«Σπάει τον πάγο με του χρόνου το σφυρί»

«ΑΦΟΥ ΧΑΣΑΜΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ,
ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗ
ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ.
ΑΝ ΔΕΝ
ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ
ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ,
ΑΛΛΑ ΝΑ
ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ Ο,ΤΙ
ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΩ, ΘΑ
ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ» ΓΡΑΦΕΙ
Ο ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
● Γενέτειρα: Αθήνα 1982 ● Σπουδές/ Σταδιοδρομία: αποφοιτά από την Ελληνογαλλική Σχολή Αθηνών και σπουδάζει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνεχίζει με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη.

● Πρώτα βήματα:

στο γυμνάσιο ασχολείται ερασιτεχνικά με το σχέδιο και γράφει και δημοσιεύει κόμικς. Είκοσι χρόνων κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην ποίηση δημοσιεύοντας δώδεκα ποιήματα στο περιοδικό «Πλανόδιον».

● Επαγγέλματα: στο έργο του παρελαύνουν άνθρωποι ταπεινών επαγγελμάτων: κηπουροί, ταχυδρόμοι, σερβιτόρες, μετεωρολόγοι, νεαρά μοντέλα που ποζάρουν για ζωγράφους, φωτομοντέλα, παλιάτσοι, ακροβάτες, οικοδόμοι- πολλοί εξ αυτών επανειλημμένως.

● Σκυταλοδρομία: πολλά ποιήματά του αποτελούν συνέχειες άλλων ποιημάτων. Οι παραπομπές που θα διευκόλυναν ενδεχομένως τη σύνδεση αποφεύγονται εσκεμμένα, πράγμα που δοκιμάζει τις αντοχές και την ευφυΐα του αναγνώστη. Ο κηπουρός, για παράδειγμα, που αφήνει την τελευταία του πνοή κάπου στο μέσον της συλλογής Σπίρτα χειρός, επιστρέφει στην επόμενη συλλογή, Στην αγκαλιά του κύκλου, ως πνεύμα που ταξιδεύει στον έβδομο ουρανό.

● Φανταστικοί διάλογοι: γνωστά ιστορικά πρόσωπα συνδιαλέγονται στα ποιήματά του με τους πλέον απρόβλεπτους συνομιλητές. Ο Γουίτμαν συνομιλεί με βατράχους, ο Ζντάνωφ μ΄ ένα ταπεινό λουλούδι και ο Βρετανός ζωγράφος Ρέυνολντς μ΄ ένα τετράχρονο κορίτσι.

● Οβιδιακές μεταμορφώσεις: σεις: στο έργο του δεν λείπουν οι αιφνίδιες μεταμορφώσεις- απόδειξη της πλούσιας, τολμηρής φαντασίας του. Ένα πιόνι σκακιού μεταμορφώνεται σε μοσχοβολιστό βασιλικό, τα σπίρτα γίνονται καπνός, οι γωνίες ευθείες, ενώ το σώμα ενός σκύλου γίνεται μέλος του σώματος του αφέντη του.

● Κρυμμένοι τόποι: τα μοναδικά μότο που εμφανίζονται στο έργο του και τοποθετούνται ως προμετωπίδες στις δύο συλλογές του ανήκουν στους Γάλλους υπερρεαλιστές Φρανσίς Πονζ και Τζόυς Μανσούρ αντίστοιχα. Και στα δύο υπάρχει η λέξη «ψωμί». Και οι δύο συλλογές του αρχίζουν και τελειώνουν με τρόπο παρόμοιο: με σύντομες επικλήσεις στη Μούσα και με στοχασμούς που αφορούν την ποίηση.

● Κριτική ετυμηγορία: τα ποιήματά του συνδιαλέγονται δημιουργικά αλλά και «αναθεωρητικά» με το έργο ποιητών όπως ο Γέητς, ο Έλιοτ ή ο Γουίλλιαμς, αλλά και νεώτερων Ευρωπαίων ομοτέχνων τους, όπως ο Γάλλος Πονζ, ο Τσέχος Χόλουμπ και ο Σουηδός Τρανστρέμερ. Αν και πολύ νέος, έχει καταφέρει να πλάσει έναν λόγο προσωπικό- στοχαστικό, άμεσο και σαφή που δεν ενδίδει στα εύκολα και εξαντλημένα ποιητικά τεχνάσματα του συρμού. Η θεματολογία των ποιημάτων του και οι στιχουργικοί του πειραματισμοί φανερώνουν ένα πνεύμα με ευρεία παιδεία και σε συνεχή εγρήγορση, έτοιμο να εφορμήσει σε άγνωστους ποιητικούς τόπους.

● Βιβλιογραφία: Σπίρτα χειρός (Εκδ. Πλανόδιον, 2002), Στην αγκαλιά του κύκλου (Εκδ. Κέδρος, 2004)

● Στίχοι: « Το φαιδρό δειλινό που πραΰνει / τις ψυχές των ποιητών, τις ψυχές των ανθρώπων / έχει ονόματα πολλά/ θλιβερά , μονοσύλλαβα / και σπάει τον πάγο με του χρόνου το σφυρί ».