«Πρέπει να διδάξεις αυτό που δεν ξέρεις»

Κεντρική ηρωίδα είναι μια νεαρή κοπέλα με χάρισμα. Τσιγγάνα της Ρουμανίας στην καταγωγή, μεγάλωσε με θετούς γονείς από τον Λίβανο. Παρά τις μεγάλες ικανότητές της στον χώρο των επιχειρήσεων, αφιερώνεται σε ένα είδος διαλογισμού μέσα από τον χορό, που εντέλει οδηγεί στην έκσταση. Ζει κοντά σε δασκάλους (που δεν εκπροσωπούν συγκεκριμένη θρησκεία, αλλά διατυπώνουν θεωρίες για το πώς μπορείς να εκμεταλλευτείς τις κρυμμένες δυνάμεις σου) και εντέλει γίνεται η ίδια καθοδηγήτρια ενός όλο και μεγαλύτερου ακροατηρίου. Η ηρωίδα στο βιβλίο δεν μιλάει ποτέ σε πρώτο πρόσωπο. Στο βιβλίο μιλούν- πάντα σε πρώτο πρόσωπο και εναλλάξ- διάφορα πρόσωπα του περιβάλλοντός της: η μητέρα της, η δασκάλα της, ένας σπουδαίος δημοσιογράφος που είναι ερωτευμένος μαζί της, ένας ιστορικός κ.ο.κ.

Αγιοποίηση
Έτσι εκείνη σταδιακά αγιοποιείταιαν μιλούσε η ίδια θα αναγκαζόταν να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται, ενώ στην πραγματικότητα ο Κοέλο θέλει να πει ότι η φύση της «αγιότητας» και της πνευματικότητας είναι ένα διαρκές ζητούμενο που μόνοι μας πρέπει συνεχώς να ψάχνουμε να βρούμε. Τα κλισέ και οι βαρύγδουπες εκφράσεις κατακλύζουν το βιβλίο: «τα πάντα είναι λατρεία», «να ζεις ως άνθρωπος και ως θεός», «έχει σημασία να επιτρέπουμε στο πεπρωμένο να παρεμβαίνει στη ζωή μας», «όλοι είμαστε εδώ για κάποιο λόγο», «πρέπει να διδάξεις αυτό που δεν ξέρεις». Το μυθιστόρημα τελειώνει με κάποια στοιχεία αστυνομικού αινίγματος και με τη νεαρή καθοδηγήτρια να αντιμετωπίζεται από την Εκκλησία ως μάγισσα. Τελικός θριαμβευτής είναι η αγάπη.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι στη βιάση του να μιλήσει για τις θεωρίες του, ο Κοέλο χάνει και το παιχνίδι της τεχνικής που ήταν ανεπτυγμένη πολύ καλύτερα σε άλλα βιβλία του. Εδώ η αφήγηση είναι ελάχιστα πειστική και η περιγραφή των πνευματικών αναζητήσεων είναι βεβιασμένη και άτεχνη, ώστε κάθε κατανυκτική διάθεση καταρρέει.