Το παρασκήνιο μιας αποπομπής

Με γκρίνιες και καρφώματα υποδέχθηκαν τον Στέφανο Λαζαρίδη στη Λυρική Σκηνή. Και ύστερα από μία σεζόν έργου και αλλαγής της εικόνας του θεάτρου, κατηγορίες για «δυσκολίες χειρισμού ανθρώπων» συνοδεύουν την αποπομπή του
Κάπου 300.000 ευρώ φέρεται ότι είχε το ταμείο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής όταν ανέλαβε νέος καλλιτεχνικός διευθυντής- με φόρα από τη διεθνή καριέρα του- ο σκηνογράφος, ενδυματολόγος και σκηνοθέτης Στέφανος Λαζαρίδης. Κάπου 300.000 ευρώ και 8-9 σωματεία εργαζομένων που το καθένα διεκδικούσε το δίκαιο της κάθε συντεχνίας, όπως χρόνια τώρα στην κρατική σκηνή.

Το όραμα του συνηθισμένου σε διεθνείς παραγωγές και φεστιβάλ νέου διευθυντή δεν χωρούσε στη μικρή σκηνή του θεάτρου «Ολύμπια», όπως και οι περισσότερες όπερες. Έτσι, αποφάσισε να τη μεγαλώσει, όπως και να ξανασκεφθεί τη χρήση του θεάτρου «Ακροπόλ» (στην Ιπποκράτους), όπου ανέβαιναν οπερέτες με λίγο «γερασμένο» κοινό.

Και οι δύο κινήσεις τον έφεραν αντιμέτωπο με το συντεχνιακό κατεστημένο. Τα έργα επέκτασης καρφώθηκαν στην Πολεοδομία και οι- δίχως επίσημη άδεια- εργασίες σταμάτησαν πριν από την πρεμιέρα της νέας σεζόν. Στη δεύτερη περίπτωση, άρχισαν οι καταγγελίες και οι ανοιχτές επιστολές των σωματείων για «κακοδιαχείριση» και «επιχείρηση παροπλισμού παλαιών τραγουδιστών».

Οι τριβές αυτές μεταφέρθηκαν και στο Διοικητικό

Αν και μπλοκαρισμένος (διά νόμου) από το Διοικητικό Συμβούλιο και εγκλωβισμένος ανάμεσα σε 8-9 σωματεία εργαζομένων, ο Στέφανος Λαζαρίδης κατάφερε να υλοποιήσει το πρόγραμμα της σεζόν

Συμβούλιο, με πρόεδρο τον γιατρό Ευτύχιο Βορίδη, ο οποίος παραιτήθηκε (δεν άντεξε τις τριβές, λέγεται) για να αναλάβει ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος Οδυσσέας Κυριακόπουλος (του ΣΕΒ)- κάτι που φάνηκε ως κίνηση «τακτοποίησης» του φλέγοντος θέματος της οικονομικής διαχείρισης, το οποίο φέρεται ότι έλυσε (και σε επίπεδο κρατικής επιχορήγησης και σε επίπεδο χορηγιών).

Από το υπουργείο Πολιτισμού και τον κύκλο του Πρωθυπουργού, όπως και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, που τον επέλεξαν μαζί με τον Γιώργο Λούκο (του Ελληνικού Φεστιβάλ) ως διεθνούς αναγνώρισης Έλληνες καλλιτέχνες, που «θα έβαζαν σε τάξη» τους δύο παραπαίοντες κρατικούς πολιτιστικούς θεσμούς, ο Στέφανος Λαζαρίδης ζήτησε κατ΄ αρχάς να μην επωμισθεί και τα οικονομικά- διοικητικά καθήκοντα, αλλά να αφοσιωθεί στο καλλιτεχνικό έργο.

«Καλλιτέχνες και “τεχνοκράτες” βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά», δήλωνε ο Στέφανος Λαζαρίδης, μιλώντας κατά τη διάρκεια της- εξαιρετικά έγκαιρης- παρουσίασης του προγράμματος της σεζόν για τον προϋπολογισμό 25,6 εκατομμυρίων ευρώ. Μάλιστα για τα 19 εκατ. ευρώ από αυτά, που θα προέρχονταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, φέρεται ότι περίμενε δέσμευση, διά στόματος του Πρωθυπουργού, αρκετούς μήνες προτού πει το τελικό «ναι» για τον διορισμό του στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή και ανοίξει τα χαρτιά του. Χαρακτηριστικό είναι πως 6,6 εκατ. ευρώ επιπλέον θα κέρδιζε η Λυρική από εισιτήρια (κάτι που φαίνεται πως πέτυχε, καθώς σχεδόν όλες οι φετινές παραστάσεις της ήταν πλήρεις και οι περισσότερες και προπωλημένες ημέρες και εβδομάδες πριν), από χορηγίες και ειδικά ευρωπαϊκά προγράμματα.

