Βοήθεια! ο Κακριδής πρόδωσε την περισπωμένη!  

Η κατάχρηση της λέξης «έθνος» είναι εμπαιγμός, και τα γεγονότα πάντα θα χλευάζουν τους «προστάτες» του έθνους, από μόνα τους.

Ησχολική ιστορία είναι δύο ειδών. Η εθνική αφήγηση του 19ου αιώνα με στόχο (σε όλες τις χώρες) να διαπαιδαγωγήσει στρατιώτες, έτοιμους να δώσουν τη ζωή τους για να επεκταθούν τα εθνικά σύνορα. Και η ιστορία του 21ου αιώνα της ευρωπαϊκής μας εποχής, που έχει στόχο να διαπαιδαγωγήσει διαπραγματευτές, ικανούς να εξασφαλίζουν την ειρηνική επίλυση των κάθε είδους εθνικών διαφορών και να υπερασπίζονται με επιτυχία στην Ευρώπη τα συμφέροντα της χώρας. Οι απλοί πολίτες όμως, που έχουν το παιδί τους στο σχολείο, δεν το ξέρουν αυτό διότι ενημερώνονται από την τηλεόραση και «ανησυχούν» με τα βιβλία όταν γίνονται θέμα στα παράθυρα. Τι συμβαίνει όμως στα παράθυρα;

Πριν από λίγο καιρό, με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, ακούσαμε «επιχειρήματα» ανάλογα με τα παλιά και αραχνιασμένα ότι οι δημοτικιστές «ονομάζουν» την Ηλέκτρα «Κεχριμπάρα», τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο «Κώτσο Παλιοκουβέντα», το τηλεγράφημα «γοργοχάμπερο» και τον Ακάθιστο Ύμνο «αμανέ ποδαράτο». Επειδή είναι «άθεοι», «δαρβινιστές», «ανήθικοι», «πληρώνονται με ρούβλια» και ιδίως επειδή θέλουν «να εξαφανίσουν το έθνος». Και είδαμε να παρελαύνουν στις οθόνες διάφορων ειδών οργισμένοι «σωτήρες» του, που θέλουν να διδάσκεται το Κρυφό Σχολειό, όπως (πράγματι) διδασκόταν. Στη μία σελίδα το Κρυφό Σχολειό και στην επόμενη η «άνθιση της παιδείας» και τα πολλά «ελληνικά σχολεία από τον 17ο αιώνα» (σελ. 68 του παλιού βιβλίου ΣΤ΄ τάξης). Να, λοιπόν, ποια σχολική «ιστορία» είναι «εθνική», αυτή που λέει ότι τα σχολεία, που δεν υπήρχαν, ήταν πολλά και άνθιζαν…

«Θέμα» συνεπώς βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν υπάρχει ουσιαστικά. Το βιβλίο εγκρίθηκε, υπογράφηκε από την υπουργό Παιδείας για να μοιραστεί στα σχολεία, βιβλιοκρίθηκε το φθινόπωρο πολύ θετικά από έγκυρα ονόματα ιστορικών, και χρειάζεται διορθώσεις όπως πολλά άλλα βιβλία. Το «θέμα» το κατασκεύασαν τα τηλεοπτικά παράθυρα. Και τα παράθυρα προβάλλουν το έθνος ως ισάξιο της αντίθεσης μεταξύ φανατικών νεαρών του ποδοσφαίρου.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που η «σωτηρία του έθνους» γίνεται σημαία. Το πιο ακραίο παράδειγμα ανήκει στην εποχή της κατοχής και αφορά τη σωτηρία «του έθνους» από… τον Ιωάννη Κακριδή. Επειδή διδάσκει στη δημοτική και γράφει σε μονοτονικό, τα μέλη της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και της Πρυτανείας θα εισηγηθούν στον υπουργό Παιδείας (των δωσιλόγων) την απόλυσή του. «Το ζήτημα είναι εθνικόν», γράφουν τα πρακτικά των συνεδριων, «την πατρίδα βλάπτομεν σφόδρα, όταν υποσείωμεν τα θεμέλια είτε της θρησκείας είτε της γλώσσης», δεν έχει ξαναγίνει «τόσον λυπηρόν και παράτολμον γεγονός διά [την Σχολήν] και το Ελληνικόν Έθνος ολόκληρον». Είναι «εθνικόν έγκλημα». Αυτά λέγονται χειμώνα του 1941-42. Δηλαδή, όταν στην Ακρόπολη κυματίζει ο αγκυλωτός σταυρός, περίπολοι των ναζί περιδιαβαίνουν τους δρόμους της Αθήνας και καρότσια μαζεύουν κάθε πρωί τα πτώματα της πείνας. Μάχονται οι «σωτήρες», μέσα σε ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, να σώσουν «το έθνος» από τον Κακριδή που προδίδει την περισπωμένη…

Η Άννα Φραγκουδάκη είναι καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών