Η ΠΙΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Αποφεύγοντας την παγίδα μιας ακόμη τολμηρής ταινίας ή ενός βουκολικού σεξοδράματος, η σκηνοθέτις αρθρώνει τους αφηγηματικούς άξονες της φύσης και του έρωτα με τέχνη και οικονομία: η φύση «παρακολουθεί» και παρακολουθείται από την Κονστάνς στην αφύπνιση και μεταμόρφωσή της, με την απόσταση, την εγγύτητα, την ευφορία, τις εντάσεις αλλά και τα σήματα ενός διαλόγου που δεν είναι πάντα μεταφράσιμος (πόσο κοντά στον συγγραφέα είναι εδώ η σκηνοθέτις). Ενώ ο έρωτας βαδίζει τον δικό του δρόμο αναγνώρισης, αποκαλύπτοντας κάθε φορά όσο μπορεί και του χρειάζεται από το σώμα που ποθεί και ποθείται. Η Πασκάλ Φεράν αναζήτησε και βρήκε- όπως δηλώνει- δύο σώματα που να αντικατοπτρίζουν την κοινωνική διαφορά της αριστοκράτισσας συζύγου με τον άνδρα υπηρέτη. Ευγλωττία
Η Μαρίνα Χαντς (βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας) πέρα και παρά τη νεανική γοητεία της αποτυπώνει με αφοπλιστική ερμηνευτική ευγλωττία την πορεία μιας γυναίκας που σχεδόν απορεί με αυτό που της συμβαίνει, το ερωτικό βίωμα της βουβής αλλά συνάμα έκδηλης εξέγερσής της. Όσο για τον φύλακα, επελέγη ένας άγνωστος ηθοποιός, με σώμα σχεδόν πρωτόγονο, ισάξιος συμπαίκτης και αντίπαλος στο παιχνίδι του έρωτα και της μοναξιάς.

Αξιοσημείωτος είναι επίσης ο τρόπος που η Φεράν αποτυπώνει το περιβάλλον: τον κόσμο μιας πληκτικής και θαμπής αγγλικής αριστοκρατίας, την γκρίζα ζώνη των ανθρακωρύχων, τα φθονερά βλέμματα της μεσαίας τάξης στα παράθυρα, τον διάλογο του ζεύγους Τσάτερλι για το πώς μοιράζεται η πίτα της εξουσίας, ποιος έχει το κλειδί και ποιος τη μηχανή στη βιομηχανική κοινωνία του Μεσοπολέμου, ποιος τη δύναμη και ποιος τη δυνατότητα «αν είναι να ζήσει, να αντισταθεί…».