Στο σινεμά, στο θέατρο, στην ψυχανάλυση

Ο θάνατος του Φραντς Κάφκα (18831924) έδωσε το έναυσμα να τυπωθούν όλα τα μέχρι τότε ανέκδοτα έργα του. Δεν καταστράφηκαν όπως το είχε ζητήσει, αλλά εκδόθηκαν σταδιακά με τη φροντίδα του καλού του φίλου Μαξ Μπροντ σε τόμους τα κατάλοιπά του. Έτσι άλλαξε τελείως η εικόνα του. Από ολιγογράφος όσο ζούσε, έγινε συγγραφέας δεκάδων σημαντικών βιβλίων.

Πληροφορίες και εμμονές που έχουν περάσει στις επιστολές και στα ημερολόγια παραπέμπουν στα μυθιστορήματα, αλλά φωτίζουν και τα μυστικά της τέχνης του. Σε συνέντευξή του ο Ελίας Κανέτι υποστηρίζει ότι η ιδέα της «Δίκης» προήλθε από τη σχέση του Κάφκα με τη Φελίσε Μπάουερ, όπως προκύπτει μέσα από την αλληλογραφία τους.

Η «Δίκη» ήταν και το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Αλέξανδρο Κοτζιά (Γαλαξίας, 1961). Δύο χρόνια μετά στο περιοδικό «Εποχές» Αρ. 3 ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος γράφει κριτική για την ομώνυμη ταινία του Όρσον Ουέλς. Στο ίδιο τεύχος δημοσιεύεται το «Γράμμα στον πατέρα» μτφ Όλγα Βότση. Ο καθηγητής Δ. Κουρέτας τότε, κατά παράκληση των «Εποχών», αναλύει ψυχολογικά τη συμπεριφορά του πατέρα ως ένα παράδειγμα εσφαλμένης διαπαιδαγώγησης. Στη συνομιλία της ποίησής μας με τον Κάφκα εντάσσεται ένα παιχνίδι σκάκι μαζί του, που στήνει ο Γιάννης Κοντός σ΄ ένα ποίημά του από «Τα Οστά» (1982).

Οι μεταφορές έργων του, στο θέατρο σκηνοθετήθηκαν από τον Αλέξη Σολομό και τον Ιάκωβο Καμπανέλλη.