Το εμπόριο και η ευφροσύνη

Συγκαταβατικότητα μυρίζουν όλα αυτά· πολύ φοβάμαι ότι τουλάχιστον την ίδια αναδίδει και η «αντίθετη» άποψη. Που όμως έχει με το μέρος της το αυτονόητο ηθικό αξίωμα ότι δεν διασκεδάζουμε με την υστέρηση του άλλου, κυρίως δεν την εμπορευόμαστε την υστέρηση του άλλου.

Ωστόσο λένε, ψυχίατροι μάλιστα, πως όλο αυτό το «τσίρκο» ενδέχεται να λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά-ανεξάρτητα, φυσικά, από τις αποκλειστικά εμπορικές προθέσεις της Πάνια. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω, την ίδια αίσθηση θα αποτολμούσα να πω πως έχω και εγώ. Πώς να τη λύσω την αντίφαση αυτή, δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι πρέπει να το ξεχωρίσω από την Πάνια, τη λίγο καλύτερη ή λίγο χειρότερη από τις άλλες και τους άλλους Πάνιες…

Να ξεχωρίσω το εμπόριο της μιας (που δεν είναι άλλο από άλλων), από την ευτυχία, ας πούμε, του Κάτμαν (που η άλλως δυστυχία του δεν είναι ίδια με άλλων). Κι όλα τα άλλα ας μείνουν λεπτομέρειες, ότι π.χ. ο (με καμία προφανώς υστέρηση!) «Σχιζοφρενής με το πριόνι» είναι καλύτερος, ναι, τραγουδιστής από πολλούς άλλους, «εγκεκριμένους», των σαλονιών μας, ότι η αξιολύπητη, ναι;, με το ένα δόντι που τραγουδάει το «Έξω απ΄ τα δόντια» είναι, ναι, πιο σωστή, από ορισμένες τραγουδίστριες, του έντεχνου μάλιστα τώρα.

Αυτό είναι όμως το θέμα τότε; Απλώς έχω την έντονη αίσθηση ότι, πέρα από πάγιες θέσεις γενικότερης ηθικής, όπως εκφράζονται από όσους ενδεικτικά ανάφερα πιο πάνω, η γενικότερη χλαπαταγή συχνά αφορμάται όχι από όντως ηθική αλλά από μια αγοραία, ρηχή εννοώ, ηθικολογία, κάπως σαν το προγραμματικό λιντσάρισμα συλλήβδην των παικτών των τραγουδιστικών ριάλιτι, π.χ.

Αλλά και πάλι, ομολογώ, δεν ξέρω!