Νέοι Δίσκοι

Ο θρίαμβος της κιθάρας

Αύριο βγαίνει το ροκ άλμπουμ της χρονιάς (ώς τα μέσα Ιουνίου τουλάχιστον) και σκέφτηκα πως θα θέλατε να το ξέρετε. Μπορεί βέβαια και να μη σας αφορά καθόλου- τέτοια εποχή το μόνο που θέλουν κάποιοι να ξέρουν είναι πότε θα βγουν τα αποτελέσματα, τι ώρα φτάνει το πλοίο στα Χανιά, αν κλείσαμε κανέναν σοβαρό παίκτη και «πού στο καλό πήγαν τα λεφτά μας» (all time classic ερώτηση). Πάντως, σε περίπτωση που μπορεί να φανεί χρήσιμο αυτό, οι White Stripes έκαναν πάλι το θαύμα τους.

Ένα τεράστιο κύμα ήχου έρχεται σαν τσουνάμι από τα ανοιχτά, με τις κιθάρες θεριά ανήμερα και την «ακτή» να αναστατώνεται από τις δονήσεις. Ο Τζακ είπε να κάνει λίγη φασαρία και η πρώτη που θέλει να μοιραστεί τη χαρά τού σαματά είναι το άλλο μισό των White Stripes, η καλή, πιστή Μεγκ. Με τούτα και με εκείνα έφτασαν στο έκτο άλμπουμ τους. Το οποίο ο Τζακ και η Μεγκ ηχογράφησαν σε τρεις εβδομάδες, δηλαδή τους πήρε περισσότερο από οποιοδήποτε προηγούμενο άλμπουμ.

Ξεκινάει με μια έκρηξη, κυλάει σαν λάβα. Τι κάνεις; Το δυναμώνεις κι άλλο; Ε ναι, το δυναμώνεις κι άλλο. Τι ακούς; Ακούς Led Ζeppelin περασμένους από μηχανή ευρεσιτεχνίας Τζακ.

Δηλαδή, τίποτε δεν άλλαξε και άλλαξαν όλα. Γι΄ αυτό σας λέω: απίστευτο, γιγάντιο ροκ. Αληθινό χωνευτήρι των μπλουζ, ένας γήινος ρυθμός που σε πάει πάνω κάτω, τρέχει πάνω σε βρώμικους δρόμους με τις ζάντες του να γυαλίζουν σαν καθρεφτάκια. Είναι σαν να βρεθήκαμε αίφνης στην Εδέμ του ροκ- πλούσιοι καρποί των 70΄s, τσαμπιά από πνευστά, εξωτικές πίπιζες, χρώματα, όλα τα πλουμιστά είδη σε έναν διονυσιακό χορό. Το «Υou Don΄t Κnow What Love Ιs» (you just do as you are told) γυρνάει πίσω να δει, φορτώνει τον αφρό των 70΄s, έχει μια πίκρα. Στο «Βon Βroke» είναι σαν να φωνάζει ο Τζακ μέσα από τον Τζακ. Εκεί που τους βρίσκεις να παίζουν στην αυλή («Little Cream Soda»- κρατούν και εδώ την παράδοση του τραγουδιού που ξεκινάει με το… little) εκεί αρχίζουν να πειραματίζονται. Και να μια δόση από Μεξικό και να κάτι εντελώς διαφορετικό που δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πάει. «Catch Ηell Βlues» και «Εffect & Cause». Το πέταγμα της πεταλούδας στο Νάσβιλ (όπου έχουν μόνιμα εγκατασταθεί αφήνοντας πίσω το Ντιτρόιτ) αλλάζει το ποτάμι του ροκ. Αλλά τι μας νοιάζει κιόλας;

Τα ηχεία τα έφτυσαν, τα αυτιά βουίζουν, έχεις κάψει θερμίδες, πετάς.


