Φαινόμενα

Εθνική τηλεπαραθύρων γεια σου

Η αναζωπύρωση του εθνικοπατριωτικού φρονήματος με αφορμή το βιβλίο της Ιστορίας συνεισέφερε στο εθνοντόπινγκ που προηγήθηκε του αγώνα με την Τουρκία με κοινούς σχολιαστές
Είχε προηγηθεί του ποδοσφαιρικού αγώνα με την Εθνική Τουρκίας το καθιερωμένο εθνοντόπινγκ, ενισχυμένο μάλιστα λόγω της εθνικής επετείου. Κατέβηκαν ως εκ τούτου οι φουστανέλες στο γήπεδο. Έτοιμες για γλέντια αφιερωμένα στην επέτειο της 25ης Μαρτίου, αλλά με αφορμή μια νέα περίτρανη νίκη του ελληνικού έθνους μέσω της μπάλας, την οποία είχαν όλοι σίγουρη.

Ένα γκρο πλαν στις κερκίδες μιας γωνιάς του γηπέδου δείχνει μια ομάδα φουστανελάδων που έχουν κρεμαστεί στα κάγκελα και παρακολουθούν μαραμένοι. Για την ακρίβεια είχαν κρεμάσει από τα πόδια 11 αθλητών όλους τους ηρωικούς μύθους που συνοδεύουν το ελληνικό έθνος από καταβολής του. Περίμεναν από τους ποδοσφαιριστές να αποδείξουν ρώμη στη μάχη ως γνήσιοι απόγονοι των τριακοσίων του Λεωνίδα, ακατάβλητη ορμή ως εξίσου απόγονοι του Μεγαλέξανδρου και οπωσδήποτε το τουρκοφαγικό σθένος ενός Καραϊσκάκη και ενός Κολοκοτρώνη. Τέτοιο πάθος, που να δικαιώνει όσους είδαν στην ήττα μια καλή ευκαιρία να πέσουν οι εθνικοπατριωτικοί τόνοι, οι οποίοι τελευταία έχουν πάρει αμπάριζα τα τηλεπαράθυρα και αναζωπυρώνουν κουβέντες του μίσους. Μέχρι που εμφανίστηκε λίγο πριν από τον αγώνα στα δελτία ειδήσεων κύριος- συστήθηκε ως πρόεδρος της πρωτάκουστης «ένωσης φιλάθλων εθνικής ποδοσφαίρου»-, ο οποίος ουδεμία πιθανότητα άφηνε για ήττα. Τα δελτία ειδήσεων της επομένης, όπως του Αlter, έδειχναν ότι μέλη της ομάδας «φιλάθλων» που ανήκαν στην ανωτέρω καινοφανή «ένωση» κατά τη διάρκεια του αγώνα στέκονταν όρθια σε φασιστικό χαιρετισμό. Το ανησυχητικό είναι ότι η συζήτηση για τον ποδοσφαιρικό αγώνα με την Τουρκία συνδυάστηκε εμμέσως πλην σαφώς με την ατμόσφαιρα εθνικοπατριωτικής έξαρσης, που έχουν διαμορφώσει οι έξαλλες καταγγελίες υποτιθέμενων «πατριωτών» για το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Μέχρι ο πρόεδρος της Χρυσής Αυγής στο δελτίο του Αlpha, όπου εκλήθη να εξηγήσει γιατί έκαψαν μέλη της βιβλία της Ιστορίας δημοσίως, έδωσε συγχαρητήρια στον Νίκο Κούνδουρο για την ταινία του «1922», αλλοτινό πολιτικό του αντίπαλο. Τι μπέρδεμα!

Εις εκ των λάβρων πολεμίων του βιβλίου, αναδειχθείς σε σταρ των τηλεπαραθύρων-ιστορικής-έρευνας-και-τεκμη- ρίωσης-του-εθνικού-φρονήματος, ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κ. Άδωνις Γεωργιάδης, εξασφάλισε ως εκ τούτου στασίδι και για τον σχολιασμό του αγώνα ΕλλάδαςΤουρκίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθαν να «δέσουν» και οι δηλώσεις υπουργού της κυβέρνησης, του κ. Γεράσιμου Γιακουμάτου, αμέσως μετά τον αγώνα: «Πληρώνουμε έναν Γερμανό με τα χρήματα του Έλληνα πολίτη και αυτός αντί να ανανεώσει την ομάδα έχει βάλει τα ΚΑΠΗ να παίζουν. Δεν κερδίζεις μπάλα με τα ΚΑΠΗ».

Α! Ο θυμός του ηττημένου πόσο εύκολα ξεδιπλώνει τη νοοτροπία του, τις πραγματικές αντιλήψεις του για τον «ξένο», την υβριστική συμβολική χρήση της τρίτης ηλικίας, αλλά και την απαξίωση για χθεσινούς «ήρωες» και «ημίθεους» των γηπέδων. Τα ΄χει αυτά το πάθος του ποδοσφαίρου και το ξέσπασμα ανθρώπινο, αλλά ο λόγος ενός πολιτικού, ενός μέλους της κυβέρνησης μπροστά στις κάμερες έχει εξέχουσα σημασία, ιδίως όταν αναφέρεται στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.


«Με λένε ξεδοντιάρη, και είμαι…»

Και δεν σταμάτησε το σόου εκεί. Ο Γιώργος Γεωργίου βρίσκεται καλεσμένος στο δελτίο του Αlter για να συμβάλει στις υψηλού επιπέδου ποδοσφαιρικές αναλύσεις: «Ο Γιαννακόπουλος είναι γριά, ένα νανάκι στο γήπεδο… Ο Χαριστέας παίζει καλό μπουζούκι όχι μπάλα…» και ακόμη «αυτή δεν είναι ομάδα, είναι μασονική στοά με αρχιμασόνους τον Ρεχάγκελ, τον Γκαγκάτση και…

για ποιον Νικοπολίδη μιλάμε, που τα τρώει από τον γιο του στη διαφήμιση;».

Για τις ανάγκες του θεάματος δείχνει ενοχλημένος ο Ξενάκης και ανακαλεί στην τάξη τον καλεσμένο του, λες και τον αιφνιδίασε η αθυροστομία του. Και εκείνος δικαίως ξεσπά: «Εμένα με λένε ξεδοντιάρη, και αυτό είμαι… έτσι τα λέω… σωστά, λάθος, εγώ έτσι μιλάω».

Σωστά, πολύ σωστά μιλάει αφού γι΄ αυτό ακριβώς τον καλούν, αυτή ακριβώς η εκφορά λόγου τον έκανε φίρμα, όπως ο «λαϊκός» λόγος του Γιακουμάτου, ιδίως με αφορμή έναν κοινό καημό, το ποδόσφαιρο, κάνει τον πολιτικό πρόσωπο οικείο στους συμπάσχοντες. Εντάξει, χάσαμε στο ποδόσφαιρο, αλλά να μη χάσουμε την μπάλα και στα τηλεπαράθυρα.

Τι να πρωτοδιαλέξει ο φιλοθεάμων, μια νίκη στην μπάλα και ατμόσφαιρα ομοψυχίας στα τηλεπαράθυρα με φόντο φουστανελάδικα γλέντια ή μια ήττα στο γήπεδο, αλλά σπουδαία τηλεπαράθυρα με χορταστικές καταγγελίες;