Δίκτυο

Μετακόμιση – σταθμός

Δεν είναι λίγο πράγμα, αν το καλοσκεφτείς, η μεταφορά αρχαιοτήτων που επί χιλιάδες χρόνια βρίσκονταν στην ίδια θέση στον Παρθενώνα, όπως οι λίθοι της ζωφόρου βάρους περίπου 2,5 τόνων, οι μετόπες ή τα αετώματα, σ΄ ένα καινούργιο σπίτι έξω από την Ακρόπολη. Πόσω μάλλον που τα περισσότερα από 300 μεγάλα γλυπτά που πρόκειται να μεταφερθούν- 246 κομμάτια από τις αίθουσες του παλιού μουσείου βάρους 163 τόνων και 73 από τις διάφορες αποθήκες βάρους 183 τόνων – είναι ιδιαίτερα ευπαθή. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι ο υπουργός Πολιτισμού προκατέλαβε με δικές του ανακοινώσεις τις αποφάσεις του Συμβουλίου για το μεγάλο βήμα της μετακόμισης και από το ότι έδωσε τις δικές του προθεσμίες. Αυτή η μετακόμιση δεν είναι φιέστα για να την παίρνει κανείς ελαφρά. Ο κίνδυνος να υπάρξουν εκπλήξεις, ζημιές και ατυχήματα παραμονεύει σε κάθε βήμα. Δυόμισι ώρες μελετούσε τον τρόπο μεταφοράς με αερογέφυρα εκ γερανών το Αρχαιολογικό Συμβούλιο και αποφάσισε ότι τα 4.200 μικροαντικείμενα του μουσείου (αγγεία, ειδώλια, χάλκινα κ.ά.) θα συσκευασθούν ένα ένα σε κουτιά…


Οι πειρατές του… λογισμικού

Πρώτη στη Δυτική Ευρώπη παραμένει η Ελλάδα στην πειρατεία λογισμικού κι ας μειώθηκε κάπως τον τελευταίο χρόνο. Αυστηρότερη νομοθεσία, τακτικοί έλεγχοι σε επιχειρήσεις και πρόστιμα 1.000

ευρώ κατάφεραν πέρυσι μείωση σε ποσοστό 3%, από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Βusiness Software Αlliance, το 61% των προγραμμάτων που χρησιμοποιούνται στη χώρα μας είναι παράνομες κόπιες και η αξία τους υπολογίζεται σε 128 εκατομμύρια ευρώ. Ξεπερνάμε μάλιστα ακόμα και τον μέσο όρο Αφρικής και Μέσης Ανατολής, όπως και πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη, ο μέσος όρος του πειρατικού λογισμικού φτάνει το 34%.


Καλλιτεχνικός συνωστισμός

Τι θα πρωτοδούμε φέτος με τόσες φεστιβαλικές εκδηλώσεις και τόσο ενδιαφέρουσες! Εκεί που παραπονιόμαστε ότι καλλιτεχνικά είμαστε απομονωμένοι στον τόπο μας, πήξαμε. Στο τρίμηνο του καλοκαιριού, θα παιχτούν δεκάδες παραστάσεις, η μία πιο ερεθιστική από την άλλη. Το αναβαθμισμένο Ελληνικό Φεστιβάλ στην Αθήνα, το Φεστιβάλ Επιδαύρου, ο Μουσικός Ιούλιος στη Μικρή Επίδαυρο, η Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στους Δελφούς, το Φεστιβάλ Χορού στην Καλαμάτα, αλλά και τα πέριξ Φεστιβάλ και φεστιβαλάκια, σε δήμους και χωριά, δημιουργούν ένα πυκνό καλλιτεχνικό πλέγμα που πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα ζήλευαν. Οι Έλληνες θεατρόφιλοι μπορούν πια να έχουν απαιτήσεις και να επιλέγουν τα καλύτερα, μέσα από την πληθώρα των εκδηλώσεων. Εδώ όμως υποβόσκει το πρόβλημα του φιλότεχνου. Ο προγραμματισμός δεν γίνεται με συνεννόηση των διοργανωτών, ώστε να μη συμπίπτουν παραστάσεις που δεν θα ΄θελε να χάσει. Δεν αρκεί να παίζονται, αλλά να μπορείς να τις δεις. Διαφορετικά, αλληλοκαλύπτονται και μακροπρόθεσμα η έλλειψη συντονισμού λειτουργεί εις βάρος των περιφερειακών φεστιβάλ, που με κόπο και πείσμα θεσμοθετήθηκαν. Είναι άδικο και για τις χορευτικές παραστάσεις της Καλαμάτας και για τις εναλλακτικές των Δελφών να παίζονται ίδιες μέρες με τα «χάι- λάιτς» Ηρωδείου, Πειραιώς και Επιδαύρου.

Ε.Δ.Χ.