Έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους

Αντιλαμβάνομαι τη δυσαρέσκειά σας. Κάτι τέτοιες στιγμές κανείς δεν έχει όρεξη να ακούει γκρίνιες. Δεν μπορεί τη στιγμή που το Χόλιγουντ αναγνωρίζει επιτέλους την ιστορική προσφορά των Ελλήνων στον μεγάλο πόλεμο των πολιτισμών να γκρινιάζεις για μερικά μουγκρητά και δέκα καλογυμνασμένους τετρακέφαλους.

Έπειτα ουδείς δικαιούται να παραγνωρίσει το γεγονός ότι με τους «300» αποκαθίσταται η ιστορική αλήθεια και δικαιώνονται οι αγώνες του Έλληνα κινηματογραφόφιλου, του οποίου η ελληνοπρέπεια είχε τρίξει τα δόντια της όταν αντίκρυσε επί της οθόνης τον θηλυπρεπή Μέγα Αλέξανδρο του Όλιβερ Στόουν. Ήρθε τώρα η κτηνώδης ανδροπέπεια του Σπαρτιάτη για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Το πρόβλημά μου δεν είναι η σχέση του μύθου επί της οθόνης με την ιστορική αλήθεια. Το πρόβλημά μου δεν είναι καν η σχέση του κινηματογράφου με τα κόμικς. Αν και για να ΄μαι ειλικρινής θα προτιμούσα να μας έλειπε αυτή ειδικά η επανάσταση των εκφραστικών μέσων.

Από τις έμψυχες χαλκομανίες προτιμώ τον Ρεξ Χάρισον με όλα του τα ελαττώματα.

Ε ναι, δεν σας το κρύβω ότι από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι η «Κλεοπάτρα» του Μάνκιεβιτς, ο «Μπεν Χουρ» και «Η Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» με τον Άλεκ Γκίνες στον ρόλο του Μάρκου Αυρήλιου. Επίσης στην προεφηβική μου ηλικία είχα δει τον «Λέοντα της Σπάρτης» τέσσερις απανωτές φορές και είχα ρίξει μαύρο δάκρυ και τις τέσσερις μετά την ήττα μας στις Θερμοπύλες. Θυμάμαι ακόμη την Άννα Συνοδινού στον ρόλο της γυναίκας του Λεωνίδα.