«Στην άκρη του πράσινου φρέσκου φύλλου…»

«ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΑΥΤΗ ΚΑΘΑΥΤΗ, ΑΛΛΑ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ Ή , ΜΑΛΛΟΝ, Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ», ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΩΤΟΥΛΑ
Γενέθλιος τόπος: Κομοτηνή 1974, αλλά μεγαλώνει στην Ξάνθη. Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων κοντά στη Νανώ Χατζηδάκη. Διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία της Τέχνης (ειδίκευση: βυζαντινή ζωγραφική) από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Courtauld Ιnstitute of Αrt). Τιμητικό δίπλωμα στην Ιστορία της Τέχνης από την Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών της Βενετίας. Υπότροφος, μεταξύ άλλων, του Dumbarton Οaks Centre της Ουάσιγκτον και της Βρετανικής Ακαδημίας. Εργάζεται με μεταδιδακτορική υποτροφία ως ερευνήτρια στη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών.

Βάπτισμα πυρός: Γράφει ποιήματα για πρώτη φορά στα είκοσι όταν έρχεται σε επαφή με την ποίηση του Σεφέρη. Καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξή της, η σύντομη φοίτησή της στο πλευρό του Νεοελληνιστή στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Roderick Βeaton, ο οποίος και την παρότρυνε να δημοσιοποιήσει τη δουλειά της. Πρώτα δείγματα γραφής στην «Ποίηση» με το ψευδώνυμο Δήμητρα Γ. Γέροντα, το οποίο και εγκαταλείπει αργότερα.

Εκλεκτικές συγγένειες: Βιρτζίνια Γουλφ, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, Σιμόν Βέιλ. Παραμύθια και διηγήσεις από τα παιδικά της χρόνια. Από Έλληνες, ο πρώιμος και ύστερος Σεφέρης και η Βακαλό. Μεταφράσεις: Αποδίδει με ευφάνταστο και δραστικό τρόπο ποιήματα της Louise Glόck (1943-) και της Jorie Graham (1950-), δύο Αμερικανίδων ποιητριών, των οποίων το έργο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μεταπολεμικής αμερικανικής πρωτοπορίας («Ποίηση», τ. 24, 2005), καθώς και το γνωστό ελληνιστικό κείμενο του Βίωνα (τηρώντας το δακτυλικό εξάμετρο), Ο θρήνος της Αφροδίτης για τοννεκρό Άδωνη («Εντευκτήριο», τ. 74, 2006)- το οποίο πρόσφατα διαβάστηκε στο πλαίσιο θεατρικού αναλογίου στο Underground Εντευκτήριο. Κριτική ετυμηγορία: Αν και στη δεκαετία του ΄90 εμφανίστηκαν ορισμέ πολύ ενδιαφέρουσες ποιητικές φωνές (Τοπάλη, Γιαννίση, Παπαλεξάνδρου) οι νέοι εκείνης της δεκαετίας στράφηκαν ως επί το πλείστον στην πεζογραφία. Τώρα φαίνεται να έχουμε μια δυναμική επιστροφή στην ποίηση από ομάδα νέων ποιητών που αποδεικνύουν ότι παίρνουν την υπόθεση της ποίησης στα σοβαρά και θέλουν να επενδύσουν σ΄ αυτήν. Η Κωτούλα, αν και έχει στον ενεργητικό της μόνο μία συλλογή ποιημάτων και μερικές δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά, είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο γνήσιες και πρωτότυπες λυρικές φωνές που εμφανίστηκαν στα γράμματα τα τελευταία χρόνια. Η γλώσσα της, φλογερή και άμεση, αλλά ταυτόχρονα πυκνή, μετρημένη και άκρως μελωδική, αποτυπώνει, με εξαιρετική ακρίβεια και διαύγεια, χωρίς σπαραξικάρδιες κορόνες, ό,τι κεντρίζει το διεισδυτικό της βλέμμα και κυριεύει τις οξυμμένες της αισθήσεις.

Βιβλιογραφία: Τρεις νότες για μια μουσική (Εκδ. Νεφέλη, 2004) Στίχοι: « Αλλά τι θα μπορούσε να έχει τώρα πια σημασία -/ Ο ήλιος βασιλεύει αγγίζοντας το τέρμα του ουρανού./ Η θάλασσα είναι πανέτοιμη./ Ηστιγμή / στίλβουσα / απαστράπτουσα / ζυγιασμένη με άπειρη φρόνηση / στην άκρη του πράσινου φρέσκου φύλλου / μια σαϊτιά./ Ήμουν γεμάτος απ΄ το ποίημα./ Κανένας ήχος./ Καμιά βοή δε βρέθηκε να το εξαργυρώσει ».