τελετών»

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ» ΔΗΛΩΝΕΙ Ο
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΕΝΗΣ, ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ
ΣΚΟΥΡΤΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ, ΟΣΟΝ
ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ «ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ»
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ
ΛΑΖΑΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ
«ΤΩΡΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ “ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ”
ΠΕΦΤΕΙ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ»
Ησκέψη να μιλήσω με τον Γιώργο Αρμένη γεννήθηκε όταν πρόσφατα τον είδα σε μια μικρού μήκους ταινία που πήρε μάλιστα το Δεύτερο Βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας: «Πρόβα παλτού» του Ηλία Δημητρίου. Παίζει έναν γερασμένο εμποροράφτη, χωρίς πελάτες πια. Με μια συγκινητική, σπαρακτική απλότητα και ωριμότητα.

«Το θρίλερ του έρωτα» του Γιώργου Σκούρτη που παρουσιάζει στο «Νέο Ελληνικό Θέατρό» του σε σκηνοθεσία Περικλή Καρακωνσταντόγλου, όπου κάνει έναν ρόλο εντελώς διαφορετικόέναν δικηγόρο του κατεστημένου- και τα δέκα χρόνια που φέτος συμπληρώνει το Θέατρό του ήταν οι επιπλέον λόγοι.

Ο θάνατος του Γιώργου Λαζάνη που έφερε και πάλι στο προσκήνιο το «Θέατρο Τέχνης» και το μέλλον του- ο Γιώργος Αρμένης με τον Μίμη Κουγιουμτζή και επικεφαλής τους τον Λαζάνη ήταν οι τρεις μαθητές του στους οποίους ο Κάρολος Κουν εναπέθεσε τις τύχες του – έκαναν τη συνέντευξη αυτή επιτακτική.

Τριάντα οκτώ χρόνια μετράει στο θέατρο ο Γιώργος Αρμένης. Αλλά το «Θέατρο Τέχνης» και ο Κάρολος Κουν είναι που τον έχουν σημαδέψει. Ο Κάρολος Κουν είναι που τον «έριξε» στο σανίδι. Το 1968, πρωτοετή ακόμα στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης, στο σαιξπηρικό «Με το ίδιο μέτρο», που ανέβασε στο «Υπόγειο». Θα μείνει εκεί μέχρι το 1987. Μετά το θάνατο του Κουν υποβάλλει στην παραίτησή του και αποχωρεί.

Από ένα χωριό της Ηπείρου,- τη Βελτσίστα Ιωαννίνων, σήμερα Κληματιά- ξεκίνησε ο Γιώργος Αρμένης. Είναι στα εννιά όταν κατεβαίνουν στην Αθήνα, αρχές δεκαετίας

info

«Το θρίλερ του έρωτα» παίζεται στην Κεντρική Σκηνή του «Νέου Ελληνικού Θεάτρου Αρμένη» (Σπ. Τρικούπη 34, Εξάρχεια, τηλ.
2 1 0-8253.489,
2 1 0-821 7 .941).

του ΄50- έχει γεννηθεί το 1943. «Παιδευτήκαμε πολύ. Έκανα από πολύ μικρός όλες τις δουλειές που μπορούσε να κάνει ένα παιδί εκείνη την εποχή για να επιβιώσει». Και ξαφνικά… «Είχα μπαρκάρει και είχα κρεμασμένο πάνω από το κρεβάτι μου ένα τρανζιστοράκι να ακούω. Και μια μέρα άκουσα τον Κουν να μιλάει στον Αχιλλέα Μαμάκη που είχε τότε την εκπομπή “Το Θέατρο στο Μικρόφωνο”. Με γοήτευσαν αυτά που είπε. Και μετά έτυχε να συναντήσω τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Του είπα ότι θέλω να πάω στο θέατρο και στον Κουν. Εκείνος μου είπε τι θα κάνω». Πήγε στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Κι αυτό ήταν.

