«… αν είναι ακόμη αιώνιος ο άνθρωπος»

«ΔΕΚΑ ΜΟΝΑΧΑ
ΣΤΙΧΟΙ ΜΑΣ ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΝ»,
ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ.
ΣΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥ
ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
ΒΑΣΙΣΤΗΚΕ
ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΞΥΔΑΚΗ «ΘΡΗΝΟΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ/ ΗΡΩΙΔΕΣ
ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ» ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΠΕΡΣΙ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟ
● Γενέτειρα: Αθήνα 1952. ● Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Αγγλική φιλολογία (ΗΠΑ), νεοελληνική φιλολογία (Λονδίνο). Επιμελητής στις εκδόσεις «Άγρα» και υπεύθυνος εκδόσεων στην «Εστία». Από το 1999 είναι διευθυντής του ΜΙΕΤ. Μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Λόγου Χάριν». Έχει τιμηθεί με το Βραβείο ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη (1999). ● «Εδώ να βάλεις την πιο ωραία μουσική σου…»: Ποιήματά του έχουν μελοποιήσει οι Νίκος Ξυδάκης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Γιώργος Χατζηπιερής και τα «Διάφανα Κρίνα».

● Μεταφράζει: Σοφοκλή, Σαίξπηρ ( Βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Ρωμαίος και Ιουλιέττα και επιλογή από τα Σονέτα ) καθώς και ποιήματα της Ντίκινσον και χαϊκού του Ίσσα και του Μπασσό.

● Εκλεκτικές συγγένειες: Άγγλοι και Αμερικανοί ρομαντικοί, Χάρντυ, Γέητς, Έλιοτ (των Κουαρτέτων ) και Λάρκιν. Από Έλληνες: Σολωμός, Σικελιανός, Καρυωτάκης, Σεφέρης και Καβάφης. Ο σταθερός, γόνιμος διάλογός του με τον Αλεξανδρινό αποτυπώνεται και στην πρόσφατα εκδοθείσα συλλογή του Στον τάφο του Καβάφη («Άγρα»). ● Δοκιμιακός λόγος: Παράλληλα με το ποιητικό του έργο, δημοσιεύει από νωρίς σε περιοδικά («Πολίτης», «Χάρτης», «Λόγου Χάριν») μελέτες και δοκίμια που αφορούν το έργο Ελλήνων και ξένων ποιητών και θεωρητικών της λογοτεχνίας, αλλά και σε συγκεκριμένα ζητήματα της στιχουργικής τέχνης και της ανάγνωσης. Τα περισσότερα είναι συγκεντρωμένα στους τόμους Τα μέτρα και τα σταθμά («Άγρα», 1998), Οι οφειλές της ανάγνωσης («Νήσος», 2000), Η συνάφεια με ταπράγματα («Ύψιλον», 2001) και Δύο πεζά κείμενα για την τέχνη της ανάγνωσης(«Γκαλερί “Άστρα”»). Τα δοκίμιά του, κομψά, τολμηρά, ευθύβολα, φανερώνουν μεγάλη ευρυμάθεια, λεπτό γούστο, αλλά και πάθος στην υπεράσπιση των αισθητικών και ποιητικών του εμμονών.

● Κριτική ετυμηγορία: Αν και θεωρητικά ανήκει στη γενιά του ΄70, για μεγάλο διάστημα βρισκόταν σε μια «ποιητική ζώνη του λυκόφωτος» και μόνο τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει η κριτική να αποτιμά το έργο του και την ιδιόμορφη ποιητική του στάση. Ποιητής από τη φύση του λυρικός, χρησιμοποίησε από νωρίς αυστηρά μετρικά σχήματα για να οργανώσει το ποιητικό του σύμπαν και να διασώσει μέσω μιας πειθαρχημένης φόρμας τη φευγαλέα λάμψη της ζωής. Το λόγιο ύφος του και οι διαρκείς «επιδρομές» του σε παλαιότερες περιοχές της ποίησης, δείχνουν την πίστη του στην ικανότητα αυτών των ξεχασμένωνκαι για πολλούς εξαντλημένων- περιοχών να τροφοδοτήσουν και να νοηματοδοτήσουν τη σημερινή ποίηση. Οι επιλογές του υπαγορεύονται κυρίως από τη ρομαντική του ιδιοσυγκρασία αλλά και από την αποστροφή του για ένα είδος ποίησης, δημοφιλές στις μέρες μας, το οποίο καταφεύγοντας στην πανάκεια του ελεύθερου στίχου, καταλήγει να είναι αβαθές και άξεστο.

● Βιβλιογραφία: Από τις εκδ. «Άγρα» κυκλοφορούν 14 συλλογές του. Πιο πρόσφατη, ο Κρότος του χρόνου. ● Στίχοι: « Ο πόνος, που δεν έχει σημασία / κι όμως θεμελιώνει σημασίες / αν είναι ακόμη αιώνιος ο άνθρωπος ».