναδέλφων πως στην τελευταία πράξη η Νίνα φεύγοντας χούφτωσε τα αχαμνά του Κόστια. Στο κείμενο των οδηγιών του Τσέχωφ δεν υπάρχει κάτι σχετικό, ούτε στην ιστορία παραστάσεων ανά την οικουμένη ενός αιώνος.

Αλλ΄ έστω. Γιατί; Μπορώ να εικάσω πως στις δοκιμές η ηθοποιός ερμηνεύοντας τον ρόλο μιας φιλόδοξης αλλά και αγνής παιδούλας που παγιδεύτηκε στα ερωτικά δίχτυα ενός ρατέ συγγραφέα και αφού εγκαταλείφτηκε κατάντησε θεατρίνα μπουλουκιού, αισθάνθηκε αυθόρμητα την ανάγκη να προβεί σ΄ αυτήν την απελπισμένη χειρονομία δηλώνοντας ίσως εμμέσως τη μετάνοια για την προδοσία της, αφού με τον νεαρό Κόστια και τα όνειρά του όφειλε να έχει συμπορευτεί. Αυτό άρα δηλούσε η τολμηρή χειρονομία ή ήταν μια εκδήλωση της χυδαίας πλέον λόγω μιας ερωτικής ελεύθερης διαθεσιμότητας θεατρίνας των φτηνών ξενοδοχείων; Δεν φαίνεται να προκύπτει τίποτε από μελέτη των προθέσεων του Τσέχωφ. Αλλά σκέφτομαι πως κάποιοι θα κουνούν ειρωνικά την κεφαλή, αφού και δημόσια δηλώνουν:

«Σκασίλα μου ποιες ήταν οι προθέσεις του Τσέχωφ, εγώ προβάλλω στο έργο του το πεφυσιωμένο Εγώ μου».

Κι όμως, ηθοποιοί που στοχάζονται χωρίς να είναι συντηρητικοί και δουλικοί με τους κλασικούς ψάχνοντας στα κείμενα βρίσκουν βαθιές ρίζες ώστε να αντλήσουν χυμούς γνήσιας και συχνά απροσδόκητης, στηριγμένης στο κείμενο, ερμηνείας.