Η ανεπάρκεια σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας

Ο κ. Νέαρχος Γαλανάκης, επίκουρος καθηγητής Παθολογίας και διευθυντής Παθολογικού Τμήματος στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας, γράφει για τις κλίνες στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας με αφορμή το ρεπορτάζ της 31.1.2007.

«Το άρθρο σας είναι πάρα πολύ κατατοπιστικό. Θα έλεγα μάλιστα ότι παρουσιάζει τα πράγματα ηπιότερα σε σύγκριση με ό,τι καθημερινά συμβαίνει στα νοσοκομεία της περιοχής της πρωτεύουσας, όπου εγώ ασκώ Ιατρική. Οι λόγοι είναι πολλοί. Θα μπορούσε όμως να τους συνοψίσει κανείς σε:

1. Αύξηση των ενδείξεων χρήσεως της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας.

2. Έλλειψη (πραγματική) κλινών.

3. Χρήση των κλινών Εντατικής Θεραπείας χωρίς σαφή ένδειξη.

Όσον αφορά το πρώτο δεν είναι δυνατόν να γίνει κάτι, διότι η καθημερινή ιατρική πρόοδος με κάθε βεβαιότητα είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε αυξημένη ανάγκη κλινών ΜΕΘ. Προ ολίγων ετών παρακολουθώντας διεθνές συνέδριο Εντατικής, με έκπληξη άκουσα ότι με βάση μαθηματικά μοντέλα το 2025 το 30% των κλινών νοσοκομείου θα πρέπει να είναι κλίνες Εντατικής Θεραπείας. Ίσως οι αριθμοί να είναι υπερβολικοί, αλλά η τάση είναι αυτή.

Η έλλειψη κλινών Εντατικής στη χώρα μας είναι βεβαία, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, όπως υποστηρίζει η καθ΄ ύλην αρμοδία επιστημονική εταιρεία. Το πρόβλημα όμως γίνεται οξύτερο από την ελλιπή στελέχωση των ήδη λειτουργουσών Μονάδων, με επακόλουθο το κλείσιμο ήδη ανεπτυγμένων κλινών (παράδειγμα το Αττικό και πλείστα όσα νοσοκομεία της πρωτεύουσας και της περιφέρειας). Το πρόβλημα κυρίως, όπως τονίζετε και εσείς, αφορά νοσηλευτικό κυρίως προσωπικό. Για την επίλυσή του χρειάζεται πολιτική βούληση και σχεδιασμός, στον οποίο χρειάζεται συμμετοχή και άλλων υπουργείων πέραν του Υγείας (Οικονομίας, Δημοσίας Διοίκησης κ.λπ.).

Ως προς το τρίτο, που είμαι ίσως και περισσότερο σχετικός, έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα: η επιλογή των ασθενών που έχουν ανάγκη Εντατικής Θεραπείας δεν στηρίζεται πάντοτε σε αυστηρά επιστημονικά κριτήρια αλλά είναι αρκετές φορές αποτέλεσμα οικογενειακών πιέσεων ή ηθικών διλημμάτων των θεραπόντων. Αυτό γίνεται διότι στη χώρα μας δεν έχουν εκπονηθεί κατάλληλα πρωτόκολλα που θα διασφάλιζαν τον γιατρό αλλά και τον άρρωστο, αλλά και το κοινωνικό σύνολο (με Ασφαλιστικά Ταμεία) από άκριτες και μη λελογισμένες αποφάσεις. Η ταπεινή μου πρόταση είναι το υπουργείο Υγείας να δημιουργήσει επιτροπή για την εκπόνηση των σχετικών πρωτοκόλλων με συμμετοχή του ΚΕΣΥ, της Επιστημονικής Εταιρείας Εντατικής Θεραπείας και της κοινωνίας, όπως έχει γίνει σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο. Κάτι τέτοιο και εύκολο είναι και ανέξοδο για τον προϋπολογισμό».