Η ασυλία του κιτς

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ, ΑΣΥΛΟ ΤΟ ΚΙΤΣ; ΔΕΝ
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ,
ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Τι συμβαίνει άραγε σ΄ αυτή τη σύγχρονη νεολαία μας και αναδεικνύεται σε κάθε δημόσια εκδήλωσή της, ιδιαίτερα στους χώρους της εκπαίδευσης, σε αυθεντικό φορέα ενός πανάθλιου γούστου, χυδαίου, βρωμερού, αηδούς και αποτρόπαιου; Εγώ θα αφήσω στην μπάντα όλα τα θεωρητικά και ηθικά επιχειρήματα, όλα τα σπουδαία ιδεολογικά και πολιτικά διαβήματα για το άσυλο, που έτσι κι αλλιώς είναι άσυλο και μόνο ιδεών. Όλα τα άλλα είναι μπουρδολογία για να περνάει η ώρα και να ανθίζει κάθε ζιζάνιο, εκεί που έπρεπε να καρπίζουν μόνο αειθαλή δέντρα της γνώσης.

Θα μείνω στο γούστο και στη λατρεία της καταστροφής, στην αποθέωση της αταξίας, της ισορροπίας και της δυσαρμονίας μέσα στους χώρους που αιώνες με αγώνες και αίματα αποθεώθηκε το γούστο, η αισθητική, η λογική, η αρμονία, η τάξη της σκέψης και η ισορροπία των προσωπικών σχέσεων. Τους χώρους της παιδείας. Κάνετε μια βόλτα στα δημόσια σχολεία της μέσης εκπαίδευσης. Δείτε τις τάξεις, τις τουαλέτες, τους τοίχους, τους διαδρόμους, το προαύλιο. Παντού βρώμα, καταστροφή υλικών και χυδαιολογίες γραμμένες με μαρκαδόρους, μπογιές, χαράγματα. Βωμολοχίες στις τουαλέτες, ύποπτα τηλέφωνα που καλούν σε ακατονόμαστες πράξεις, ύβρεις εναντίον πολιτικών αλλά και των οικείων καθηγητών, ποδοσφαιρικά συνθήματα με σεξουαλικά υπονοούμενα και περιττώματα, ούρα, αποχρέμψεις παντού. Ξεχαρβαλωμένα θρανία, σκισμένοι γεωγραφικοί χάρτες, άδεια κουτιά και πλαστικά ποτήρια πεταμένα στους διαδρόμους, στις γωνιές των αιθουσών, χυμένα αναψυκτικά στο πάτωμα που κολλάνε τα αθλητικά παπούτσια στα ζαχαρώδη κατάλοιπα. Τσίχλες κολλημένες στα θρανία,

μεσολαβεί ανάμεσα στο κτίριο του συγκροτήματος της Γκράβας και των φροντιστηρίων της οδού Κωλέττη και οι βάρβαροι μετατρέπονται σε ευγενικά, πειθήνια και φιλομαθή παιδιά;

τα οποία είναι χαραγμένα με συνθήματα, ονόματα και συχνά με διάφορα σύμβολα (αυτοκινητοβιομηχανίας, ρουχισμού της μόδας, ποδοσφαίρου αλλά και διπλούς πελέκεις του φασισμού και αγκυλωτούς σταυρούς του ναζισμού δίπλα σε σφυροδρέπανα).

Όταν όμως διέρχονται (όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια) τα σχολεία περίοδο καταλήψεως το κιτς των απλωμένων πανό, οι πρόχειρες χάρτινες και αυτοσχέδιες αφίσες με τα κολλυβογράμματα, τα άθλια από μεγαφώνων άσματα (μεταξύ των οποίων και αμερικάνικα φρικώδη τραγούδια μεταξύ των αντιαμερικανικών συνθημάτων), τα αθλιότερα ελληνικά με στριγγλιές και ψηλοκρεμαστές κορώνες που μιμούνται τηλεοπτικές διαφημίσεις οι οποίες μιμούνται αγγλικούς ρυθμούς, όλα αυτά αναδεικνύουν ένα διάχυτο κακό γούστο που δεν διέθετε ποτέ στο παρελθόν αυτός ο λαός, ακόμη και στις πιο μίζερες περιόδους της ιστορίας του.

Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα στα πανεπιστήμια. Κτίρια με μεγάλη αρχιτεκτονική αισθητική καλύπτονται εξ ολοκλήρου με κουρελούδες, λινάτσες, χαρτομάνι φριχτό με φλύαρα, λαβυρινθώδη συνθήματα, με τεράστια γράμματα, πολύχρωμα και ακατάστατα, ώστε το μόνο που προκαλούν είναι τη σύγχυση, την απέχθεια και την αηδία. Κορδόνια κρέμονται από παντού, καδρόνια, ως στηρίγματα, τοίχοι κατάστικτοι από χιλιάδες εγγραφές όπου συμφύρονται κομματικές συγκεντρώσεις, ενοικιαστήρια, διαφημίσεις φροντιστηρίων, εκδόσεων, σεμιναρίων, ραντεβού, τηλέφωνα κοινών γυναικών και διαθέσιμων τραβεστί αλλά και απελπισμένες κραυγές εγκαταλελειμμένων εραστών, προδομένων φοιτητριών και αζήτητων ομοφυλοφίλων.

