Η Γαλλίδα του ναυαγίου

Ένας κόσμος όπου όλα θα λειτουργούσαν μια χαρά δεν θα είχε θέση για τα ΜΜΕ. Όπως η θρησκεία υπάρχει επειδή ο άνθρωπος είναι θνητός, τα δελτία ειδήσεων υπάρχουν επειδή ο άνθρωπος είναι άπληστος, ανορθολογικός, απρόβλεπτος, βίαιος.

ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ πολλή τηλεόραση. Το βραδινό δελτίο ειδήσεων των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών όμως δεν το χάνω σχεδόν ποτέ. Είναι θεσμός. Αν και κάθε φορά- μα κάθε φορά- που τελειώνει, αναρωτιέμαι: «Πώς είναι δυνατόν και υπάρχει τέτοιο πράγμα;». Το επόμενο βράδυ ωστόσο βρίσκομαι ξανά μπροστά στην οθόνη. Και στο τέλος ξανά η ίδια ερώτηση: «Πώς είναι δυνατόν και υπάρχει τέτοιο πράγμα;». Ίσως χρειάζομαι ψυχανάλυση, για να ανασυρθούν από το ασυνείδητο οι μαζοχιστικές τάσεις που με κατέχουν. Σε κάθε περίπτωση, το βραδινό δελτίο ειδήσεων είναι μοναδικό. Τουλάχιστον σύμφωνα με ό,τι έχω διαπιστώσει περιπλανώμενος σε διάφορα ευρωπαϊκά ιδιωτικά κανάλια. Το δελτίο ειδήσεων μοιάζει με τηλεοπτικό σούπερ μάρκετ: talk- show, ρεπορτάζ, έρευνα, κουβεντολόι, χαβαλές, σενάρια που προσπαθούν να μιμηθούν εκείνα του Χίτσκοκ ή του Ντάριο Αρτζέντο. Λέω κοινοτοπίες; Ναι, το ξέρω.

Δεν είναι η αρνητική πλευρά της πραγματικότητας που προβάλλει, το οποίο καθιστά μοναδικά τα δελτία ειδήσεων. Ένας κόσμος όπου όλα θα λειτουργούσαν μια χαρά δεν θα είχε θέση για τα ΜΜΕ. Όπως η θρησκεία υπάρχει επειδή ο άνθρωπος είναι θνητός, τα δελτία ειδήσεων υπάρχουν επειδή ο άνθρωπος είναι άπληστος, ανορθολογικός, απρόβλεπτος, βίαιος. Ο κύριος λόγος που μιλώ για το βραδινό δελτίο ειδήσεων είναι ο εξής: Παρακολουθώ όλες αυτές τις ημέρες την περιπέτεια της Γαλλίδας του ναυαγίου του «Sea Diamond». Είπε η κυρία αυτή ότι έχασε τον άνδρα και το παιδί της. Είπε ότι σώθηκε όπως

Το δελτίο ειδήσεων μοιάζει με τηλεοπτικό σούπερ μάρκετ: talkshow, ρεπορτάζ, έρευνα, κουβεντολόι, χαβαλές, σενάρια που προσπαθούν να μιμηθούν εκείνα του Χίτσκοκ ή του Ντάριο Αρτζέντο. Λέω κοινοτοπίες; Ναι, το ξέρω

σώθηκε από τον πνιγμό. Εκτός αυτού όμως, η «Γαλλίδα του ναυαγίου» δεν δέχεται να εμφανιστεί στις οθόνες της τηλεόρασης. Δεν εκθέτει το πένθος της ζωντανά ή σε μαγνητοσκόπηση. Κοντολογίς, αποφεύγει να δίδει λόγο στους δημοσιογράφους και στην τηλεόραση για το πώς και το τι του πράγματος. Σιωπά και είναι αόρατη. Τη βλέπουμε μόνο σε κάποια στιγμιότυπα να κλαίει. Τις περισσότερες φορές, τη βλέπουμε σε «φωτογραφίες αρχείου». Κάποιο τηλεοπτικό κανάλι έστειλε δικό του δημοσιογράφο στο χωριό όπου μένει η «Γαλλίδα του ναυαγίου» (Ντουέ Λα Φοντέν το λένε, το χωριό) και διαπίστωσε ότι εκεί «τα στόματα είναι ερμητικά κλειστά». Εδώ υπάρχει πράγματι ένα μυστήριο. Ζούμε στην εποχή όπου οι άνθρωποι περιμένουν πώς και πώς να τους συμβεί κάποια συμφορά, στους ιδίους ή τους διπλανούς τους, μήπως και αποκτήσουν «ορατότητα». Μήπως και βγουν στην κάμερα. Ακόμα και οι καμικάζι βιντεοσκοπούνται πριν τιναχθούν στον αέρα. Ακόμα και ο σφαγέας στο Virginia Τech, τις προάλλες στις ΗΠΑ, είχε προλάβει να φτιάξει CD RΟΜ όπου αφήνει τη διαθήκη του τρόμου. «Θέλω να ισοφαρίσω τους πλουσίους» λέει και φιλμάρει τον εαυτό του με δυο πιστόλια να ακουμπούν στον καθένα από τους κροτάφους του. Επομένως, η σιωπή της «Γαλλίδας του ναυαγίου», τα στόματα ερμητικά κλειστά, όλα αυτά είναι ύποπτα. Δεν συνάδουν με το πνεύμα της εποχής. Δεν συνάδουν προπαντός με το πνεύμα των βραδινών δελτίων ειδήσεων. Η «Γαλλίδα του ναυαγίου» δεν παραχώρησε ούτε μία αποκλειστική συνέντευξη. Δεν εμφανίστηκε σε κανένα παράθυρο. Δεν πρόλαβαν καν να την καλέσουν, γιατί επέστρεψε στη Γαλλία. Γιατί επέστρεψε με τόση βιασύνη; Τι είχε στη βαλίτσα της; Πώς βγήκε μόνο αυτή από την καμπίνα και πνίγηκαν οι άλλοι; Ο άνδρας της ήταν άνεργος; Τον αναζητά η Ιντερπόλ; Πού βρήκε τα χρήματα το ζευγάρι για να κάνει κρουαζιέρα; Το κορίτσι που πνίγηκε ήταν από άλλο γάμο; Γιατί δεν βρέθηκαν τα πτώματα; Έτσι, η δημοσιογραφική είδηση μετατρέπεται σε λαϊκό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ένας κόσμος γεμάτος απατεώνες, πονηρά τέρατα, πολιτισμένους κανίβαλους, δολοφόνους τους οποίους καταγγέλλει, ανακαλύπτει, εξουδετερώνει ο σύγχρονος υπεράνθρωπος: ο τηλεοπτικός δημοσιογράφος, ένα μείγμα Τσε Γκεβάρα, Μπάτμαν και Σέρλοκ Χολμς. Είτε είναι αθώα η «Γαλλίδα του ναυαγίου» είτε όχι, λίγη σημασία έχει πια. Έχει πάρει ήδη τον ρόλο της στην πλοκή του τηλεοπτικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Θα μας απογοητεύσει πολύ εάν δεν έχει πνίξει η ίδια τους δικούς της. Ή εάν δεν είναι τουλάχιστον μέρος κάποιας κομπίνας…