«Πρέπει να τρέξει αίμα στο θέατρο»

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΠΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ,
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ
ΣΕ ΑΓΓΕΛΙΚΟ. ΤΙ ΜΕΣΟΛΑΒΕΙ ΚΑΙ Ο ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ
ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ
ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΣΚΛΗΡΟ
ΤΥΠΟ, ΣΕ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;
Η περίπτωση του Νίκου Κουρή είναι ξεχωριστή, όχι επειδή απλά είναι ταλαντούχος, αλλά γιατί δεν ενδίδει στον ναρκισσισμό του ηθοποιού, με αποτέλεσμα οι ερμηνείες του να προκύπτουν από ειλικρινή αναζήτηση προσωπικής έκφρασης. Φέτος, οι μεταμορφώσεις του, μέσα σε λίγους μήνες, σε τρεις διαφορετικού ύφους και περιεχομένου παραστάσεις δίνουν την γκάμα των δυνατοτήτων του. Έπαιξε στην κόψη του έρωτα και του πάθους το γοητευτικό ρεμάλι στη «Σάρα» του Λέσινγκ, τον θεματοφύλακα μιας εφιαλτικής νέας τάξης στο φουτουριστικό «Τίποτα δικό μου» του Μποντ και τον Αίμονα, τον τραγικό ήρωα του Σοφοκλή, στην «Αντιγόνη», που έκλεισε το περσινό Φεστιβάλ Επιδαύρου και θα ανοίξει το φετινό.

«Πρώτη φορά κάνω τρεις ρόλους, τον έναν μετά τον άλλο. Εσκεμμένα το αποφάσισα, για να αλλάξω τον τρόπο που λειτουργώ, να κυκλοφορήσω πιο ελεύθερα και με ταχύτητα σε διαφορετικούς κόσμους. Στη “Σάρα” προσπάθησα να βρω μέσα από αυτοσχεδιασμούς που όριζε ο Γιάννης Χουβαρδάς

info

Το έργο του Έντουαρντ Μποντ «Τίποτα δικό μου» παίζεται στο θέατρο «Πορεία» (Τρικόρφων 3, τηλ.
210-8210.082).

στοιχεία κινησιολογικά. Τώρα στο “Τίποτα δικό μου”, που σκηνοθέτησε η Έφη Θεοδώρου, έγινε μια προσπάθεια να μιλήσω σε άλλο τόνο. Σε λίγους μήνες θα έρθει η “Αντιγόνη”, μια παράσταση που αγαπώ βαθιά. Ο Αίμων βγήκε μέσα από πολύ κόπο, πολλή πίκρα και μου έδωσε μεγάλη ευτυχία. Κινείται σε έναν διαφορετικό χώρο, που είναι πιο σημαντικός από τον ρόλο. Κατάλαβα το μέγεθος και το άνοιγμα της τραγωδίας και είναι πολύ καλό που θα ξαναπαιχτεί, γιατί θα βαθύνει περισσότερο».

Χρίστηκε πρωταγωνιστής με την πρώτη του εμφάνιση. Απόφοιτος της Σχολής τού «Εμπρός»

«Καμιά φορά αισθάνομαι σαν το καπάκι που το ζουλάνε πάνω σε κάτι που βράζει και κινδυνεύει να εκραγεί»

κέρδισε με οντισιόν τον ρόλο του Τομ στον κατά Μαυρίκιο «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς. Στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, ισορρόπησε σε επικίνδυνες ερμηνείες, χώθηκε σε ρωγμές νοημάτων και κέρδισε την εκτίμηση και την προσοχή μας. Συνεργάστηκε με το «Αμόρε» και τον Γιάννη Χουβαρδά, με τη Νέα Σκηνή και τον Λευτέρη Βογιατζή, με το Εθνικό, το ΚΘΒΕ, με το θέατρο «Πορεία» του Δημήτρη Τάρλοου. Έπαιξε στις ταινίες «Αυτή η νύχτα μένει» και «Βeautiful Ρeople» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Όλο το βάρος του κόσμου» του Θάνου Αναστόπουλου και «Αληθινή ζωή» του Πάνου Κούτρα. Ο τρόπος και η διαχείριση της πορείας του έχει ενδιαφέρον.

«Επειδή στο θέατρο υπάρχουν δυσκολίες αληθινής εμπλοκής, για να συμβεί κάτι ουσιαστικό πρέπει να τρέξει αίμα. Έχω ανάγκη να είμαι δημιουργικός και στις πρόβες και στο σπίτι μου και στον δρόμο και στην παράσταση. Να επικοινωνήσω με πρόσωπα και πράγματα, να βρω τις μυστικές συνδέσεις, και τότε ναι, όλα αποκτούν μια σημασία. Η ζωή αποκτά σημασία».

Σε τι δίνεις σημασία; Στην αντίσταση στην ευκολία. Στην αντίσταση που θα γεννήσει την ηδονή. Βαρέθηκα να ακούω το κλισέ της εποχής «να περνάμε καλά». Δεν πιστεύω ότι περνάμε καλά χωρίς να περάσουμε από τις δυσκολίες. Τα παραδείγματά μου είναι οι αθλητές. Για την πολλή δουλειά, τον στόχο, την πειθαρχία τους. Όσες φορές αναμετρήθηκα με δυσκολίες και κάποιες ξεπέρασα, αισθάνθηκα πιο δυνατός, ήμουν ευτυχής. Αυτή η χαρά, όταν έρχεται, δεν έχει καμία σχέση με την καθημερινή, που δεν την υποτιμώ, γιατί πάντα ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα θα είναι δώρα. Αλλά η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πιο μεγάλη απ΄ όσο νομίζουμε. Υπάρχουν αισθήματα που το σώμα δεν μπορεί να τα αντέξει. Δεν έχει ασκηθεί η ψυχή. Το ζητούμενο είναι να φέρεις αυτό το μέγεθος στην πραγματική σου ζωή, να το καλλιεργήσεις. Η σύνδεση με τον έσω κόσμο μπορεί να έχει πανικό, αν όμως γίνεται με ειλικρίνεια, με όρεξη, έχει φως. Αισθάνεσαι εκτός εποχής; Έχω πολύ μεγάλη ανάγκη να είμαι στην εποχή μου. Έχω κάνει υποχωρήσεις, εκχωρήσεις, σιωπές για πράγματα που με πλήγωσαν και που τα άφησα να με πληγώσουν από φόβο για το χειρότερο. Αλλά σκέφτομαι πως όσο πιο κοντά πας στα παιδιά, που όταν τα μαλώσεις θα κλάψουν, μαθαίνεις πως αυτό το κλάμα μεγαλώνοντας πρέπει να μετασχηματισθεί σε αντίδραση. Μια αντίδραση που θα μας βοηθήσει να ονομάσουμε τα πράγματα. Ειδικά εκεί που διακυβεύεται κάτι στις σχέσεις μας, τις προσωπικές και τις εργασιακές.