ΝΕΟΙ ΔΙΣΚΟΙ

Ροκ κατεύθυνση νότια, νοτιοδυτικά

Μουσική υπερφόρτιση. Συνωστισμός από παραγωγές μπλοκάρουν τις κεντρικές εξόδους προς τα ηχεία. Η μεγαλύτερη διακίνηση μουσικής που είχαμε ποτέ (δεν κάνω πλάκα). Το δίκτυο εξαπλώνεται με ταχύτητα, κομβικά σημεία νέες ετικέτες, παραδοσιακοί σταθμοί και ακόμη πιο πολλές μουσικές. Υπόσχομαι να τις ακούσω όλεςφτάνουν στο γραφείο handmade όνειρα με ήχο από αυτοσχέδια στούντιο με πολλές φιλοδοξίες και φούρια να ακουστούν. Τροχονόμοι μουσικής ζητούνται να βάλουν μια τάξη στους «δρόμους». Μάζεψα υλικό από τον αφρό των ημερών. Οι Richmond Fontaine πήραν τους δρόμους στα αλήθεια. Αν και ποτέ δεν ήταν ακριβώς κλεισμένοι στους τοίχους του Πόρτλαντ- είχαν πάντα τον νου τους έξω, στην περιπλάνηση- αυτήν τη φορά τους τράβηξε προς το ταξίδι άνεμος νοτιοδυτικός και το έβδομο άλμπουμ τους, αυτά μαζί με κάμποσες άλλες ιδέες που στροβιλίζονταν στο μυαλό του Γουίλι Βλάουτιν, ικανές (ειδικά αυτές) να σε βγάλουν στον δρόμο στο άψε-σβήσε. «Δεκατρείς Πόλεις» και ενδιάμεσες στάσεις για ανεφοδιασμό – αν και το ρεζερβουάρ των Richmond Fontaine, όσα χρόνια παρακολουθώ αυτή την εξαίσια, ακαταπόνητη μπάντα, δεν αδειάζει εύκολα-φτιάχνουν έναν καινούργιο ορίζοντα. Έτσι όπως προκύπτει από ώρες και ώρες στο τιμόνι. Ο δρόμος περνάει από παντού (συνοδευτικό στο CD o χάρτης με τις διαδρομές τους) μέσα από κάντρι/ροκ/ποπ χωράφια, όπου ξέρουν καλά πώς να μη χαθούν.

Βρίσκονται, για να καταλάβετε, σταθερά κοντά στις ιστορίες του Σπρίνγκστιν, του Σέπαρντ και του Βέντερς. Το ένα τραγούδι σε τραβάει όλο και πιο βαθιά στο στόρι του δρόμου- το άλλο περιμένει καρτερικά εκεί. Στις ερημιές, κοντά στους κάκτους θα συναντήσουν τους Calexico και τους Giant Sand (κάνουν ένα πέρασμα και αυτοί) ξεκλειδώνοντας μπαλάντες και ροκ μυστικά σεντούκια. Και αν πιστέψετε πως η γοητεία του άλμπουμ κρύβεται στην ατμόσφαιρα που υποβάλλει, είναι λάθος. Πιο πολύ βγαίνουν μπροστά τα τραγούδια τα ίδια (γιατί αυτή είναι η μαγκιά του καλλιτέχνη) που ακούω συνέχεια αυτές τις ημέρες, τα «Μoving Βack Ηome» και «Εl Τiradito», τα «Α Ghost», «Ι Βecame» και «Four Walls», όλα και το (προσέξτε τίτλο) «$87 and a guilty conscience that gets worse the longer Ι go» (ήτοι: 87 δολάρια και μια ένοχη συνείδηση που χειροτερεύει όσο πιο μακριά πηγαίνω). Γι΄ αυτό, καλό είναι να ταξιδεύεις πάντα με τη συνείδησή σου μαζί.


Της νύχτας τα καμώματα…

Θα μπορούσε να είναι ύμνος των τραγουδιών. Ή ο σωστός τρόπος να χρησιμοποιήσεις τις κιθάρες. Ή έντεκα (όσα τα κομμάτια του «Wincing Τhe Νight Αway» )λόγοι για να βουτήξεις στα βαθιά της μουσικής με κλειστά μάτια. Οι Shins ξεκινούν από το ποιητικό Αλμπεκέρκι του Νιου Μέξικο, για να φτιάξουν απλά τραγούδια αγάπης (ό,τι έκαναν και οι Βeatles- δηλαδή το πιο δύσκολο πράγμα). Διασταυρώθηκαν με τη Sub Ρop ετικέτα- βλέπε Σιάτλ (και έδεσε η σχέση) και νάτοι με υποδειγματικό πακέτο ροκ/ποπ να γίνονται talk of the town. Τo «xάιπ» αυτή τη φορά έχει λόγο. Άσε να λένε, βέβαια, και άκου μουσική.

Μυστήρια, ενοχές και παραστρατήματα από τους Μurder Βy Death, που εδρεύουν κάπου στην Ιντιάνα και σκαλίζουν τις ροκ περιπέτειές τους σε πέτρινους φολκ/μπλουζ τοίχους. «Ιn Βocca al lupο» το λένε (οι λύκοι γρυλίζουν στο σκοτάδι) και τα τραγούδια τους, όσο μπορώ να τα μετρήσω, δεν έχουν χρόνο- είναι σαν να συμβαίνουν χθες και αύριο και σε κάνουν να απλώνεις το βλέμμα μακριά.


… έχουν τη χάρη

Ακόμη πιο μακριά, αλλά πάντα με δοκιμασμένες παρέες. Ο Κρις και η Κάρλα των Walkabouts με συνέπεια που θα ζήλευαν ως και οι freaks της οργάνωσης, επιστρέφουν πιο κάντρι από ροκ και πολύ πιο κοντά στον πυρήνα του τραγουδιού, πετώντας έξω από το παράθυρο τα φλούδια του θορύβου και κάτι ξέφτια από το γκραντζ (πού το θυμήθηκα αυτό πάλι;) Το «Fly high brave dreamers» είναι μια χαρά ευκαιρία για να τους ανακαλύψετε ξανά και ξανά.

Συμπέρασμα (αν θέλει κανείς, τελικά); Τα αμερικανικά γκρουπ που παίζουν με κιθάρες έχουν λειώσει στην προπόνηση. Το λέω ξανά και ξανά (δεν προέκυψαν χθες για να ξεχαστούν σήμερα, αργά το βράδυ).


Γουέστερν για το i-Ρod

●«She΄s a lot like Texas», από το καινούργιο των Derailers «Soldiers of love» ●«Sit & drink & cry» από το «Whiskey or God», του «καντριπόλιταν» μίστερ Ντέιλ Γουότσον ●«So sad» από το «Υou΄re only lonely» του«Μaverick»- Ραούλ Μάλο ●«West» από το «West» της πρώτης κυρίας της κάντρι, Λουσίντα Γουίλιαμς ●«Cruel» από το «Garden Ruin», των αγαπημένων μας Calexico ●«Τhat΄s Ηow Τhings Get Done» από το «Sno Αngel Like You» του «κολλητού» της παρέας Χάου Γκελμπ