Ταξιτζής από το Ισλαμαμπάντ

«Ήθελα να μεταναστεύσω γιατί αυτός ήταν και ένας τρόπος να ξεφύγω από τον έλεγχο του πατέρα μου. Εκείνος συμφώνησε. “Πήγαινε να δεις πώς είναι η αληθινή ζωή”, μου είπε»
«ΜΕ ΛΕΝΕ ΖΑΧΙΝΤ. Γεννήθηκα το 1979 στο Πακιστάν. Σε μια συνοικία στα περίχωρα του Ισλαμαμπάντ. Είμαστε επτά παιδιά, πέντε αγόρια και δύο κορίτσια. Μεγάλωσα παίζοντας κρίκετ και βλέποντας πακιστανικές ταινίες. Αποφάσισα να μεταναστεύσω όταν τελείωσα το Λύκειο. Ο πατέρας μου στενοχωρήθηκε που δεν συνέχισα τις σπουδές μου. Γιατί αποφάσισα να μεταναστεύσω; Ήθελα να δω πώς είναι ο κόσμος. Δύο αδέλφια μου, που είχαν τελειώσει το Πανεπιστήμιο, είχαν ήδη μεταναστεύσει. Ο ένας στην Ισπανία, ο άλλος στην Ελλάδα. Μου έλεγαν ότι εκεί υπάρχει δουλειά και ελευθερία. Και ότι δεν σε πειράζει η Αστυνομία. Στο Πακιστάν δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις με το κορίτσι σου. Πρέπει να είσαι παντρεμένος. Αλλιώς, εάν σε πιάσουν οι αστυνομικοί, βρίσκεις τον μπελά σου. Από την άλλη πλευρά, τα sex cinemas είναι γεμάτα στο Ισλαμαμπάντ. Αυτή η υποκρισία δεν μου αρέσει…

Ήθελα να μεταναστεύσω γιατί αυτός ήταν και ένας τρόπος να ξεφύγω από τον έλεγχο του πατέρα μου. Εκείνος συμφώνησε. «Πήγαινε να δεις πώς είναι η αληθινή ζωή», μου είπε. Στην αρχή σκέφτηκα να

«Στο Πακιστάν δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις με το κορίτσι σου. Πρέπει να είσαι παντρεμένος.
Από την άλλη πλευρά, τα sex cinemas είναι γεμάτα»

κάνω τη διαδρομή ΠακιστάνΙράν- Τουρκία. Αλλά είναι πολύ επικίνδυνη. Πολλοί λαθρομετανάστες ξεψυχούν στα χιόνια. Επιλέξαμε τότε το καράβι. Μπαίνεις ως ναύτης σε κάποιο καράβι, μέχρι που να αράξει σε ευρωπαϊκό λιμάνι. Πληρώνεις για να σε προσλάβουν. Εγώ πλήρωσα 13.000 ευρώ. Τα βρήκε ο πατέρας μου. Μια περιουσία ολόκληρη. Πήγα με αεροπλάνο στη Συρία. Στο αεροδρόμιο με περίμενε κάποιος μεσάζων. Μου έδωσε κανονικά χαρτιά και στολή ναύτη. Μετά με πήγε στο «δικό μου» καράβι. Έμεινα έξι μήνες σε αυτό το καράβι. Δούλευα κανονικά. Πολύ σκληρά. Δεν μας άφηναν ποτέ να κατεβούμε στη στεριά. Ήθελαν να μας κρατήσουν ως τζάμπα εργάτες, όσο πιο πολύ μπορούσαν. Πήγα Σαουδική Αραβία, Φιλιππίνες, Μάλτα. Μια μέρα αράξαμε σε κάποιο λιμάνι στην Ιταλία. Εκεί την έκανα. Όταν κατέβηκα στο λιμάνι είδα για πρώτη φορά γυναίκες να καπνίζουν δημοσίως. Έπαθα σοκ…

Τηλεφώνησα στον αδελφό μου στην Ισπανία. Μου έδωσε το τηλέφωνο ενός φίλου του στην Ιταλία. Εκείνος με βοήθησε και έτσι έφθασα με το φεριμπότ στην Ελλάδα…

Ήταν χειμώνας του 2000 όταν έφθασα στην Αθήνα. Τουρτούριζα από το κρύο. Έμενα στο σπίτι του αδελφού μου. Την τρίτη ημέρα έπιασα δουλειά στην Παλλήνη. Φτιάχναμε πιάτα. Δούλευα στον φούρνο. Δούλευα σαν γάιδαρος, χωρίς διαλείμματα αλλά ήμουν ευχαριστημένος που είχα δουλειά. Εκεί μόνο πέντε λέξεις έμαθα: «βάλε», «βγάλε», «φερ΄ το», «παρ΄ το», «κουβαλάω». Έπειτα από δύο χρόνια με έδιωξαν. Τον μισθό των δύο τελευταίων μηνών δεν μου το πλήρωσαν. Και ανακάλυψα πως μου είχαν πει ψέματα ότι θα μου κολλούσαν ένσημα. Μου είχαν κολλήσει μόνο για έξι μήνες. Ήθελα να γίνω νόμιμος και δεν είχα ένσημα. Θύμωσα τόσο πολύ που ήθελα να βάλω φωτιά στο μαγαζί… Από εκεί πήγα κι έπιασα δουλειά ως λαντζέρης, σε κάποιο εστιατόριο. Εκεί με πλήρωναν και μου κολλούσαν ένσημα κανονικά. Η δουλειά όμως ήταν πολύ σκληρή. Κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου: «Γιατί δεν κάνεις μια δική σου δουλειά;». Ο αδελφός μου δούλευε ήδη σε ταξί. Τότε τα παράτησα όλα.

Οκτώ μήνες έτρωγα από αυτά που είχα μαζέψει με πέντε χρόνια δουλειάς και αποφάσισα να μάθω ελληνικά. Δεν τα πήγα κι άσχημα. Παράλληλα πήγα σε Σχολή Οδηγών, έμαθα τα σήματα και έδωσα εξετάσεις για το δίπλωμα. Ήθελα πάρα πολύ να τα καταφέρω και τα κατάφερα. Έδωσα τις ειδικές εξετάσεις για ταξί και τα κατάφερα και εκεί. Τώρα έχω νοικιάσει ένα ταξί. Δουλεύω τουλάχιστον δώδεκα ώρες κάθε μέρα. Είναι και αυτή σκληρή δουλειά. Δεν έχω όμως κανέναν πάνω από το κεφάλι μου. Το αφεντικό του ταξί είναι υπέροχος άνθρωπος. Και τα λεφτά που βγάζω μου φθάνουν με το παραπάνω. Τώρα, θεωρώ ότι κάτι έχω καταφέρει…