Ο «ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΣ» ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η Ευρώπη, υποστηρίζει η Λ. Πασερίνι στο βιβλίο της Η Ευρώπη στον έρωτα, ο έρωτας στην Ευρώπη (1998), αποτελεί έναν συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων, ιδιαίτερα του έρωτα. «Η ευρωπαϊκή παράδοση», επισημαίνει, «θεωρεί ότι υπάρχει μια συνέχεια μεταξύ του αριστοκρατικού και του ρομαντικού έρωτα, υπό την έννοια ότι και οι δύο επιμένουν στην απόσταση μεταξύ των ερωτευμένων, ακόμα και όταν ο έρωτας είναι αμοιβαίος. Αυτή η απόσταση μπορεί να είναι γεωγραφική, κοινωνική ή απλώς συναισθηματική, καθώς βασίζεται στη συνειδητοποίηση ότι οι εραστές είναι δύο εκ των πραγμάτων διαφορετικά πρόσωπα. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές, όπως ο Denis de Rougemont, η σύνδεση μεταξύ αυτού του τύπου έρωτα και του θανάτου είναι τυπικά ευρωπαϊκό φαινόμενο.

Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και μια διαστρέβλωση. Ναι, στον θάνατο οι εραστές είναι εντέλει ένα, αλλά η διαστροφή έγκειται στο γεγονός ότι με αυτό τον τρόπο οι εραστές είναι ερωτευμένοι με τον ίδιο τον έρωτα, ή αλλιώς με τους εαυτούς τους στην κατάσταση του έρωτα, περισσότερο από όσο αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Παραδέχεται ο Ρουζμόν ότι υπάρχει ένας τρόπος που αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα του άλλου, και ονομάζει χριστιανικό αυτόν τον τύπο

info

Το συνέδριο του Ιστορείν «Περί συναισθημάτων: ιστορία, πολιτικές, αναπαραστάσεις», θα γίνει στις 18-20 Μαΐου (αμφιθέατρο Εθνικής Τράπεζας, Αιόλου 82-84). Η Λουίζα Πασερίνι θα μιλήσει την Κυριακή το απόγευμα

αγάπης».

Εννοείται, συνεχίζει η Λ. Πασερίνι, ότι ο έρωτας στην Ευρώπη αν και έχει σφραγιστεί από τη χριστιανική θρησκεία, μπορεί να υπάρξει και σε μη θρησκευτική μορφή, βασισμένη στον σεβασμό του ατόμου, έναν σεβασμό που μπορεί να συνδυαστεί ακόμα και με το πάθος. Όπως λέει: «Αυτό που είναι συγκεκριμένα ευρωπαϊκό- ή τέλος πάντων είναι τους τελευταίους τρεις αιώνες- δεν είναι τόσο το να ερωτεύεσαι, το οποίο συναντούμε σε πάρα πολλές κουλτούρες, όσο η κατασκευή μιας εικόνας του εαυτού στην οποία ο έρωτας έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Αρκεί να σκεφτούμε τη συζήτηση κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου για την κρίση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η οποία οφειλόταν, σύμφωνα με πολλούς διανοούμενους όπως ο Φρόυντ και ο Γιουνγκ, στην κρίση του ζευγαριού, θεωρούμενου ως ετεροφυλόφιλου. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε, εάν συμπεριλάβουμε στη συλλογιστική και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι».