δίκτυο

Κι εκείνοι αμετακίνητοι

Στη θέση τους θέλησαν να βάλουν τα πράγματα οι επίτροποι του Βρετανικού Μουσείου. Και με ανακοίνωσή τους σπεύδουν να δηλώσουν πως παραμένουν αμετακίνητοι στη θέση τους πως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να δανείσουν στην Ελλάδα το σύνολο των Γλυπτών του Παρθενώνα, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, κλείνοντας έτσι τη χαραμάδα ελπίδας που είχε αφήσει προ ημερών ο διευθυντής του Μουσείου Νιλ ΜακΓκρέγκορ. Βεβαίως αφήνουν περιθώριο διαλόγου με την ελληνική πλευρά, αλλά όταν απορρίπτουν το βασικό αίτημα περί επαναπατρισμού των Γλυπτών, προς τι η καλή διάθεση για συζήτηση;


Πέρασαν δύο χρόνια

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Ποιος να το πιστέψει. Από εκείνο το βράδυ της Ανάστασης, που εκεί, στην Αγιά της Πάργας, ο δικός μας Πάνος Γεραμάνης μάς εγκατέλειψε για πάντα. Κι ας μην είχε συμπληρώσει τα 59 του χρόνια. Μεγάλο το κενό. Όχι μόνο για την αγαπημένη του σύντροφο Ναυσικά, αλλά και για τους φίλους του, τους συναδέλφους του που τον ζούσαν καθημερινά, τον κόσμο που τον αγάπησε μέσα από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές «Λαϊκοί Βάρδοι» και «Οι Άσοι των γηπέδων». Ο Πάνος Γεραμάνης μάς λείπει. Και λείπει ακόμη πιο πολύ από τους ανθρώπους του λαϊκού τραγουδιού, που τόσο αγάπησε και στήριξε, και τους έφερε στο προσκήνιο. Ήταν ο μόνος που δεν τους ξέχασε ποτέ. Πάντα στα τραγούδια που επέλεγε για τους «Λαϊκούς Βάρδους» ανέφερε όχι μόνον τον τραγουδιστή, αλλά και τον συνθέτη, τον στιχουργό και τον μπουζουξή. Είχε μεγάλη αδυναμία στο μπουζούκι. Τον συγκινούσε. Ευτύχησε όσο ζούσε, να γνωρίσει και να γίνει φίλος με τους κορυφαίους τραγουδιστές (Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Πόλυ Πάνου, Μοσχολιού), τους κορυφαίους συνθέτες (Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Λεοντή) και τους κορυφαίους μπουζουξήδες (Τατασόπουλο, Σπόρο, Παπαδόπουλο, Καρνέζη). Είχε βιώματα με το λαϊκό τραγούδι. Κι αυτή του την αγάπη τη μετέδιδε στον κόσμο με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του. Ο Πάνος Γεραμάνης ήταν πράγματι αναντικατάστατος. Η γυναίκα του Ναυσικά, ο αδελφός του Χρήστος και οι δικοί του άνθρωποι θα τιμήσουν τη μνήμη του την ερχόμενη Δευτέρα (30 Απριλίου) στις 17.30, με τρισάγιο που θα ψαλεί στο Νεκροταφείο του Βασιλικού Χαλκίδας, εκεί όπου έχει ταφεί. Μια μέρα πριν, την Κυριακή, φίλοι και όσοι τον αγάπησαν θα τον θυμηθούν στο ουζερί του Θωμά- ήταν στέκι του Πάνου Γεραμάνη- στην κεντρική πλατεία Χαλανδρίου (Αγίου Νικολάου) (από τις 19.30

και μετά), πίνοντας μια ρακή στη μνήμη του, ενώ ανήμερα την Πρωτομαγιά, ο Σπύρος Παπαδόπουλος έχει ετοιμάσει στις 21.30 στην ΕΤ1 ένα αφιέρωμα στον Πάνο Γεραμάνη.


Μελαγχολίες Μαΐου…

Διάβαζα τα είκοσι δύο μεγάλα ονόματα που υπογράφουν την ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Γιώργο Βουλγαράκη υπέρ της Άννας Βαγενά, ως προς το θέμα του ποσού της επιχορήγησης που πήρε για το «Μεταξουργείο» της. Κάπου εκατόν εβδομήντα, απ΄ ό,τι θυμάμαι, οι αιτήσεις θιάσων για τη σεζόν 2006-2007, γύρω στους εβδομήντα- πάρα πολλοί κατά τη γνώμη μου…- αυτοί που επιχορηγήθηκαν και με μελαγχολία σκέφτομαι τους εκατό που- αυτοί – ΔΕΝ επιχορηγήθηκαν καθόλου, αλλά και όσους άλλους θεωρούν, όπως η κ. Βαγενά, ότι η επιχορήγηση που τους δόθηκε είναι θλιβερά μικρή και που η προσφορά τους δεν είναι μικρότερη από της κ. Βαγενά αλλά δεν έχουν τόσο υψηλές γνωριμίες… Και που καμιά επιστολή υποστήριξής τους και πίεσης του ΥΠΠΟ, ποτέ, δεν πρόκειται να μας έρθει… Αλλά μελαγχολία είναι, θα μου περάσει.