Ο Τζακ είπε:

(από τη συνέντευξή του στη «Ρεπούμπλικα»)

● « Όσο απομακρύνεσαι από τα μπλουζ, τόσο χάνεις την ικανότητά σου στο τραγούδι» ● «Ο μουσικός σήμερα αγοράζει μια καινούργια κιθάρα και θαμπώνεται από τους ήχους και τα εφέ που μπορεί να παράγει.

Είναι το χειρότερο σημείο για να ξεκινήσει κανείς. Γιατί αρκεί μια αρχαία κιθάρα, ένα χτύπημα του ποδιού στο πεζοδρόμιο ή ένας καθρέφτης για να μιμείσαι τον Έλβις ή τον Τσακ Μπέρι» ● «Το καλύτερο τραγούδι που άκουσα τελευταία; Το “Crazy” των Gnarls Βarkley.

Αλλά πια είναι σπάνια τέτοια τραγούδια» ●«Αν τώρα ο Ντίλαν ήταν 20 χρόνων, ξεκινούσε την καριέρα του και ήθελε να βγάλει δίσκο, δεν θα έβρισκε εταιρεία να του υπογράψει συμβόλαιο» ● «Το να γίνεις Έλβις, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, είναι το όνειρο κάθε ρόκερ» (για τον ρόλο του στην ταινία «Walk hard»)


Το τέλος του κόσμου…

«Αυτός ο δίσκος ξεκίνησε σαν πείραμα με τον θόρυβο πάνω στο λάπτοπ» εξηγεί ευθύς εξαρχής ο Τρεντ Ρέζνορ, εμβληματική μορφή των Νine Ιnch Νails «και ο ήχος αυτός με οδήγησε στο τέλος του κόσμου». Αν ο κόσμος ξεκίνησε με ένα μπανγκ, εδώ τελειώνει- με τον Τρεντ «ενορχηστρωτή» του φινάλε, όπως παίζεται στο «Υear Ζerο» (Universal) σαν πικρό, αδιέξοδο, αποπνικτικό σάουντρακ, σαν την εξέγερση των μηχανών ένα πράγμα και από τοίχο σε τοίχο. Η φόρμα όμως επιβάλλεται στην ουσία και το τέλος του κόσμου μηχανικά επαναλαμβάνεται. Το έλεγε ο έρμος ο Αλ Γκορ, αλλά δεν ακούγαμε…

Και ξαφνικά τρελάθηκε ο λαός με τους Linkin Ρark και την καλιφορνέζικη (πώς ήταν με το ραπ παλιά;) φρέσκια εκδοχή του ροκ τους στο «Μinutes to Μidnight» (Warner) που πέταξε στα σύννεφα και έτρεξαν όλοι να το αγοράσουν σαν παγωτό σε καυτό μεσημέρι. Έντιμο, μαχητικό, αντιμπουσικό και όχι πάντα προβλέψιμο, από το ροκ που μπορείς να επενδύσεις επάνω του (α, και ο Ρικ Ρούμπιν, συμπαραγωγός). Το «Τhe Little Τhings Give Υou Αway» μπορεί και να ήθελαν να το είχαν γράψει οι U2 σε μια περιήγηση τους στην πονεμένη Νέα Ορλεάνη.


… ήρθε κι έφυγε

Και ξημέρωσε μια καινούργια ημέρα, με τον ήλιο της Καλιφόρνιας να λάμπει πάνω από τα κεφάλια των Μaroon 5, των οποίων η εξέλιξη λέει περισσότερα από όσα η περίληψη των προηγουμένων. Παραμορφώσεις, ηλεκτρονικά κόλπα, ροκ που κάτι έχει από Devo και κάτι πάει να πει στη γλώσσα των Gang of 4, αλλά με τραγούδια και συνθέσεις και όχι με φρου φρου κι αρώματα.

Κοίτα να δεις πράγματα, οι Μaroon 5, που τους είχα μόνο για το ΜΤV. Και το λένε και «Ιt Won΄t Βe Soon Βefore Long» (Universal). Εννοείται, κάλλιο αργά παρά ποτέ.