Φαινόμενα

Υπουργικά πυροτεχνήματα

Να εξαιρεθούν τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές από τις τηλεμετρήσεις πρότεινε ο κ. Θοδωρής Ρουσόπουλος
Τη στιγμή που οι εκλογές περιμένουν την πρωθυπουργική εξαγγελία τους και οι ενημερωτικές μηχανές των τηλεοπτικών επιχειρήσεων έχουν ανεβάσει στροφές, αιφνιδίως ο υπουργός Επικρατείας και αρμόδιος για τη μιντιακή ευρυθμία κ. Ρουσόπουλος προτείνει την κατάργηση των μετρήσεων τηλεθέασης για δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές. Συζήτηση παλιά, πρόταση που- αλίμονο- επανέρχεται κάθε τόσο με την ίδια προχειρότητα και επιδεικτική αδιαφορία για μια γνώση που κατέχουν επιστήμονες του μιντιακού χώρου, αλλά και για την εμπειρία που έχουν οι εξελιγμένες τηλεοράσεις στις εξελιγμένες αγορές, αίφνης εμφανίζεται σαν πυροτέχνημα από τον αρμόδιο υπουργό.

Σε ένα τηλεοπτικό τοπίο που παραμένει χωρίς νόμους λειτουργίας των τηλεοπτικών επιχειρήσεων, με μοναδικό «επίσημο» κανόνα τις μετρήσεις τηλεθέασης, σε μια τηλεόραση όπου φτιάχτηκαν τηλεοπτικές καριέρες ακριβώς λόγω του εκτοπισμού της δεοντολογίας από τα νούμερα τηλεθέασης και η έννοια «κριτήριο» δεν υπάρχει χωρίς την ποσοτική μέτρηση και η μόνη που την αντικαθιστά σιωπηρώς είναι η «εύνοια» (για χίλιους λόγους, από πολιτικούς μέχρι παρεΐστικους), σε ένα τηλεοπτικό τοπίο όπου όλα αυτά έχουν συμβεί με απόλυτη πολιτική ευθύνη και της σημερινής κυβέρνησης, τι νόημα μια πρόταση που μοιάζει να αγνοεί τις διεθνείς συνθήκες αγοράς, αλλά και εγχώριας τηλεοπτικής κουλτούρας.

Μόνον η προεκλογική συγκυρία δίνει εξήγηση και φυσικά η επίγνωση ότι στον κ. Ρουσόπουλο κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι η μιντιακή λειτουργία, όπως και οι τάσεις ομφαλοσκόπησης που εμφανίζει η τηλεοπτική δημοσιογραφία.

Με τόσα προβλήματα να βαραίνουν τον τόπο, η συζήτηση για τις μετρήσεις τηλεθέασης στα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές έλειπε.

Όχι ότι η ενημέρωση των πολιτών και μάλιστα η τηλεοπτική, που παράγει κουλτούρα, που διαμορφώνει ατμόσφαιρα, που διαμορφώνει πρότυπα είναι ανεξάρτητη από την ποιότητα της καθημερινότητας των πολιτών και την ποιότητα της δημοκρατίας. Από την εποχή του Διαφωτισμού η ενημέρωση του πολίτη ταυτίζεται με τη Δημοκρατία.

Γι΄ αυτό και έκτοτε έχουν δημιουργηθεί νόμοι, έχει συγκροτηθεί δεοντολογία και πάλι η συζήτηση παραμένει διεθνώς ανοιχτή για τη σχέση δημοκρατίας και ενημέρωσης, ιδίως με την εξέλιξη των μίντια και τη σύνδεσή τους με την αγορά. Αλλά πάντως γίνεται των νόμων τηρουμένων παντού αλλού εκτός από αυτόν τον τόπο. Αντί της εφαρμογής των νόμων, αναζητούνται νέες μέθοδοι για να μετατεθεί το πρόβλημα οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί όπου υπάρχει, στην πολιτική βούληση για την εφαρμογή τους.

Ακούγεται «γλυκά» η πρόταση του κ. Ρουσόπουλου από έναν κόσμο ο οποίος αισθάνεται πιεσμένος από την κυριαρχία της τηλεόρασης, καθώς μοιάζει να έχει πρόθεση τη βελτίωση της ποιότητας της ενημέρωσης, αφού θα την αποδέσμευε από τους όρους της αγοράς. Γιατί φυσικά δεν αφορά τους πολίτες το ότι η εγχώρια τηλεοπτική αγορά έχει τουλάχιστον κατά 80% ενημερωτικό, «ζωντανό», πρόγραμμα, μηδέ της κρατικής ΝΕΤ εξαιρουμένης. Και μόνον η συζήτηση για το ποιες είναι ενημερωτικές εκπομπές, θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου προκαλώντας θύελλες, οι οποίες μόνο την παραθυρολαγνεία θα υπηρετούσαν και πάντως κάθε άλλο παρά την ενημέρωση των πολιτών. Και φυσικά, για να επιβιώσουν οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις, αφού χωρίς μετρήσεις τηλεθέασης δεν γίνονται διαφημιστικές επενδύσεις, θα έπρεπε να ανατραπεί πλήρως το πρόγραμμα των περισσότερων καναλιών- μηδέ της ΝΕΤ εξαιρουμένης, εκτός εάν άλλαζε και ο νόμος λειτουργίας της και τη συντηρούσαν μόνον κρατικά κεφάλαια, δηλαδή αποκλειστικώς οι πολίτες.


Πιρουέτες στην ομίχλη του «πολιτισμού»

Αντί να εφαρμοστεί ο νόμος που θα σήμαινε πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, καθώς θα έπρεπε ορισμένα κανάλια να κλείσουν με τον εξορθολογισμό της αγοράς, με μια θεαματική πιρουέτα το πρόβλημα μετατίθεται στις τηλεοπτικές επιχειρήσεις και- με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια ο κ. Ρουσόπουλος- στους δημοσιογράφους, που έχουν ήδη πληρώσει την αναρχία της τηλεόρασης (γιατί δεν είναι μόνον οι δέκα σταρ που φαίνονται οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης) και προκαλούνται να επιδείξουν «δημοκρατική ευαισθησία» μπροστά σε μια πρόταση εκτός πραγματικότητας και πολύ περισσότερο ελληνικής.

«Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια» λέει ο λαός και δεν θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερη έκφραση σε μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση άρχισε τη θητεία της με μια επικοινωνιακή οπερέτα περί πάταξης της διαφθοράς, η οποία ανέβηκε με ντεκόρ τη διάσημη σουβλασερί του Μοναστηρακίου, και στην ολοκλήρωση της τετραετίας της και πάλι σε επικοινωνιακές οπερέτες καταφεύγει. Και αλίμονο, ο τομέας του πολιτισμού, της εγχώριας κουλτούρας, φαίνεται ο πλέον πρόσφορος, αφού παραμελημένος και στη σκιά του τηλεοπτικού γιγαντισμού, παραμένει ομιχλώδης περιοχή που ευνοεί προεκλογικές πιρουέτες.