Με εξασφαλισμένα τα κονδύλια, ο διεθνούς φήμης σκηνογράφος άρχισε να υλοποιεί το πρόγραμμά του. Παρά τις τρικλοποδιές. Αλλάζοντας ριζικά την εικόνα των παραγωγών της Λυρικής, με σύγχρονες όπερες και πιο «μοντέρνα» θέματα αλλά και κλασικές με πιο «μοντέρνες» σκηνοθεσίες. Και με μετακλήσεις καλλιτεχνών στην ακμή τους και όχι πολύ… ύστερα από αυτήν, όπως συνηθιζόταν στη Λυρική. Ακόμη και οι αφίσες της Λυρικής άλλαξανμαζί τους και η εικόνα της. Το νεανικό κοινό, και χάρη σε αυτή την εικόνα, πέρασε το κατώφλι της. Τα εισιτήρια για τις παραστάσεις προπωλούνταν ακόμη και μέσα σε ώρες (όπως εκείνες του Μεγάρου). Παραστάσεις όπως «Ο Νίξον στην Κίνα» του Τζον Άνταμς (στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) προκάλεσαν και ευνοϊκότατα σχόλια στο εξωτερικό.

Η γκρίνια όμως παραμόνευε. «Φέρνει πολλούς ξένους καλλιτέχνες, σκηνοθέτες και σκηνογράφους και δεν αξιοποιεί το εγχώριο δυναμικό», ήταν οι αιτιάσεις των σωματείων. Όταν μάλιστα αρνήθηκε σθεναρά να δίνει το θέατρο πολλές προσκλήσεις σε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και τον κύκλο τους, φαίνεται πως δημιούργησε και νέους εχθρούς. Μέχρι την αποπομπή του, όταν το Διοικητικό Συμβούλιο ανακοίνωνε πως «προέκυψε διάσταση απόψεων ως προς την κατανομή αρμοδιοτήτων και αποφάσισε να εισηγηθεί στον υπουργό Πολιτισμού τη διακοπή συνεργασίας της ΕΛΣ με τον κ. Στέφανο Λαζαρίδη».

«Έχει κάνει καλή δουλειά αλλά έχει μια δυσκολία να χειρίζεται τους ανθρώπους», ήταν το σχόλιο του υπουργού Πολιτισμού Γιώργου Βουλγαράκη, που δηλώνει διατεθειμένος να ψάξει διεθνώς «για τον καλύτερο διευθυντή», γιατί θέλει- όπως λέεινα «ζωντανέψει τη Λυρική» (αν και παραδέχεται ότι ο Στέφανος Λαζαρίδης την ζωντάνεψε).


Παραίτηση για τα ωράρια του Μπαλέτου

Ο Στέφανος Λαζαρίδης (φωτό) τόλμησε να «ξαναδεί» τη χρήση του θεάτρου «Ακροπόλ» όταν έβαλε στην κεφαλή του Μπαλέτου τη διάσημη Βρετανίδα χορογράφο (και φίλη του) Λιν Σίμουρ. Εκείνη ζήτησε να μη χορεύουν με ηχογραφημένη μουσική αλλά ζωντανή και εκείνος ξανασχεδίασε τη σκηνή του «Ακροπόλ» με πιτ για ορχήστρα 40 μουσικών (μάλιστα, ετοίμαζε και παιδικό μπαλέτο και παραγωγές της Πειραματικής Σκηνής). Το Μπαλέτο απέκτησε και ορχήστρα- με συμβάσεις έργου. Η Λιν Σίμουρ όμως βρήκε εμπόδιο στα (δεσμευτικά εκ των συμβάσεων και περιορισμένα)

ωράρια των χορευτών και το έργο δεν προχώρησε πέρα από το «Αμερικανικό Όνειρο».

Το κεφάλαιο έκλεισε με την παραίτησή της…