Νέοι δίσκοι

Το «Αφεντικό» πήρε τα βουνά

Ακούγονται τρομερά πράγματα εκεί έξω- στ΄ αλήθεια, μερικά δεν ακούγονται καν- απορώ και δεν θέλω να κρίνω κανέναν για τις μουσικές του προτιμήσεις, αναρωτιέμαι όμως αν μερικοί ακούν τι ακούν. Η γκρίνια με τη ζέστη είναι κακός συνδυασμός, αλλά βρίσκομαι σε καθεστώς τρόμου από αυτό το πολτεργκάιστ- το κακό πνεύμα της playlist που βγαίνει από τα ραδιόφωνα (πρώτο ξαδελφάκι του πολτεργκάιστ της τηλεόρασης) και βουλώνει τα αυτιά των ανθρώπων. Όλα όμως ξεκινούν από την καρδιά (και ναι, το ξέρω, η μουσική είναι προσωπική υπόθεση, το ύστατο επιχείρημά μου). Και τώρα, κατά τη γνώμη μου πάντα, κάτι εντελώς διαφορετικό.

Υπόσχομαι να μη βγάζω άχνα ακόμη και να κρυφτώ πίσω από τις κουρτίνες και να μην κουνηθώ από εκεί, κλειδώστε με στο δωμάτιο όπου ο Μπρους Σπρίνγκστιν και η Sessions Βand κάνουν πρόβα. Για όσους δεν είναι διατεθειμένοι να μείνουν κλειδωμένοι, προτείνω ανεπιφύλακτα το διπλό (τριπλό με το DVD) Live in Dublin του Μπρους με την κομπανία που φτιάχτηκε με το Seeger Sessions και έκανε περιοδεία στο Δουβλίνο, από τρεις συναυλίες «έβγαλε» και αυτό εδώ το λάιβ. Όπου ο Μπρους και οι θαυμαστοί μουσικοί του πάνε- και πού δεν πάνε- σε παλιά φολκ και country & western, σε dixieland και σόουλ και σε ροκαμπίλι και σε σουίνγκ και σε ό,τι έχει άρωμα από παλιά και τη δύναμη αμαξιού χάι-τεκ τεχνολογίας σε ντιζαϊνάτες πίστες. Καθαρός αέρας από τα βουνά και τρελά γλέντια με λάμπες θυέλλης στην εξοχή, ο Σπρίνγκστιν born to run «καπετάνιος» ξέρει πού οδηγεί το σκαρί, με πίστη και διονυσιακή έξαψη. Ό,τι καλύτερο μετά το να ήσουν εκεί στη συναυλία και να τον βλέπεις να ιδρώνει και να χάνεται με τους φίλους του σε ιστορίες για τη Μαίρη και τον Τζο σε όποια εποχή και αν τους συναντήσεις. Επίσης δίπλα στα Sessions, η μπάντα έχει επιφυλάξει ειδική μεταχείριση και σε αγαπημένα όπως τα Βlinded Βy Τhe Light και Ηighway Patrolman, εκτελέσεις που ήδη ξεχώρισαν στα top των φανατικών.

Ξέρω ότι ειδικά στον παράδεισο της electronica, ή ό,τι τέλος πάντων ζούμε, κάποιοι βλέπουν folk, παράδοση και κάντρι και τρέχουν.

Μη μασάς. Να ζητάς καλή μουσική και να ανακατεύεις τον φρέντο. Η γλύκα έρχεται από κάτω. Μετά, πες με κολλημένη με τον Μπρους.

Τ ο δέχομαι.


Και άλλη μια playlist

● Τhe Ηold Steady «Κiller Ρarties»- για το ηθικό του αγώνα.

● Jon Rahouse «Steel Guitar Ηeart Αttack»και ακούς το κύμα από Χαβάη.

● Τhe Sadies «Τhe Story ΄s Οften Τold»αυτό, λοιπόν, ξαναπές το.

● Μarah «Sooner or Later in Spain»μερικά τραγούδια είναι διαχρονικά.

● Τwo Dollar Ρistols «Ηands Up»- αυτό με την ξανθιά τύπου Μέριλιν στο εξώφυλλο που σε σημαδεύει με χαμόγελο.

● Jeff Βuckley «So Real songs»- είχε γράψει κι άλλα ο δυστυχής. τώρα βγαίνουν σιγά σιγά σε συλλογές, με δύο ανέκδοτα ακόμη.


Ο γάτος με τη βαλίτσα…

To όνομά του είναι Μπάντι και είναι ένας κόκκινος γάτος που έζησε μέσα σε μια βαλίτσα δίπλα σε ένα δισκάδικο, το οποίο λεγόταν Κόκκινος Γάτος. Ο Μπάντι ύστερα από χρόνια πήρε τη βαλίτσα του κι έφυγε από τον κόσμο, αλλά δεν ξεμπέρδεψε έτσι εύκολα με τα εγκόσμια. Τα νέα του τα έμαθε ο Ry Cooder – ο ταξιδιώτης μουσικός- και τις ιστορίες του τις έκανε μουσικές «Μy Νame΄s Βuddy» (Νonesuch). Γιατί ο γάτος, κατά τον Κούντερ, συμβολίζει τον εργάτη που δουλεύει σκληρά, ψάχνει την τύχη του και φτιάχνει τον κόσμο. Το μόνο που έχω να προσθέσω στην περίφημη κομπανία των βετεράνων- με Μάικ Σίγκερ (ξάδελφο του Πιτ), Ρόλαντ Γ ουάιτ, Φλάκο Χιμένεζ- είναι τα μπλουζ του δρόμου, φολκ, μπλούγκρας, γκόσπελ, τεξ-μεξ και τζαζ, το δίκιο της εργατικής τάξης και ένα από τα best of 2007 άλμπουμ.

Και δεν πρόκειται να μείνει τίποτε όρθιο όταν οι Ηayseed Dixie ανοίγουν τους ασκούς και απελευθερώνουν ενέργεια και λάβα πάνω σε «αθώα» της πλάσης κομμάτια των Sex Ρistols, Scissor Sisters και… Cliff Richards. Έστω και ένα άκουσμα είναι εμπειρία, όταν ένα γκρουπ με αέρα Απαλαχίων μιλάει για όλους εμάς, από τα Κάτω Πατήσια μέχρι την Κάτω Ράχη. Εξ ου και το «Weapons of Grass Destruction» (Cooking vinyl). Σώστε το γκαζόν.

… και τα μπλουζ της σακούλας
«Σουρεαλισμός και μπλουζ», «Πλαστική σακούλα» και «Ό,τι θέλεις να σε στοιχειώσει» είναι μερικές ιδέες που κατέβηκαν στο μυαλό του Βen Weaver στις περιπλανήσεις του στα δάση του Όρεγκον και σε ατελείωτα πάρκινγκ. Ο τραγουδοποιός ξέρει να διαβάζει τα σημάδια και στο «Ρaper Sky» να δοκιμάζει μια μίνι υπερπαραγωγή. Δεν χρειάζονται περισσότερα.