Δίκτυο

Να μην ξεχνιόμαστε

Συγγνώμη από την Ελλάδα ζήτησε αμερικανική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που είχε χρησιμοποιήσει τον Παρθενώνα σε διαφημιστική της καμπάνια. Δήλωσε πως αγνοούσε την ελληνική νομοθεσία- πιστευτό άραγε για μια μεγάλη εταιρεία με νομικούς συμβούλους;- και πως δεν ήθελαν να δείξουν ασέβεια προς τον ελληνικό λαό, γι΄ αυτό και αποσύρουν τη διαφήμιση. Το υπουργείο Πολιτισμού σπεύδει τώρα να δρέψει δάφνες, ξεχνώντας πως το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο είχε δώσει άδεια να «πρωταγωνιστήσει» το μνημείο έναντι αμοιβής σε εταιρεία ηλεκτρικών ειδών. Αν οι Αμερικανοί είχαν ζητήσει άδεια και είχαν πληρώσει αδρά, το ΥΠΠΟ δεν θα μιλούσε τότε για διεθνή προβολή του μνημείου;


Κοροϊδία κατάμουτρα

Όλα έχουν ένα όριο. Πρέπει να έχουν ένα όριο. Ακόμα και το «Θέατρο πέρα από τα Όρια»- ο κύκλος που οργανώνει η «Αττική Πολιτιστική Εταιρεία» με ξένες παραστάσεις που «εισάγει» ή που παράγονται ειδικά για την Ελλάδα. Παραστάσεις καλές, μέτριες ή κακές- περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ο καθένας έχει τη γνώμη του-, παραστάσεις προσωπικοτήτων του θεάτρου όπως ο Πίτερ Μπρουκ ή ο Ρόμπερτ Ουίλσον- στην ακμή τους ή σε παρακμή πια- ή με πρωταγωνιστές αστέρια του κινηματογραφικού στερεώματος, ενεργά ή παροπλισμένα, που έχουν ή δεν έχουν και μεγάλη σχέση με το θέατρο και που τα ονόματά τους χρησιμοποιούνται ως κράχτες. Ηκατ΄ ευφημισμόν- «Λυσιστράτη» όμως που παρουσίασαν ως «σκηνοθετημένο θεατρικό αναλόγιο» ο κ. Ζεράρ Ντεπαρντιέ και η κ. Φανί Αρντάν ξεπερνούσε κατά τη γνώμη μου- και όχι μόνο τη δική μου- κάθε όριο. Η διάρκειας πενήντα λεπτών «διασκευή» που παρουσιάστηκε με κάθε προχειρότητα για να καταλήξει σε έναν δεκάρικο διά στόματος κ. Ντεπαρντιέ περί «θεάτρου που γεννήθηκε στην Ελλάδα»- ω, της ειρωνείας!- και έκλεισε με την κορόνα της κ. Αρντάν «Vive le Τh tre! Vive la Gr ce!» («Ζήτω το θέατρο! Ζήτω η Ελλάς!»), συνειρμό με παράσταση εκ των ενόντων για κοινό ομογενών της δεκαετίας του ΄50 μου δημιούργησε. Χωρίς τη συγκίνηση που υπήρχε τότε, αλλά μόνο με το γελοίον του πράγματος. Το οποίο μεγέθυνε η κλάκα που έκανε στο τέλος, και στις δύο παραστάσεις, εν μέσω χλιαρού κοινού, πετώντας στη σκηνή γλαδιόλες και ουρλιάζοντας «μπράβο», ο σκηνοθέτης, λέει, κ. Ζαν- Πολ Σκαρπιτά, ο οποίος υπέγραφε τη «σύλληψη» της «παράστασης» και που μόνο η σύλληψη τού άρμοζε. Απολαυστικό το χιούμορ και ο πληθωρισμός του κ. Ντεπαρντιέ, εξαιρετική η κομψότητα και η γλύκα της κ. Αρντάν, αλλά αναρωτιέμαι αν την «παράσταση» αυτή οι δύο ηθοποιοί θα τολμούσαν να την παρουσιάσουν πέραν της ελληνικής Μπανανίας (που τόσο θαυμάζουν…)- στο Παρίσι, ας πούμε. Και βγαίνω από τα ρούχα μου όταν αναλογίζομαι ότι τα εισιτήρια για το «πράμα» αυτό κόστιζαν 40 έως 200 ευρώ- μέσος όρος 170 ευρώ! Κάποιοι μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα.


Σκάκι από τις μηχανές

Ένα ξεχωριστό ματς διεξάγεται αυτές τις ημέρες στη Ρωσία. Αντίπαλοι είναι δύο σκακιστικά προγράμματα, το Ντιπ Τζούνιορ (παγκόσμιος πρωταθλητής Σκακιστικών Προγραμμάτων) και το Ντιπ Φριτζ. Το πρώτο (προγραμματιστές οι Ισραηλινοί Αμίρ Μπαν και Σάι Μπουσίνσκι)

«τρέχει» σε μηχάνημα 16 επεξεργαστών και το δεύτερο (προγραμματιστές ο Ολλανδός Μορς και ο Αυστριακός Κούρε), σε μηχάνημα 8 επεξεργαστών. Οι 2 πρώτες παρτίδες (από τις 6 που θα παιχτούν συνολικά) έληξαν ισόπαλες. Το επιτελείο των νικητών θα πάρει ως έπαθλο 60.000 δολάρια και των ηττημένων 40.000 δολάρια.

Οfficial site: http://globalchess. eu/main. php? id=53