Μουσικό ημερολόγιο ταξιδιών

Με μια θέση στους 10 καλύτερους δίσκους της χρονιάς στο περιοδικό «Folk Roots», η Κρίστη Στασινοπούλου και το «Ταξιδοσκόπιό» της διεισδύουν στους ευρωπαϊκούς κύκλους των έθνικ συναντήσεων
Γιάφα, Βαρκελώνη, Σίκινος, Ερεβάν , Έσσεν, Ντύσελντοφ… Το φόντο του εξωφύλλου είναι σκούρο πορτοκαλί και η απεικόνιση τής γης δυοτρεις τόνους πιο ανοιχτή. Ένα έμπειρο μάτι ωστόσο, διακρίνει το κεφάλι της Κρίστης Στασινοπούλου να προβάλλει σαν σκούρα σκιά πάνω από τις ηπείρους… Δεν είναι τυχαίο. Τα ταξίδια πρώτα μέσα στο κεφάλια γεννιούνται (και μετά φτιάχνεις τη βαλίτσα). Ειδικά στην περίπτωση της Κρίστης και του Στάθη (Καλυβιώτη), ταξίδι σημαίνει τρόπος ζωής και τρόπος… μουσικής. Και το αντίθετο. Το τελευταίο άλμπουμ «Ταξιδοσκόπιο/ Τaxidoscopio» είναι ένα ημερολόγιο από ταξίδια που έκαναν τα τελευταία χρόνια (μαζί με το γκρουπ της), καλεσμένοι από φεστιβάλ και κλαμπ σε διάφορα σημεία του κόσμου. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μείγμα από ηλεκτρονικούς ήχους, ηλεκτρικές κιθάρες σε συνδυασμό με παραδοσιακά ακούσματα, που άλλοτε θυμίζουν τη δική μας παράδοση, άλλοτε σε στέλνουν κατά Ινδία μεριά.

To CD κυκλοφορεί ήδη στην Ισπανία και την Πορτογαλία (από την ισπανική Resistencia) και αυτές τις

ΙΝFΟ

Το «Ταξιδοσκόπιο» της Κρίστης Στασινοπούλου προς το παρόν είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα μόνο μέσω Ίντερνετ: http:
//www.
krististassinopoul ou. com.

μέρες από την Ηeaven & Εarth σε Γερμανία και Αυστρία. «Τολμηρή και ενδιαφέρουσα, μια Βjork της Μεσογείου σ΄ ένα ταξιδιάρικο μουσικό χωνευτήρι… Μια πραγματικά ωραία δίγλωσση έκδοση…», έγραφε πριν λίγο καιρό η «Εl Ρais» για το «Ταξιδοσκόπιο», ενώ το έγκυρο βρετανικό περιοδικό «Folk Roots» το εμφανίζει ήδη μέσα στους δέκα καλύτερους δίσκους, στο τεύχος Ιανουαρίου/ Φεβρουαρίου.

Το «Ταξιδοσκόπιο» δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα κυκλοφορήσει…

Η Κρίστη δεν μένει πια εδώ; Εδώ μένουμε, αλλά πλέον η δουλειά μας τρέχει στο εξωτερικό.

Κ αι το CD πού έγινε; Κάναμε μόνοι μας την παραγωγή και την πουλήσαμε σε ξένες εταιρείες. Τώρα συζητάμε και με την Αμερική.

Δικά τους χρήματα, δικό τους το τρέξιμο, «αλλά τουλάχιστον γλιτώσαμε από τα λάθη και τις παραλείψεις των εταιρειών στην Ελλάδα. Στο κάτω- κάτω δικές μας ήταν οι επαφές στο εξωτερικό».

Τον Σεπτέμβριο ήταν σε τουρνέ στη Βραζιλία, 15 μεγάλες και μικρότερες πόλεις, ενώ τον περασμένο Νοέμβριο, αμέσως μετά την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου στην κεντρική σκηνή του Φεστιβάλ της Μανρέσα (κοντά στην Βαρκελώνη), πριν ακόμα κυκλοφορήσει το CD επίσημα στην Ισπανία, έγινε «δίσκος της εβδομάδας» στον σημαντικότερο ραδιοφωνικό σταθμό της Βαρκελώνης (Radio 4).

Πώς γίνεται να σε καλούν σε φεστιβάλ στο εξωτερικό, να σε ξέρουν τα ραδιόφωνα, να σε γράφουν οι εφημερίδες;

Ό,τι έκανε η Θάλεια Ιακωβίδου τόσα χρόνια από τη θέση της στη Lyra, όποιες πόρτες άνοιγε, τώρα το καταλαβαίνουμε. (Το «Ταξιδοσκόπιο» είναι αφιερωμένο στη μνήμη της).

«Όχι ότι είναι εύκολο» διευκρινίζει. «Όταν τα κάνεις όλα μόνος σου, χρειάζονται ώρες προσωπικής εργασίας, ωράρια πάνω από το κομπιούτερ, ώρες στα τηλέφωνα. Και οι συναυλίες, που είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο να τις οργανώσεις, έχουν πολλά έξοδα, κούραση, άγχος. Και οι απολαβές είναι πολύ μικρότερες απ΄ αυτές στην Ελλάδα… Πρέπει να σου αρέσει να ταξιδεύεις, να γνωρίζεις κόσμο, να συγκινείσαι, να βλέπεις αγνώστους να επικοινωνούν με τη δουλειά σου. Αποκτάς εμπειρίες για τρεις ζωές».


«Έπεσαν πολλά στην πλάτη μας»

Και αφού κάνατε την παραγωγή ολομόναχοι, πώς κινείται το CD;

Απ΄ την ώρα που βγήκε το CD, τον Ιούλιο, είμαστε στη γύρα. Συναυλίες, περιοδείες… Μετά είναι και το άλλο: αισθάνθηκα ότι χρειάζομαι μελέτη- είχα πάψει να μελετάω. Όταν όμως βγαίνεις έξω κι ακούς τον άλλο να κάνει απίστευτους αυτοσχεδιασμούς, λες πώς θα εμφανιστώ εγώ μετά;

Έπεσαν πολλά στην πλάτη μας.

Στην Ελλάδα θα κυκλοφορήσει ο δίσκος;

Θα δούμε. Δεν το κάνουμε από σνομπισμό. Απλά επειδή όλες τις επαφές και την οργάνωση (και των συναυλιών μας) τις κάνουμε μόνοι μας, βάζουμε προτεραιότητες… Θέλουμε να δούμε και πώς θα κινηθεί μέσω Ίντερνετ στην Ελλάδα. Συναυλίες εδώ; Δεν έχουμε προλάβει να ασχοληθούμε. Αλλά και για να πω την αλήθεια, περνάμε καλύτερα έξω. Συναντάμε κανονικούς ανθρώπους, ανθρώπους που θα μπορούσαμε να τους κάνουμε παρέα, που ακούμε τις μουσικές τους, που μπορούμε να συνεννοηθούμε.