«Δεν κοιτάμε πια παρά μόνον τηλεόραση»

«Θα γίνω εγκληματίας επειδή καπνίζω. Μας παίρνουν τις ελευθερίες μας και κανείς δεν λέει κουβέντα». Η επίθεση κατά των προσωπικών ελευθεριών, αλλά και των επιλογών της κυβέρνησης, ανήκουν στον Ντέιβιντ Χόκνι, τον πιο «ανθεκτικό» Βρετανό ζωγράφο, αλλά και τον πιο αναγνωρίσιμο στη Γηραιά Αλβιώνα, που είναι ερωτευμένος με το τσιγάρο όσο και με τον χρωστήρα του. «Το παθητικό κάπνισμα είναι ανοησία. Ούτε είναι γνωστοί οι λόγοι που προκαλούν τον καρκίνο. Καπνίζω σε όλη μου τη ζωή. Ήταν επιλογή μου», συνεχίζει πνέοντας μένεα εναντίον του αντικαπνιστικού αγώνα. Να φταίει που θέλει να πάει κόντρα στην οικογενειακή παράδοση, καθώς ο πατέρας του ήταν φανατικός αντικαπνιστής και κακός ζωγράφος; «Όχι», υποστηρίζει σε συνέντευξή του στους «Sunday Τimes».

Όταν ξεπερνάει τον θυμό του για την απαγόρευση του καπνίσματος, επιστρέφει στον δεύτερο μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη ζωγραφική. Και αποφασίζει να μιλήσει όχι για τα έργα του, αλλά για τη μεγαλύτερη έκθεση των υδατογραφιών του JΜW Τurner, μια έκθεση με 165 έργα που σπάνια εκτίθενται και τα οποία ο σπουδαίος ζωγράφος κληροδότησε στο βρετανικό κράτος το 1851. Ο Χόκνι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκεκριμένη διοργάνωση της «Τέιτ Γκάλερι»:

επέλεξε ορισμένες υδατογραφίες από εκείνες που εκτίθενται στην καρδιά της έκθεσης.

«Διάλεξα εκείνες που μου τράβηξαν το βλέμμα και όχι λόγω θέματος. Ανάμεσά τους προσέθεσα και ορισμένες ημιτελείς, διότι ήθελα να δω τα σημάδια του τρόπου που δούλευε. Είναι εκπληκτικό», δικαιολογεί ο 70χρονος καλλιτέχνης τις επιλογές του.

Ο Ρίτσαρντ Κλιφ της τέχνης, όπως έχει χαρακτηριστεί ο Ντέιβιντ Χόκνι, κοιτάζει με προσοχή τα σημειωματάρια με τα σχέδια του Τέρνερ και αποφαίνεται: «Δεν πιστεύω πως ο Τέρνερ χρησιμοποιούσε φωτογραφική μηχανή για να αποτυπώσει τα τοπία που ζωγράφιζε, αν και είμαι βέβαιος πως γνώριζε περί φωτογραφίας». Η γνώμη του μετράει, δεδομένου ότι ο 70χρονος ζωγράφος μπορεί να μην έχει εθιστεί, αλλά έχει εμμονή με τη φωτογραφία, καθώς έχει γράψει βιβλία για τη χρήση της φωτογραφικής μηχανής στην τέχνη, έχει δημοσιεύσει άρθρα και έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές εκπομπές με ανάλογα θέματα. Με άλλα λόγια, η κάμερα είναι ο θεός του.

Κι όμως, δεν κυκλοφορεί με μια μηχανή στην τσέπη, όπως κάποτε που φωτογράφιζε διαρκώς και εν συνεχεία έβαζε το ένα καρέ δίπλα στο άλλο. Ο λόγος; Διαπίστωσε «πως ο κόσμος έχει σταματήσει να κοιτάζει γύρω του. Το βλέμμα πλέον είναι θολό και κολλημένο στην τηλεόραση», εξηγεί.