Πού είναι ο ελληνικός χορός;

Καλοί και άγιοι οι Ευρωπαίοι χορογράφοι και οι πρωτοπόροι Αμερικανοί. Αλλά γιατί λίγα ψιχία στη Στελλάτου, στην Παπαδαμάκη, στη Λύρα, στη Μελετοπούλου (φέτος έδωσε μια έξοχη νέα εκδοχή της πάνω στην καταθλιπτική σχέση Ηλέκτρας- Ορέστη), στη Σπυράτου, στη Σταματοπούλου.

Θα ήταν εθνικό όνειδος αν η νέα γενιά των φανατικών για χορό έβλεπε αναβιωμένες τις χορογραφίες της Ραλλούς Μάνου (η Βούλα Μοραγιέμου ανάστημά της, διάδοχός της στη Σχολή θάλλει ανάμεσά μας) στο «Καταραμένο φίδι» και στην «Ερημιά» του Χατζιδάκι ή την τελευταία έξοχη χορογραφία της μεγάλης Ζουζούς Νικολούδη με τον τίτλο «Μουσική»;

Και η νεοελληνική όπερα: πού τα έργα του Κούκου, πού η Επιστροφή (αρχαιόθεμο) του Κουνάδη, πού ο «Πυλάδης» των Χειμωνά- Κουρουπού, πού η «Ελένη» του Μικρούτσικου, πού οι «Βάκχες» του Αντωνίου (όλα αρχαιόθεμα, μια και είναι αυτό καραμέλα).

Υπάρχει σύγχρονη ελληνική δημιουργία; Ποιος φωνάζει «όχι»;

Ποιος φοβάται να δει το πρόσωπό μας στον καθρέφτη;

ΥΓ: Πριν τρία χρόνια νέοι Έλληνες συνθέτες από τον Κραουνάκη και τον Ξυδάκη έως τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Δεληβοριά, τον Κόκκαλη, τον Χριστοδουλόπουλο μελοποίησαν έξοχα λυρικό Παλαμά. Ποιος το πήρε χαμπάρι;