Φαινόμενα

Βουλιμία για «άγιες» ιστορίες

Με τις ιστορίες περί απογόνων του Ιησού να πουλάνε σαν τρελές, είναι επόμενο να βρίσκονται καινούργιες χάριν της θρησκείας της αγοράς και του καθαγιασμένου τζίρου της
Βέβαιος δηλώνει ο Τζέιμς Κάμερον του «Τιτανικού» ότι βρέθηκε ο τάφος του Ιησού. Με 11 Όσκαρ για μια ταινία, μάλλον μπορείς να λες ότι θέλεις στο Χόλιγουντ. Ιδίως όταν γυρίζεις και ντοκιμαντέρ με ένα θέμα που εξ ορισμού έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, με ωραίες εικόνες και άφθονο σασπένς, που μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου και να το προβάλλουν οι τηλεοράσεις, οι οποίες παίρνουν εικόνα από τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα, για να παραγεμίσουν και αυτές το πρόγραμμά τους. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Ιδίως όταν έχει στερέψει η φαντασία, δεν έχουμε άλλες ιστορίες να αφηγηθούμε και ζούμε στην εποχή που τα παγκόσμια μίντια έχουν καλλιεργήσει τη βουλιμία για «ιστορίες». Γιατί κάτι θα πρέπει να έχουμε να πούμε και για κάτι να τσακωνόμαστε, κάνοντας κάθε τόσο ένα κρας τεστ στα δόγματα του πολιτισμού μας και τα στερεότυπα, βάσει των οποίων άλλωστε επικοινωνούμε.

Με τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» να έχει κάνει ένα από τα μεγαλύτερα εκδοτικά σουξέ όλων των εποχών, είναι φυσικό να ανοίγει η όρεξη όλων εκείνων που ονειρεύονται πολλά μηδενικά σε έσοδα από πωλήσεις μιντιακού υλικού, πάσης φύσεως και χρήσεως.

Αποδεικνύονται ιδανικές μάλιστα όλες αυτές οι ιστορίες περί της οικογενειακής κατάστασης του Ιησού και των υποτιθέμενων απογόνων, που δοκιμάζουν τις αντοχές του χριστιανικού δόγματος- σε όλες του τις παραλλαγέςαφού αποτελεί τον βασικό συνδετικό ιστό του σύγχρονου πολιτισμού ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού. Έτσι, πότε ανακαλύπτεται ο τάφος, πότε ανακαλύπτονται οι απόγονοι, αφού υποτίθεται ότι υπήρχε γιος με τη Μαρία την Μαγδαληνή- ιστορία στην οποία βασίστηκε το βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι». Σημασία έχει να εγερθεί το ενδιαφέρον των μίντια, να ανοίξει διάλογος, να χαζέψει το φιλοθέαμον να «αγοράσει» είτε τη θέση είτε την αντίθεση είτε και τα δυο για να σχηματίσει εμπεριστατωμένη άποψη. Πάντως, η μόνη που δεν είναι ποτέ χαμένη είναι η μεγάλη αγορά. Αυτή είναι η σύγχρονη «θρησκεία» και ο τζίρος η δική της Απόλυτη Αλήθεια.

Απόδειξη ότι δεν έχασαν την ευκαιρία και τα εγχώρια κανάλια. Αμέσως άνοιξαν τηλεπαράθυρα με θέμα την «ανακάλυψη» του Κάμερον. Από τα δελτία ειδήσεων του Αlter και του Αlpha μέχρι τα πρωινάδικα της ενημέρωσης (Αυτιάς, Παπαδάκης κ.λπ.), όλοι έσπευσαν να καλέσουν τους συνήθεις εκπροσώπους της Εκκλησίας, οι οποίοι υπερασπίζονται φυσικά τις θρησκευτικές βεβαιότητες και απέναντί τους τους συνήθεις υπερασπιστές, υποτίθεται του επιστημονικού ορθολογισμού, όλοι σε ανορθολογικό παραλήρημα όπως υποχρεώνει το τελετουργικό τέτοιου είδους συζητήσεων. Στο Αlter η σκηνοθεσία ήταν αντάξια του εκ Χόλιγουντ εμπνευστή της, καθώς στο κεντρικό ηλεκτρονικό τετράγωνο προβάλλονταν πλάνα από τον «κλασικό» πλέον τζεφιρέλειο «Ιησού από τη Ναζαρέτ» (ευκαιρία και για μια avant premier των πασχαλινών τηλεθεαμάτων) και γύρω γύρω ήταν ακροβολισμένα τα ομιλούντα κεφαλάκια του παρουσιαστή, του πατέρα Στυλιανού Καρπαθίου και του Κολλάτου, αυτός ως ο εγχώριος σκηνοθέτης που έχει καταγγελθεί ως ασεβής προς τα θεία. Η σημειολογία και μόνο του συνδυασμού προσώπων και πλάνων με τον Ιησού Πάσχοντα ήταν επιπέδου τουλάχιστον βραβείων ΕΜΜΥ (τηλεοπτικά αυτά).


Ο καθένας ό,τι έχει δείχνει

Στης Λιβανίου, ο παπα-Τσάκαλος έρχεται αντιμέτωπος με την εξ αυτομάτου οργισμένη πανελίστρια κοινωνιολόγο κ. Τζάνη, που επιτίθεται στις βεβαιότητες της θρησκείας υποτίθεται υπέρ της επιστήμης, σαν να είχε τεθεί ζήτημα, παρ΄ ότι το θέμα δημιούργησαν οι ισχυρισμοί του Κάμερον, γιατί τα περί «τάφου του Ιησού» δεν τα επιβεβαιώνει ούτε ο αρχαιολόγος Άμος Κλόνερ, που κάνει τις ανασκαφές. Με άλλα λόγια η αφορμή να δοθεί και κατόπιν αναλαμβάνει ο καθένας να δείξει ό,τι έχει. Μόνιμος ο παπα-Τσάκαλος, όπως και ο πατήρ Στυλιανός Καρπαθίου στα πάνελ, μόνιμη αντίπαλος-εν-εξάλλω η κ. Τζάνη, ο Κολλάτος και μερικοί ακόμη που αποτελούν τα ζεύγη των αντιθέτων σε υποθέσεις που άπτονται της θρησκείας. Στην παρούσα περίπτωση, τον ρυθμό δίνει το Χόλιγουντ και η περιφέρεια ακολουθεί. Το μιντιακό τελετουργικό όμως είναι το ίδιο, η τεχνολογία της επικοινωνίας αξιοποιείται και οι διάλογοι έχουν ελεγχόμενο περιεχόμενο, αφού τα ίδια πάντα πρόσωπα εκφράζουν τις ίδιες πάντα αμετακίνητες και δεόντως δογματικές απόψεις, είτε προς τη μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση.