ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΑΓΓΛΟΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΓΕΝΙΑΣ. ΕΝΑΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ
ΜΕ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΣΚΕΥΗ ΠΟΥ
ΥΜΝΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΦΛΕΡΤΑΡΙΣΕ
ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΠΟΥΚΕΡ ΤΟ 2004
Αν ένας αναγνώστης λογοτεχνίας με σχετική πείρα και κάποια ελευθερία πνεύματος έκανε μια πρώτη προσπάθεια να αποκωδικοποιήσει την αγγλική λογοτεχνική κριτική των τελευταίων δέκα ετών έτσι όπως διατυπώθηκε στα έγκριτα εβδομαδιαία έντυπα του Λονδίνου, θα εντόπιζε εύκολα μερικά σταθερά γνωρίσματα. Θα καταλάβαινε ότι στη σύγχρονη πνευματική Αγγλία δοξολογούνται η δομή, η διακειμενικότητα, ο δανεισμός, η παράθεση ετερόκλητων πραγματολογικών στοιχείων και ότι παράλληλα σνομπάρονται η διανοητική ελευθερία, η οργανωτική ασυνέπεια και οι ιδεολογικές διακηρύξεις. Αν μάλιστα ο υποτιθέμενος μελετητής απομόνωνε τις διθυραμβικές κριτικές και τις συνδύαζε με ολιγόωρη έρευνα στο Διαδίκτυο, θα ανακάλυπτε ότι οι υμνητές και οι δαφνοστεφανωμένοι έχουν κοινές καταβολές. Θα έβρισκε πως και οι μεν και οι δε έχουν ολοκληρώσει σπουδές Αγγλικής Φιλολογίας και Συγκριτικής Λογοτεχνίας. Έπειτα από όλα αυτά, ο φανταστικός ερευνητής μας θα κατανοούσε για ποιους λόγους ο τριανταοκτάχρονος Ντέιβιντ Μίτσελ αντιμετωπίζεται από τους συμπατριώτες του ως διαμάντι της αγγλικής λογοτεχνίας.

Υπακοή στο εγχειρίδιο
Ο Μίτσελ είναι γνήσιο τέκνο της χώρας του και της εποχής του. Προκειμένου να γράψει έργα αξιώσεων, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας. Είναι πολυταξιδεμένος, επαρκώς διαβασμένος και αισθάνεται πολίτης του κόσμου. Έχει ολοκληρώσει τέσσερα πολυσέλιδα μυθιστορήματα και το όνομά του έχει περιληφθεί δύο φορές στη μικρή λίστα για το βραβείο Μπούκερ. Για να στήσει μια δομή βασίζεται σε δοκιμασμένα υποδείγματα. Σε κάθε βιβλίο του αναμειγνύει πάνω από πέντε αφηγηματικά είδη. Στα κείμενά του θίγονται ζητήματα όπως ο εγκλεισμός, η μετενσάρκωση, η δύναμη της φαντασίας, ο ρατσισμός, ο φιλειρηνισμός, η τάση για προδοσία, ο πολιτισμικός εκφυλισμός και η θέληση για δύναμη. Παράλληλα τα γραπτά του δεν διακρίνονται για τη μαχητικότητα και την ανατρεπτική τους διάθεση.

Στον Άτλαντα του Ουρανού (2004), ειδικότερα, ο Μίτσελ κατασκεύασε έναν μηχανισμό με έξι πεδία. Στο πρώτο πεδίο η αφήγηση είναι ημερολογιακή, το ύφος αφελές και η πλοκή παραπέμπει στα μυθιστορήματα του Κόνραντ και του Στίβενσον. Το δεύτερο μέρος είναι επιστολογραφικό, ποτισμένο στον κυνισμό και θυμίζει Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ - συγκεκριμένα τις σημειώσεις του Χάμπερτ Χάμπερτ για τη μητέρα της Λολίτας. Ακολουθούν μία διαλογική αστυνομική νουβέλα εμφανώς επηρεασμένη από το εμπορικά καθιερωμένο παράδειγμα της Κάθι Ράικς και ένας παραληρηματικός μονόλογος σαφώς αντλημένος από το κρυόπλαστο σύμπαν του Μάρτιν Έιμις. Στη συνέχεια διαβάζουμε ένα αφήγημα με μορφή συνέντευξης που έχει βασιστεί στις απαισιόδοξες μελλοντολογικές συλλήψεις της Μάργκαρετ Άτγουντ και μία πρωτοπρόσωπη αφήγηση- γεμάτη ασυνταξίες και νεολογισμούς- που περιγράφει το τέλος του κόσμου με γλωσσικά εργαλεία δανεισμένα από τον Τζέιμς Τζόις.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από