ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Η ενετική νομοθεσία και η εκκρεμότητα της αντικατάστασής της υπόκεινται λοιπόν στους δικαστικούς αγώνες που άρχισαν ο Ροβέρτος Σολωμός (1807) και ο Ιωάννης Λεονταράκης (1833) εναντίον του Διονυσίου και του Δημητρίου.

Υπόκεινται, πιθανότατα, και στις προστριβές που είχαν οι δύο τελευταίοι μεταξύ τους, οι οποίες ξεκινούν από το 1823-24, κορυφώνονται το 1828 και δεν θα αποκατασταθούν παρά το 1831.

Ακριβώς το 1823 ο Άγγλος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων Τhomas Μaitland αποφασίζει τη σύνταξη νέας νομοθεσίας – την οποία, βέβαια, αυτός και οι διάδοχοί του θα κρατήσουν σε εκκρεμότητα για πολλά χρόνια, μετατρέποντάς τη σε μέσο χαλιναγώγησης των πολιτών: είναι χαρακτηριστικό ότι η νέα νομοθεσία θα συνταχθεί τελικώς το 1829, θα ψηφιστεί από τη Βουλή το 1831 και το 1832, και θα αναμένει δέκα χρόνια την επικύρωση του Αρμοστή. Είναι πιθανό ότι ο Δημήτριος, διαβλέποντας τη δυνατότητα επιρροής που υπήρχε, ώστε η υπό σύνταξη νομοθεσία να ευνοεί την περίπτωσή τους, άρχισε από το 1823 να πιέζει τον Διονύσιο να αξιοποιήσει τις γνωριμίες του, συνάντησε όμως την άρνησή του, εξαιτίας της οποίας ήρθαν σε σύγκρουση. Ίσως αυτός είναι ο λόγος της οριστικής αναχώρησης του Διονυσίου από τη Ζάκυνθο στα τέλη του 1828. Κατά πόσο η νομική αυτή εκκρεμότητα επικαθόρισε τη στάση του Σολωμού απέναντι στα πολιτικά πράγματα της ιδιαίτερης πατρίδας του και τις σχέσεις του με ισχυρούς Επτανήσιους και Άγγλους αξιωματούχους, κυρίως από τη συμφιλίωση με τον αδελφό του (1831) και μετά, είναι ζήτημα προς διερεύνηση, με βάση και το πολύτιμο υλικό της αλληλογραφίας του, το οποίο, συχνά, απαιτεί δραστική αποκρυπτογράφηση.

Αναψηλάφηση
Σήμερα, παράλληλα με το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την αρχειακή έρευνα σχετικά με τον Σολωμό, διακρίνεται σαφής η διάθεση για μια κριτική αναψηλάφηση των δεδομένων και των πηγών, η οποία καλεί τον αναγνώστη να αναρωτηθεί σχετικά με την αξιοπιστία των μέχρι τώρα ιστορήσεων του σολωμικού βίου (Σ. Καψάσκης, 1998). Ίσως, λοιπόν, να έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για τη συγγραφή μιας μυθιστορηματικής βιογραφίας η οποία, απαλλαγμένη από τη μυθοποιητική διάθεση αλλά και τον κίνδυνο της σκανδαλολογίας, στηριγμένη στο πολύτιμο αρχειακό υλικό και αξιοποιώντας τα πορίσματα της έρευνας, να επιχειρήσει να συνθέσει ένα πορτρέτο του Σολωμού ενταγμένο στο περιβάλλον των Επτανήσων του 19ου αιώνα. Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη, ύστερα από εκατόν πενήντα χρόνια, να προσεγγίσουμε όχι μόνον τον ποιητή αλλά και τον άνθρωπο.

Η Κατερίνα Τικτοπούλου είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας