Τι είναι αυτό που τους εξαγριώνει;

Δεν έχω απαντήσεις, αγαπητοί αναγνώστες. Διαπιστώσεις και απορίες εκφράζω. Αλλά σκέφτομαι συχνά μήπως πράγματι εξαγριώνει τη νεολαία το αβέβαιο μέλλον, η επαπειλούμενη ανεργία, εν μέρει η κοινωνική αδικία; Ας το δεχτώ. Και γιατί πρέπει να δεχτώ πως ο καλύτερος τρόπος διαμαρτυρίας είναι η χυδαιολογία, το κιτς, η καταστροφή και το σκουπιδαριό, η κλοπή δημόσιας περιουσίας. Γιατί πρέπει να συγχωρώ, να παραβλέπω, να κατανοώ, να συμπαραστέκομαι σε μια ομάδα ασύδοτων καταδρομέων με άθλιο γούστο και δεν πρέπει να συγχωρώ, να παραβλέπω, να κατανοώ και να συμπαραστέκομαι στον άνεργο ντόπιο ή μετανάστη ληστή που μπουκάρει σε μια τράπεζα και φεύγει με μια χούφτα ευρώ και λακάει με κλεμμένη μοτοσυκλέτα;

Το έχει πει ανεπανάληπτα αυτό ο Τσάπλιν στον «Κύριο Βερντού»: καταδικάζουμε σε θάνατο έναν άνεργο που σκοτώνει γριές για να συντηρήσει την ανάπηρη γυναίκα του και θεωρούμε ήρωες έναν λαό που σπέρνει τον πυρηνικό όλεθρο και αφανίζει τη Χιροσίμα.

Δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί το κιτσάτο γούστο των φοιτητών μας, όσων τουλάχιστον εμφανίζονται να διεκδικούν καλύτερη εκπαίδευση; Και είναι τυχαίο το γεγονός πως όσο πιο κιτς, χυδαίο, απαίσιο γούστο επιδεικνύουν, τόσο πιο καταστροφικά ένστικτα τους εμπνέει το κιτς;

Τι είναι που τους εξαγριώνει, τους ερεθίζει το δημόσιο εκπαιδευτήριο, η δημόσια περιουσία και αισθητική ενώ σέβονται απεριόριστα, όπως σέβονται το σπίτι τους, τα ιδιωτικά και ξένα εκπαιδευτήρια; Δεν είναι αυτό μια νεοελληνική σχιζοφρένεια, που χρειάζεται πλέον ψυχαναλυτή, αφού σηκώνουν τα χέρια τους παιδαγωγοί και κοινωνιολόγοι.