Μετά το τέλος των καταλήψεων το τοπίο που εμφανίζουν αίθουσες, αμφιθέατρα, εργαστήρια, γραφεία καθηγητών, διάδρομοι, τουαλέτες, κλιμακοστάσια είναι προσομοίωση λεηλασίας βαρβάρων, εξεγέρσεων μανιοκαταθλιπτικών ασύλου ανιάτων. Αν δεν έχουν κλαπεί αρχεία, βαθμολόγια, υπολογιστές, βιβλία, βρίσκονται διαμελισμένα, σκορπισμένα, κατεστραμμένα, ανάμεσα σε καμένα χαρτιά, αποτσίγαρα, αποφάγια, καλαμάκια από σουβλάκια, μισοπιωμένες μπύρες, άδεια πακέτα τσιγάρων, πάσης φύσεως σκουπίδια, χαρτομάντιλα και εμφανή στους τοίχους, πίσω από τα αμφιθέατρα, σημάδια πως κάποιοι από βαρεμάρα ή μισοζαλισμένοι δεν πρόφτασαν να πάνε στην τουαλέτα και άφησαν τα σημάδια τους υγρά!!

Και το ερώτημα της αρχής επαναφέρεται. Πού βρέθηκε και πού ψωνίστηκε τόσο κιτς, τόση κουρελαρία, τόση κακογουστιά σ΄ αυτή τη νεολαία; Και ειδικά στη νεολαία των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όλων των βαθμίδων. Γιατί σας καλώ να εκδράμετε στα ιδιωτικά σχολεία και στα ιδιωτικά κολέγια. Δεν θα συζητήσω τώρα γιατί εκεί δεν γίνονται καταλήψεις όταν μάλιστα κάποιοι θα τις δικαιολογούσαν, αν οι μαθητές και σπουδαστές που τα πληρώνουν ακριβά διεκδικούσαν καλύτερη εκπαίδευση και καλύτερους δασκάλους με τον παρά τους!

Έχετε δει σ΄ αυτά τα σχολεία κιτς πανό, έχετε δει βρώμικους γραμμένους με αηδίες τοίχους, γραμμένα και κουτσά θρανία, βωμολοχίες στα αποχωρητήρια, πεταμένα σκουπίδια στις αίθουσες και περιττώματα εκτός λεκάνης; Άλλα παιδιά φοιτούν εκεί, άλλης γενιάς, άλλων τάξεων κοινωνικών; Γιατί ξέρετε πως το 80% των μαθητών και των σπουδαστών των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων είναι παιδιά υπαλλήλων, μικροαστών, εμπόρων και συχνά μικρομεσαίων και μεροκαματιάρηδων που σφίγγουν το ζωνάρι για να εξασφαλίσουν μια βασική σπουδή στα τέκνα τους.

Αλλά δεν θα μείνω σ΄ αυτό το παράδειγμα. Θα πάω στα ξένα ινστιτούτα, όπου μαθαίνουν αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά οι ίδιοι νεολαίοι που ξεφαντώνουν ξεχαρβαλιάζοντας σχολεία και πανεπιστήμια. Έχετε δει γραμμένο τοίχο στο Γκαίτε; Έχετε δει χυδαιογραφήματα στο Μπρίτις Κάνσιλ, έχετε δει βρώμικες τουαλέτες στο Γαλλικό Ινστιτούτο, έχετε δει πεταμένες κόκα-κόλες στην Κάζα ντ΄ Ιτάλια, αποτσίγαρα και τσίχλες στα πατώματα του Ινστιτούτου Θερβάντες; Τι συμβαίνει στους Έλληνες φοιτητές από τη Νομική Σχολή στην οδό Σόλωνος έως την Ελληνοαμερικανική Ένωση στην οδό Μασσαλίας; Γιατί αφήνουν πίσω τους το χάος, το σκουπιδαριό, την κιτσαρία και τα ξεχαρβαλωμένα έδρανα και είκοσι μέτρα πιο πέρα φοράνε τα καλά τους και γίνονται τύποι και υπογραμμοί;

Τι μεσολαβεί ανάμεσα στο κτίριο του συγκροτήματος της Γκράβας και των φροντιστηρίων της οδού Κωλέττη και οι βάρβαροι μετατρέπονται σε ευγενικά, πειθήνια και φιλομαθή παιδιά;

Κι από την άλλη γιατί όλα τα ΜΜΕ καταδικάζουν τους χούλιγκανς των γηπέδων που λεηλατούν, καταστρέφουν, καίνε αυτοκίνητα, πετάνε καδρόνια, πέτρες, ακόμη και μολότωφ όταν χάνει η ομάδα τους και βρίσκουν χίλιες ιδεολογοποιημένες δικαιολογίες όταν ομάδες νεαρών μέσα ή στις παρυφές των διαδηλώσεων (μήπως είναι τα ίδια άτομα;) κάνουν ακριβώς το ίδιο;