Ακούς εικόνες και βλέπεις μουσική

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ
ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥΣ. ΟΜΩΣ, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ «ΒLΑDΕ
RUΝΝΕR» Ή ΤΟΥΣ «ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ» ΧΩΡΙΣ ΤΗ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ. ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ
ΤΟΝ ΦΕΛΙΝΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ, ΤΟΝ ΛΙΝΤΣ ΧΩΡΙΣ
ΤΟΝ ΜΠΑΝΤΑΛΑΜΕΝΤΙ, ΤΗΝ «ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ» ΧΩΡΙΣ
ΤΟ «ΑS ΤΙΜΕ GΟΕS ΒΥ», ΤΟΝ «ΝΟΝΟ» ΧΩΡΙΣ ΤΟ
ΒΑΛΣ ΤΟΥ, ΤΟΝ «ΚΑΛΟ, ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΣΧΗΜΟ»
ΧΩΡΙΣ ΕΝΙΟ ΜΟΡΙΚΟΝΕ, ΤΟ «ΡULΡ FΙCΤΙΟΝ» ΒΟΥΒΟ
Σινεμά δεν είναι η μουσική του, αλλά είναι και αυτό. Είναι πολύ από αυτό. Τι θα ήταν οι σιωπές στο «Ψυχώ» χωρίς τη μουσική του Μπέρναρν Χέρμαν ή οι μαχαιριές πίσω από την κουρτίνα του μπάνιου με οποιαδήποτε άλλη μουσική συνοδεία. Ίσως να μην ήταν καν μαχαιριές.

Δεν προσπαθώ να πω το προφανές, πως η ταινία «θέλει» τη μουσική της, έστω και αν ολόκληρες σχολές του σινεμά διαφωνούν με αυτό (οι ρεαλιστές και οι δογμα-τικοί σκηνοθέτες, ας πούμε, προτιμούν τη μουσική μόνο εκεί που τη ζητάει το σενάριο), αλλά πωςεμείς οι θεατές- έχουμε συνδέσει τις ταινίες που αγαπάμε πολύ με τις μουσικές τους. Έτσι όπως γράφω, τρέχει στο μυαλό μου το περιπετειώδες μουσικό θέμα του «Ιντιάνα Τζόουνς» (Τζον Γουίλιαμς)- ίσως γιατί και το γράψιμο μια κάποια περιπέτεια είναι. Στο μεταξύ, και η- πολύ- νέα γενιά (του DVD και του τριπλού- τετραπλού;- πακέτου) σιγοντάρει τις κατασκευές με τα καινούργια lego της, σφυρίζοντας το θέμα του «Star Wars». Ποιος είπε πως τα παιδιά δεν «πιάνουν» ήχο;

Το δίδυμο
Αυτή τη σχέση πάθους λοιπόν, εικόνας και μουσικής, ξεδιπλώνει και φωτίζει το νέο βιβλίο του Γιάννη Πετρίδη και του Κώστα Ζουγρή, « Sound tracks», (Ο ήχος της οθόνης), ένα λεύκωμα με πληροφορίες και φωτογραφίες από διάσημα soundtracks και μουσικές του σινεμά. Το τρομερό ραδιοφωνικό δίδυμο (εμείς ακούμε Πετρίδη στο μικρόφωνο, αλλά και ο Ζουγρής είναι πάντα εκεί μαζί, στις μουσικές επάλξεις) ανέτρεξε στα κινηματογραφικά αρχεία και έριξε προβολείς στις μουσικές. Άλλωστε, μέσα από το καθημερινό ραντεβού- κλασικά 4 με 5 το απόγευμα στο Πρώτο Πρόγραμμα (αλλά, εδώ και λίγο καιρό, και 5 με 6, στο Τρίτο), ο Γιάννης Πετρίδης δίνει στο σινεμά χώρο σταθερό και αδιαπραγμάτευτο.

Γιατί, είναι αλήθεια, δεν πετυχαίνεις εύκολα μέσα στις καθημερινές «παρελάσεις επιτυχιών» από τις συχνότητες τη μουσική του «Βαβέλ» ή τις προτιμήσεις του ιδιαίτερα ανοιχτού μυαλού επί των μουσικών Μάιλ Μαν.

Στο σημείωμά τους για την υπόθεση κάθε ταινίας, οι συγγραφείς κάνουν αναφορά στα μουσικά στοιχεία που τη σημάδεψαν, όπως π.χ. στη χρήση

Γιάννης ΠετρίδηςΚώστας Ζουγρής

SΟUΝDΤRΑCΚS Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ

ΕΚΔ. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ, 2007, ΣΕΛ. 238,
ΤΙΜΗ: 30,16 ΕΥΡΩ

πνευστών και έγχορδων οργάνων, που έκανε τη μουσική της ταινίας να διαφέρει από άλλες δουλειές του Τζον Μπάρι και για πολλούς είναι η καλύτερη μουσική για ταινία της σειράς του Τζέιμς Μποντ, με τον Ματ Μονρό να ερμηνεύει καταπληκτικά το ομώνυμο τραγούδι και τον «007» να προσπαθεί στην Κωνσταντινούπολη να τα βγάλει πέρα με τους Ρώσους κατασκόπους (αναφέρεται στην ταινία «Από τη Ρωσία με αγάπη», του 1963). Πολλά άλλαξαν έκτοτε, ο κόσμος όλος συγκεκριμένα, και ο Τζέιμς Μποντ προσαρμόστηκε επιτυχώς με τον Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο του «007» και ένα ροκ τραγούδι του Κρις Κορνέλ στους τίτλους της ταινίας.