Αμερικανική Vis(it)a

Ο κ. Γιώργος Ρηγόπουλος, από την Αθήνα, γράφει για την αμερικανική visa:

«Με θυμήθηκαν δυο- τρεις συμφοιτητές μου από τις ΗΠΑ, με τους οποίους έχω κρατήσει επαφή από τη δεκαετία του 1970, και οι οποίοι συνήθως απορούν γιατί έχω χαθεί και δεν έδωσα ποτέ το “παρών” στα reunion του πανεπιστημίου.

Τους εξηγώ κάθε φορά ότι φταίει η βίζα που απαιτεί η σοφή κυβέρνησή τους (και την οποία δουλοπρεπώς ανέχεται η δική μας- και πρώτη η πειθήνια ΥΠΕΞ). Δείτε τι απαιτείται: Να καλέσω έναν αριθμό “901”, όπως στις ροζ γραμμές με τις υπέρογκες χρεώσεις, για να πληροφορηθώ τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, να κλείσω ραντεβού, να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο πενήντα εννέα (59) ερωτήσεων- μερικές εξ αυτών πολύ περίεργες-, να πάω στο ραντεβού και να περιμένω τουλάχιστον ένα τρίωρο για να περάσω από συνέντευξη από κάποιο “δύσκολο” Αμερικανό υπάλληλο του immigration. Να απαντήσω στις ερωτήσεις του, να του επιδείξω βιβλιάρια καταθέσεων, εκκαθαριστικά Εφορίας, βεβαίωση από τον εργοδότη και, φυσικά, να του δώσω το παράβολο των 85 ευρώ που δεν επιστρέφεται σε καμία περίπτωση. Υπάρχει όμως και συνέχεια στον κατήφορο. Στις ΗΠΑ, στην είσοδο και την έξοδο, μας περιμένει ψηφιακή φωτογράφηση και… δακτυλοσκόπηση! Σε αυτή την εξευτελιστική διαδικασία, σε αυτό το τερατώδες ηλεκτρονικό φακέλωμα, εγώ αρνούμαι να υποβληθώ, κι ας μην ξαναπάω ποτέ στην Αμερική».