Το πνεύμα του τόνου

Πανόραμα

Χωρίς αμφιβολία ήταν πέραν του κόσμου ετούτου. Μου θύμισε εκείνο που έλεγαν οι παλαιοί για μερικές σπουδαίες ηθοποιούς (π.χ. τη Ζαζά Μπριλάντη) του μουσικού θεάτρου: «Έκαιγαν το σανίδι».

Ο Σταμάτης καιγόταν ολόκληρος και μαζί του η κατάμεστη αίθουσα της «Αθηναΐδας» που παραληρούσε. Θα ΄πρεπε να τον δουν οι νεώτεροι τραγουδιστές και να κοπιάρουν τα κόλπα του.

Ποια κόλπα; Σχεδόν ακίνητος, μόνο πού και πού να σηκώνει το παχουλό χεράκι του, ντυμένος «με το τρίχινο ράσο του ποιητή ερημίτη» (Ν. Παπάς) και… τίποτε άλλο.

Το πιάνο του, οι έξι μουσικοί του και τρία πλάσματα για να τον ξεκουράζουν τρεις τέσσερις φορές στα φωνητικά του. Και με τ΄ αστεία η κυρία Ναταλί Χατζηαντωνίου έγραψε στην «Ελευθεροτυπία» το καλύτερο ώς τώρα κείμενο για κάποιον μουσικό, έστω και χωρίς τα παράσημα (από ποιον;) του βαθυστόχαστου ειδικού και του κριτικού της μουσικής.

Όση ώρα ξετυλιγόταν το Πανόραμα του Σταμάτη Κραουνάκη, σκεπτόμουν πόσο άδικα ξέφυγε από λαμπρούς παλαιούς συγγραφείς και σκηνοθέτες να ετοιμάσουν κάτι παρόμοιο για εκείνες τις δόξες του μουσικού θεάτρου, άντρες και γυναίκες.

Πόσο πολύτιμη κατάθεση και τι πρώτης τάξεως μάθημα και για τους ηθοποιούς θα ήταν σήμερα μια τέτοια παράσταση. Η Ραδιοφωνία είχε τη δυνατότητα να μαγνητοφωνεί. Δεν το σκέφτηκαν. Δεν υπολόγισαν ίσως πόσο τόκο φέρουν τέτοια κεφάλαια.