Φάγαμε …στις «Επτά Θάλασσες»

Με παρέσυρε ο καπετάν Λευτέρης σε μια Οδύσσεια στο κέντρο της Αθήνας, μέρα μεσημέρι. Ευτυχώς έλειπαν οι Σειρήνες, οι Λωτοφάγοι και οι κακοί αέρηδες από τις «Επτά Θάλασσες», ο τόπος της σημερινής … εκστρατείας.

Μου είναι άγνωστο το ομώνυμο εστιατόριο της Θεσσαλονίκης, για το οποίο οι συνάδελφοί μου, μου λένε τα καλύτερα λόγια. Αυτό στην οδό Ομήρου είναι συμπαθητικό, με ανθρώπους που δείχνουν ότι αντέχουν την καθημερινή τρικυμία του Χρηματιστηρίου και της δικηγορίας. Εμείς σαν πειρατές ήμασταν ανάμεσά τους!

Το ντιζάιν είναι χαριτωμένο, λάιτ και ευχάριστο, με διάφορα μοτίβα της θάλασσας, μεταξύ των οποίων και αγάλματα- δελφίνια που πετάνε από τον ένα τοίχο. Μπλε, άσπρο, μπεζ, και άλλα που θυμίζουν όλα τα καλά του ελληνικού καλοκαιριού ολοκληρώνουν το φρέσκο look.

Το μενού δεν πηγάζει από τα βάθη των επτά θαλασσών, αλλά από τη mare nostrum Μεσόγειο, με γνωστές λιχουδιές, διάφορα έξυπνα πιατάκια και επιλογές από πολλές γωνιές της Ελλαδίτσας μας, όπως γαριδάκι Σύμης, αυγοτάραχο Μεσολογγίου, καλαμάρι Καβάλας , και διάφορα άλλα.

Η ποικιλία των μεζέδων είναι αρκετά μεγάλη και βαδίζει στα γνωστά. Το τυρί προέλευσης παίζει μεγάλο ρόλο στα πρώτα πιάτα, σε σαγανάκια και άλλα. Η καυτερή πιπεριά στυλ Θεσσαλονίκης σερβίρεται πάνω σε μια στρώση από τριμμένη φέτα. Η κάψα είναι μέτρια για τούτη την τσουχτερή γλώσσα. Νόστιμη και απλή είναι. Η ταραμοσαλάτα από λευκό ταραμά αξιοπρεπής, η μυστήρια μαγιονέζα όμως που σερβίρουν με το ψωμί, εκτός τόπου. Δεν μου ερχόταν να πασαλείψω το ψωμάκι μου με αυτήν, προσθέτοντας θερμίδες χωρίς γεύση. Απογοητεύτηκα με τα θαλασσινά Χαλκίδας γκρατινέ. Κρύβονταν κάτω από μια παχιά στρώση τυριού και ντομάτας, η οποία σκέπαζε ό,τι πιθανή γεύση είχε μείνει στα φουκαριάρικα αυτά όντα του βυθού. Το φρικασέ ήταν μέτριο, νερουλό και ανάλατο και ο μπακαλιάρος λίγο παραμαγειρεμέ- νος. Ίσως βέβαια και να τα παραλέω. Είχε ελληνική ψυχή, απλώς θα τον ήθελα λίγο πιο ραφινέ. Το ριζότο όμως ήταν μια ωραία, νόστιμη έκπληξη, κάτι που πράγματι δεν περίμενα σε ένα παραδοσιακό ελληνικό εστιατόριο.

Εδώ τελειώνει η σύντομη Οδύσσειά μου στις «Επτά Θάλασσες». Ελπίζω την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω σ΄ αυτές, να μπορέσω να σηκώσω τα πανιά μου πιο ψηλά.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 60 έως 80 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Αεράτη με πολλούς καπετάνιους τής επιχειρηματικής Αθήνας

Σέρβις:

Καλό

Κουζίνα:

Λιχουδιές από τη mare nostrum

Κάβα:

Καλή

«Επτά Θάλασσες». Ομήρου 11 Κολωνάκι. Τηλ. 210-3624.825
Σούπα με τσουκνίδα και σελινόριζα

● 3 κτ σούπας βούτυρο ή ελαιόλαδο (ή ανάμεικτο)

● 2 μέτρια κρεμμύδια, κομμένα ● 1 κιλό σελινόριζα (2 μέτριες) ● 500 γρ. πατάτες, καθαρισμένες και κομμένες σε κύβους ● 3 ματσάκια τσουκνίδα, μόνο τα φύλλα, ζεματισμένα για 10 δευτερόλεπτα ● Αλάτι ● 1/2 κτ γλυκού μαραθόσπορο ● 6- 8 φλιτζάνια ζωμό λαχανικών ● 1/2 φλιτζάνια κρέμα γάλακτος ● Άσπρο πιπέρι 1. Λειώνουμε το βούτυρο ή ζεσταίνουμε το λάδι σε μια μεγάλη, βαριά κατσαρόλα. Σοτάρουμε τα κρεμμύδια σε μέτρια φωτιά μέχρι να ροδίσουν ελαφρά, γύρω στα 10 λεπτά.

2. Εν τω μεταξύ καθαρίζουμε τη σελινόριζα. Την πλένουμε καλά απ΄ έξω και την ξεφλουδίζουμε. Την κόβουμε σε κύβους και τους προσθέτουμε στα κρεμμύδια. Τα ανακατεύουμε για 2-3 λεπτά μαζί.

3. Προσθέτουμε τις πατάτες, τη ζεματισμένη τσουκνίδα, το αλάτι και τον μαραθόσπορο. Προσθέτουμε τον ζωμό. Αφού βράσει, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε τη σούπα να μαγειρευτεί σιγά σιγά για περίπου 45 λεπτά.

4. Με τρυπητή κουτάλα αφαιρούμε τα λαχανικά από τη σούπα και τα πολτοποιούμε. Τα ξαναρίχνουμε στη σούπα και προσθέτουμε λίγο ζωμό ακόμα εάν χρειαστεί, για να αποκτήσουμε τη ρευστότητα που θέλουμε. Προσθέτουμε την κρέμα, ζεσταίνουμε λίγο ακόμα, αλατίζουμε, πιπερώνουμε και σερβίρουμε.