«Το ταλέντο του ήταν το DΝΑ του»

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ
ΝΑ ΦΩΝΑΞΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΝΟΝΟ» ΤΟΝ ΦΡΑΝΣΙΣ.
ΠΟΙΟΝ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ; ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ
ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΡΑRΑΜΟUΝΤ. ΤΕΛΙΚΑ
ΥΠΕΚΥΨΑΝ ΚΑΙ Ο ΚΟΠΟΛΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟΝ
ΜΠΡΑΝΤΟ ΓΙΑ GΟDFΑΤΗΕR. ΠΟΙΟΝ ΑΥΤΟΝ; ΡΩΤΗΣΑΝ.
ΜΑ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!
H ιστορία πορεύεται μέσα από αντιθέσεις, αντιφάσεις κι εκπλήξεις. Μία εξ αυτών, η κορυφαία όλων των εποχών, όλων των ηθοποιών και ολόκληρου του star system ονομάζεται Μarlon Βrando. Για χιλιάδες της ιερής συντεχνίας παραγωγών, σκηνοθετών, τεχνικών και πρωταγωνιστών, είναι ο ένας και μοναδικός. Άλλος δεν υπήρξε, δεν υπάρχει. Ένας κάθε αιώνα. Και αν… Μ΄ αυτή την ανατριχίλα στην καρδιά, μπήκα φουριόζος στην Αίθουσα Βunuel του Ρalais Festival de Cannes. Στην οθόνη με περίμενε το ποταμιαίο ντοκιμαντέρ «Βrando» των Λέσλι Γκριφ και Μίμι Φρίντμαν. Σα να είχα κλείσει ραντεβού με τον Θεό.

«Μετά τον πόλεμο και μέσα από την φωλιά του Αctor΄s studio προκύπτει το “Λεωφορείο ο πόθος”. Όταν βγήκαμε από την αίθουσα, ήταν σα να μας είχε κτυπήσει κεραυνός. Ποτέ άλλη φορά και ποτέ άλλος ηθοποιός δεν έχει παίξει με τα μπράτσα, το στέρνο, τον σβέρκο, το σώμα. Ο Μάρλον ήταν η απόλυτη δύναμη της φύσης». Ο Τζορτζ Ένγκλαντ- απόστολος του Θεού και σκηνοθέτης του «Καλού Αμερικανού» (είδαμε πριν από τρία χρόνια το ριμέικ με τον Μάικλ Κέιν)είναι μία από τις ζωντανές μνήμες που συνοδεύουν το φάντασμα του Μπράντο «Έπειτα απ΄ αυτό τον σεισμό, ολόκληρο το Χόλιγουντ στα πόδια ενός νεοσσού. Εκείνος όμως, αντί να πει ευχαριστώ, έσκιζε επιταγές εκατομμυρίων δολαρίων. Η επανάσταση πορεύεται με την αλαζονεία».

Ο Μάρτιν Σκορσέζε διαφωνεί: «Ήταν τόσο απρόβλεπτος, τόσο ταλαντούχος, τόσο σπουδαίος που εκτός από τον Καζάν κανείς μα κανείς απ΄ αυτόν τον πλανήτη δεν μπορούσε να τον χειριστεί και να τον σκηνοθετήσει».

Η συνεργασία του με τον Μπερτολούτσι και το «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» είναι μια από τις πολλές αποδείξεις που επιβεβαιώνουν τον Σκορσέζε. «Νέος τότε», θυμάται ο Μπε Μπε της Ιταλίας, «βρήκα το θράσος να του χτυπήσω την πόρτα. Δεν ξέρω αν πράγματι διάβασε ολόκληρο το σενάριο, αλλά πάντως τον προειδοποίησα. Δεν θέλω, του είπα, τη μέθοδο. Θέλω τον αληθινό Μπράντο. Συμφώνησε και αρχίσαμε τα γυρίσματα. Τότε ήταν που ανακάλυψα την ιδιοφυΐα του. Παντού, σε όλες τις σκηνές, σκηνοθετούσε τον εαυτό του. Φαντάσου, εκεί πάνω από το πτώμα της γυναίκας του, τη στιγμή που της ομολογεί και κλαίει σπαρακτικά για τις αμαρτίες του, δεν θυμόταν τα λόγια του. Έτσι τοποθετήσαμε απέναντί του ένα μηχάνημα σαν αυτά στις τηλεοπτικές ειδήσεις. Έτρεμα για το αποτέλεσμα. Εκείνος όμως κατάφερε την αμηχανία του βλέμματος να την μετατρέψει σε κορυφαία σκηνή αρχαίας τραγωδίας».

Η Μαρία Σνάιντερ, το κορίτσι με το βούτυρο, συμπληρώνει τη μαρτυρία του Μπερτολούτσι: «Επειδή ο Μάρλον δεν απομνημόνευε τα λόγια του, ο Μπερνάρντο είχε κολλήσει σε όλο μου το σώμα τις ατάκες του γραμμένες σε χαρτί»!

Απίστευτα πράγματα. Πόσο; Όσο ο θαυμασμός του Αλ Πατσίνο γι΄ αυτόν: «Μα, τι με ρωτάτε τώρα! Το ταλέντο του ήταν το DΝΑ του». Και η «μέθοδος»; Δεν βοήθησε λιγουλάκι κι αυτή; «Μέθοδος, μέθοδος. Τρίχες. Στο βάθος είναι μύθος. Βάλε μια τσιχλόφουσκα σε οποιονδήποτε ηθοποιό και θα έχεις μέθοδο. Και ο Μάρλον μασούσε τα λόγια του. Αλλά αν το καλοεξετάσεις, μασούσε φλόγες του Βεζούβιου…».

Με τον «Νονό» κερδίζει ένα ακόμα Όσκαρ. «Στην τελετή», θυμάται ο Αλ Πατσίνο, «κρατούσαμε την αναπνοή μας. Και τότε γίνεται ο απόλυτος πανικός. Αντ΄ αυτού μια Ινδιάνα, η Littlefeather (Μικρό Φτερό). Αντί για ευχαριστώ, αρχίζει να διαβάζει μια οργισμένη μπροσούρα του Μάρλον εναντίον του κατεστημένου. Όλοι σκεφτήκαμε. Όπου να ΄ναι θα τη συλλάβουν και θα την κλείσουν φυλακή. Ευτυχώς επικράτησε ψυχραιμία. Κι ευτυχώς που κάποιοι στα παρασκήνια συγκρατούσαν τον Τζον Γουέιν. Ήταν τόσο έξαλλος από θυμό που έτσι και ορμούσε θα της έσπαγε τα παΐδια…».