Είμαι μπερδεμένος…

ΟΙ ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ με αντιμετωπίζουν συνήθως με μεγάλη περιέργεια. Μερικές φορές μου φαίνεται ο εαυτός μου εξωγήινος. Κάποιοι είναι πολύ φιλικοί. Οι πελάτες; Οι νέοι πιάνουν κουβέντα μαζί μου. Οι ηλικιωμένοι, μερικές φορές, παθαίνουν σοκ. Λες και θα τους πάω στο Πακιστάν. Πιστεύω πως είναι θέμα χρόνου. Μέχρι να συνηθίσουν.

Παράπονο; Η άδεια παραμονής.

Πληρώνω φόρους, παράβολα, ένσημα και δεν έχω ακόμα κανονική άδεια παραμονής. Αυτό το πράγμα είναι τρέλα, εφιάλτης. Η Ελλάδα μού αρέσει πολύ. Η χώρα, οι άνθρωποι. Σκέφτομαι να μείνω άλλα δέκα χρόνια. Συνήθισα όμως εδώ και φοβάμαι μήπως μείνω για πάντα. Δεν ξέρω.

Πολλές φορές συνειδητοποιώ ότι έχω μεγαλώσει με μια διαφορετική νοοτροπία. Πάρε, για παράδειγμα, το θέμα της γυναίκας. Εάν εγώ επιλέξω ο ίδιος τη γυναίκα μου, τότε θα τσακωθώ με την οικογένειά μου. Και αυτό δεν το θέλω με τίποτε. Έτσι έχω μάθει. Να υποχωρήσω ακόμα και όταν η οικογένεια έχει άδικο. Δεν ξέρω.

Διστάζω όμως να παντρευτώ μια γυναίκα από εδώ. Είναι πολύ ελεύθερες για τη νοοτροπία μας.

Εγώ δεν θα ήθελα η γυναίκα μου να δουλέψει. Ούτε να κάνει χειραψία και να φιλιέται σταυρωτά με άνδρες. Αυτά τα απαγορεύει και το Κοράνι. Ξέρω όμως ότι το παιδί μου, εάν μεγαλώσει εδώ, θα σκέφτεται διαφορετικά από μένα. Δεν ξέρω. Πραγματικά, είμαι μπερδεμένος…»