Νέοι δίσκοι
«Προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται παρών στο τώρα. Παλιά με απασχολούσαν πράγματα και με έκαναν να θέλω να είμαι πάντα κάπου αλλού», λέει ο Κόνορ Όμπερστ των Βright Εyes στο «Rolling Stone»
Οι νέοι Νιλ Γιανγκ σε δράση Κάπου στη χώρα της μουσικής: ενώ τα music-blogs ξεχειλίζουν από ακατάσχετο μπλα μπλα και βουητό σαν sound check που πήγε απελπιστικά χάλια, και ενώ η ΕΜΙ γίνεται είδηση ξεφορτώνοντας τον κατάλογό της στη μάντρα του Ιnternet ελεύθερα, χωρίς περιορισμούςόλα παίζουν παντού (κατέβασε, αδελφέ, κι άλλο, κι άλλο) δύσκολα μένει χώρος για την ίδια τη μουσική. Σαν θαύμα, όμως, δύο φωτεινά μάτια και μερικά λαμπερά μυαλά γεννούν νέους Νιλ Γιανγκ και επόμενους Σπρίνγκστιν. Εμείς (εσείς δηλαδή) συνεχίζουμε με downloading. Με δική του ευθύνη ο καθένας μπορεί να χάσει το τρελό, σουρεαλιστικό, μυστικιστικό πακέτο το οποίο κλείνει μέσα τα καινούργια τραγούδια των Βright Εyes- ουσιαστικά του Κόνορ Όμπερστ του ιδίου (συνεχίστε να κατεβάζετε). Έμεινα κάμποση ώρα να χαζεύω τα σχέδια που έβγαιναν στην επιφάνεια καθώς γλιστρούσε πάνω τους η ζελατίνα- τέλεια δηλαδή. « Οι μύθοι είναι ιεροί», τουλάχιστον στην Cassadaga της Φλόριντας, από όπου ο Κόνορ εμπνεύστηκε τον τίτλο του έργου. Μυστήριο μέρος, από ό,τι ακούω, ήρεμο, μια βόλτα στην Ερμού Κυριακή μεσημέρι. Πολύ μελωδικό, σαν μικρά κυματάκια στην ακτή, μια περίπου φολκ (νάτος ο Γιανγκ) και περίπου ροκ, αλλά εκτός συστήματος και σχεδίου τελείως. Ο μικρός (στα 27 είναι, νομίζω) δεν κάθεται
να χαζέψει βιτρίνες. Παίρνει τον σάκο με τα τραγούδια και πάει όπου θέλει και, όταν γυρίζει πίσω να δει, έχει μια στρατιά να τον ακολουθεί και να του λέει να μην τρέχει. Το «Soul Singer in a session band» θέλει να σπάσει τα ηχεία- τι σου είναι η ήρεμη δύναμη!- το «Classic Cars» έχει τον στίχο: «the best country singers die in the back of classic cars» και λίγο πιο μετά «μην εμπιστεύεσαι καμιά καρδιά που λυγίζει τόσο ώστε δεν σπάει». Καλά τα λέει. Η μεγάλη μαγκιά του μικρού Κόνορ, όμως, είναι πως εκεί που λες πως είναι της κλασικής σχολής, αρχίζει τις στραβές τιμονιές, τις λούπες, πειράζει τις ευθείες του ήχου – και όλα είναι καινούργια. Ξαναγεννημένα.
Φρέσκα, λαχταριστά. Κι έχεις καινούργια αυτιά να πορεύεσαι.
Κοίτα τον στα μάτια
● Κόνορ Όμπερτ: σύνθεση, τραγούδι, κιθάρα και άλλα πολλά ● Στους Βright Εyes βασικοί και οι Μάικ Μόγκις- Νέιτ Γουόλκοτ ● Πρώτο σχήμα οι Commander Venus ● Άρχισε να γράφει μουσική στο υπόγειο του σπιτιού του, στην Όμαχα ● Κυκλοφορεί το Fevers & Μirrors ( 2000)
● Το Lifted or the Story is in the soil, keep your ear to the ground (2002) ● Μαζί με Σπρίνγκστιν, RΕΜ, στη Vote for change tour- κατά Μπους ● Ντουέτο με Μπρους, αλλά και με Νιλ Γιανγκ ● Δύο άλμπουμ μαζί το 2005: «Ι΄m Wide Αwake it΄s morning» (αναλογικό) και «Digital Αsh in Α Digital Urn» (ηλεκτρονικό)
● Ιndependent Μusic Αward, ως νέος καλλιτέχνης και με το τραγούδι «When Τhe Ρresident Talks Τo God» ● Από τα πιο καινούργια του, το «Μan Νamed Τruth» με την Γκίλιαν Γουέλς, πριν από λίγες μέρες στο Νάσβιλ ● Στο δίκτυο http://www. thisisbrighteyes. com
Αριστερό κροσέ… Έχω μια αδυναμία στους Τhe Νational, από το πρώτο τους («Τhe Νational» του 2001) και έχω δίκιο. Γιατί ποιος μπορεί να ακούγεται σαν Λέοναρντ Κοέν, να βροντάει τα ντραμς, να έχει φωνή βαριά κι ασήκωτη (άκου Ματ Μπέρνινγκερ)
και να γράφει τραγούδια που προκαλούν ανατριχίλες; Είναι σαν να βλέπεις μαζί σε μια ταινία το «Μagnolia» και το «Ρsycho»- και εκεί που δεν το περιμένεις να έρχεται τελειωτικό αριστερό κροσέ από το «Βoxer» (Βeggars Βanquet). Είναι ο Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ σε ροκ γκρουπ!
…και πετσέτα στο ρινγκ Το καμπανάκι αργεί και από τη γωνία είναι έτοιμοι να ρίξουν πετσέτα στο ρινγκ, το « Υou can΄t win» (Υep rock) χτυπάει στον κρόταφο των Dolorean από το Όρεγκον- τι διάολο, λένε, θα το κάνουμε όπως ο Νιλ Γιανγκ, που έκλεινε συναυλίες χωρίς να προβάρει καινούργια τραγούδια; Αλλιώς, κάτσε και φάε ξύλο. Και βγαίνουν στην αντεπίθεση με lo-fi και soft Αmericana για να σου ψιθυρίζουν, μετά τον τελευταίο γύρο, πως η νίκη τελικά δεν είναι και τόσο σπουδαίο πράγμα. «Ιn Love With the Doubt» και δοκίμασε να χάσεις.
Οι Ρ.G.Six είναι βασικά ο Πατ Γκάμπλερ και στο «Slightly Sorry» (Dragcity) έμεινε μόνος με το πνεύμα του Νιλ Γιανγκ να ψάχνουν να βρουν τι θα γινόταν αν ο Δον Κιχώτης οδηγούσε Κάντιλακ. Ανήσυχο, περιηγητικό φολκ/ροκ με όργανο και «ευλογημένα μπλουζ». Με την Τζοάνα Νιούσον, επίσης, τα βρήκαν θαυμάσια.














