«ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΖΩΝΤΑΝΟΙ»

Καθώς ο πόλεμος φουντώνει, οι συγκοινωνίες καθίστανται όλο και πιο επίφοβες, με αποτέλεσμα τα κορίτσια από αποδημητικά να γίνουν επιδημητικά πουλιά:

παραμένουν καθηλωμένα στην πανσιόν πέραν του δεκαπενθημέρου και πλέκονται έτσι ειδύλλια με τοπικούς νέους- με κωμικοδραματικές εκβάσεις. Το βιβλίο κλείνει με τη συμμαχική απόβαση στη Σικελία: δύο από τους ήρωές μας, μέσα στην ανακατωσούρα και το μακελειό θα κληθούν να παρουσιαστούν για τη στρατιωτική θητεία τους σε ένα υπό διάλυση φασιστικό ναυτικό που σε ωθεί στη λιποταξία. Στις τελευταίες σελίδες, τους βρίσκουμε μαζί, ξεχνώντας τα συντρίμμια της πόλης (και της πανσιόν) και τη δυσωδία των πτωμάτων, να γιορτάζουν αγαπημένοι κοντά στη θάλασσα την ανακωχή και το ότι είναι ακόμα ζωντανοί: το βιβλίο τελειώνει ακριβώς εκεί, καθώς σωπαίνουν τα τύμπανα του πολέμου και της εφηβείας.

Ανθρωπίλα
Γλυκό αλλά όχι γλυκερό, νοσταλγικό αλλά ουδόλως εξωραϊστικό μιας συγκεχυμένης και δύσκολης εποχής, συγκινητικό μα όχι δακρύβρεχτο, σκληρό κι αστείο συνάμα, τρυφερά σαρκαστικό απέναντι στην κοινωνική υποκρισία και θρησκοληψία, οιονεί αυτοβιογραφικό, το βιβλίο παραπέμπει στις Θλιμμένες πουτάνες του Μάρκες αλλά και στις ωραίες στιγμές του ιταλικού νεορεαλιστικού κινηματογράφου και του Φελλίνι. Και μας ταξιδεύει σε έναν χώρο ολοζώντανο, μιαν ανθρωπίλα έτοιμη να την πιάσεις και να τη μυρίσεις, μιαν αυθεντική Σικελία που πάλλεται κάτω από τα φανταστικά τοπωνύμια.