Πώς κρίνετε σήμερα,είκοσι σχεδόν χρόνια μετά τον θάνατό του, την περίοδο αυτή;

«Για μένα, ένα παιδί από την επαρχία με ελάχιστα εφόδια, ήταν μια μεγάλη σχολή. Αλλά και μια φοβερά βασανιστική κατάσταση: δεν είχες προσωπική ζωή, ούτε καν προσωπικές επιλογές. Έπρεπε να συμβαδίζεις με αυτό που έλεγαν και πίστευαν ο Κουν και οι άνθρωποι γύρω από τον Κουν. Όσοι δεν βίωσαν το “Θέατρο Τέχνης” τα βλέπουν όλα πολύ όμορφα. Αλλά δεν ήταν έτσι. Εμένα όμως δεν μου άρεσε να με καταπιέζουν και να μην έχω γνώμη και άποψη και ελευθερία σαν άνθρωπος, σαν νέος, να εκφραστώ όπως θέλω, με τις παρέες μου, με τους φίλους μου. Δεν αγαπούσαν στο “Υπόγειο” τα ταλαντούχα παιδιά. Τα τρώγανε όπως ο Κρόνος.

Μέχρι που έφυγε ο Δάσκαλος έτσι ήταν. Απλώς είχε αρχίσει να “πέφτει” οργανικά πριν από τον θάνατό του κι αυτό είχε επιπτώσεις. Το πράγμα είχε αρχίσει να φθίνει και καλλιτεχνικά και τα μίση και τα μαχαιρώματα είχαν μεγαλώσει και είχαν γίνει δυσβάστακτα. Άρχισαν να δημιουργούνται ομάδες… Εμένα δεν με ενδιέφερε και δεν επιδίωξα να κάνω δική μου. Ένιωθα ασφυξία, αλλά συνέχιζα δίπλα στον Κουν. Εκείνος ήταν που με έσπρωξε στο γράψιμο, στη σκηνοθεσία (σ.σ.: έχει πια αρκετά έργα στο ενεργητικό του και πολλές σκηνοθεσίες). Του οφείλω τα πάντα. Και μου έμαθε να βλέπω τα πράγματα με μια οπτική με την οποία συνεχίζω πάντα- και εδώ- να τα βλέπω».

Καθόμαστε και μιλάμε στο γραφειάκι του, στο θέατρο της Σπυρίδωνος Τρικούπη- ένα από τα πιο ζεστά και κομψά της Αθήνας.

Γιατί φύγατε από το «Θέατρο Τέχνης»;

«Γιατί διαφωνήσαμε. Αυτό που πήγαινε να γεννηθεί δεν με αφορούσε».

Δεν ήταν επειδή ακυρώθηκε ο «Κύκλωπας» που προγραμματίζατε;

«Αποφάσισαν αντί του “Κύκλωπα” να κάνουν τους “Αχαρνείς” του Κουν αναβίωση. Από τότε άρχισε το μεγάλο κακό. Όλο “αναβιώσεις”, ή “πώς θα το έκανε ο Κουν”, ή “τι θα έλεγε ο Κάρολος”, με την ιδέα ότι έτσι τιμούν τη μνήμη του. Αλλά αν κάνεις θέατρο ή, γενικά, τέχνη κατ΄ ανάμνησιν, κάποια στιγμή θα καταλήξεις ένα καλό γραφείο τελετών».

Παραιτούμενος, όμως, δεν παραιτηθήκατε και από τα όποια δικαιώματά σας στο «Θέατρο Τέχνης»- αν το σημείωμα που άφησε ο Κουν θεωρείται διαθήκη και αν νομικά μπορεί να ερμηνευθεί ότι κατοχυρώνει τέτοια δικαιώματά σας;

«Εγώ δεν υπέγραψα κανένα χαρτί. Μια καλλιτεχνική παραίτηση έδωσα, που δημοσιεύθηκε στα “ΝΕΑ” μέσω του Κώστα Ρεσβάνη, υπευθύνου τότε στο καλλιτεχνικό».